J&J reisblog

Marrakech (4)

2011-11-12T16:20:00.002+01:00

Het is een aardig stukje met de trein van Fes naar Marrakech, ruim 7 uur. We hebben daarom een eersteklaskaartje genomen. De treinreis wordt daarmee comfortabel en de trein rijdt ook stipt op tijd deze keer.
We delen de coupé met twee Japanse meisjes en een Libanese man.
Het is in Marrakech lekker weer, 's avonds kunnen we weer op een terrasje eten.
We zitten in een hotel in de wijk Gueliz, niet ver van het station. Het is er druk, veel winkels e.d. Het dakterras heeft uitzicht op de besneeuwde toppen van de Atlas.
Verder is er niet zo veel meer te zeggen over de terugkeer naar Marrakech. Er rest ons nog vroeg op staan, in de taxi naar het vliegveld en dan naar huis.

Marokko is ons weer goed bevallen, alleen jammer dat we de vakantie gepland hebben tijdens het offerfeest. Het blijft een fascinerend land waarin de middeleeuwen en de moderne tijd steeds naast elkaar en door elkaar leven.

We hebben nog wat dirhams overgehouden die we niet terug konden wisselen, want we hadden geen bonnetje van de geldautomaat bewaard.
We zullen dus nog een keer terug moeten...

Fes (3)

2011-11-10T20:36:00.003+01:00

Vandaag zijn we niet meer verdwaald. We beginnen al wat gewend te raken in dit doolhof.
We hebben in deze korte tijd al een favoriet restaurant gevonden, namelijk restaurant Kasbah, vlakbij de poort Bab Boujloud, die een blauwe buitenkant en groene binnenkant heeft. Voor de tweede keer hebben we ontbeten op het dakterras en vandaag ook geluncht, want het eten bevalt ons goed en de ontvangst is sympathiek.

Elke dag lijken er wat meer winkeltjes open te gaan.

Het is hierdoor behoorlijk levendig geworden in de medina.

Vandaag hebben we de Attarin-medresse bezocht. Medresse, of medersa, is een koranschool. Deze is onlangs gerestaureerd en is heel mooi. Wel is hij een stuk kleiner dan de Bou Inania-medresse die we de eerste dag hier zagen en helemaal vergeleken met de gigantische Ben Youssef-medresse in Marrakech.

We hebben ook nog een paleisje bezocht, wat voor officiële ontvangsten wordt gebruikt, maar we mochten nu ook een kijkje nemen.

Verder hebben we koffie gedronken op het Seffarine-pleintje, waar je lekker in de zon de mensen kunt observeren.

In de namiddag hebben we nog een wandeling gemaakt door het park tegenover ons hotel, dat nu voor het eerst open was. Het was er een drukte van belang.

Het is al weer het einde van ons bezoek aan Fes, want morgen willen we vrij vroeg de trein terug naar Marrakech nemen.

Fes (2)

2011-11-09T22:11:00.003+01:00

Fes heeft de reputatie dat er altijd hulpeloos ronddwalende toeristen zijn op zoek naar een uitgang. Dat kunnen we ons goed voorstellen. Het is een labyrint van allemaal op elkaar lijkende straatjes, zonder veel duidelijke herkenningspunten. We waren dus ook twee keer aardig de weg kwijt.

Als je vertwijfeld op een plattegrond staat te kijken, waarvan je het stratenpatroon in overeenstemming probeert te krijgen met het echte, dan is er altijd wel een hulpvaardige Marokkaan die met je mee wil lopen, maar die wij juist van ons af proberen te slaan. We willen niet achter iemand lopen die daar vervolgens ook nog een keer geld voor verlangt.
We zijn uiteindelijk overal geweest waar we wilden zijn zonder pseudogids, maar door af en toe de weg te vragen aan een ouder iemand. Een probleem is ook dat je nauwelijks straatnaamborden ziet.

We liepen op de terugweg achter een Nederlands gezelschap aan, maar dat bracht ons bij de verkeerde poort. Een Marokkaan wilde ons wel met een taxi bij de juiste plek brengen, want het was volgens hem twee uur lopen (in werkelijkheid 20 minuten). Er wordt nogal fantasievol met de feiten omgesprongen om aan toeristen te kunnen verdienen.

Na ons ontbijt bezochten we eerst een museum en daarna de fantastische medresse, eigenlijk een van de stuk of 6 die hier zijn. Daarna liepen we via de grote moskee naar twee locaties waar leer bewerkt wordt, haast een verplicht onderdeel van een bezoek aan Fes en inderdaad gegarandeerd goed voor dramatische indrukken.

We zagen een gezelschap met takjes munt voor de neuzen want het stinkt inderdaad.
We vingen op dat er wel 100 families leven van de looierij.

Ons hotel heeft een minder rustige ligging dan de vorige twee, want we zitten aan een doorgaande weg met aardig wat verkeer. We slapen er echter niet minder om.

Fes

2011-11-08T20:40:00.000+01:00

We hebben de riad in Rabat (foto) ingeruild voor een gewoon hotel in Fes. Een comfortabele treinreis van 3 uur , zonder vertraging deze keer, brengt ons weer een heel stuk het binnenland in. We merken het meteen aan de temperatuur, het is vooral 's avonds een heel stuk kouder.

Meer lezen »

Rabat (2)

2011-11-07T19:27:00.002+01:00

Er hangt een rookwolk boven de stad, want het offerfeest is in volle gang. Gisteren zag je nog overal schapen staan in afwachting van hun lot, maar vandaag zien we overal schappenvellen, vuurtjes midden op straat waarboven schappenkoppen verkoold worden. We kunnen ons niet voorstellen dat er nog iets van opgegeten wordt.
Meer lezen »

Rabat

2011-11-06T21:09:00.005+01:00

We hebben de trein (foto is van station Marrakech)

naar Rabat genomen en zouden 4:15 uur later moeten aankomen. Helaas deden we er 5:30 uur over. De trein is lang, maar na Casablanca helemaal vol. Het wordt ons langzamerhand duidelijk dat er een feestdag op komst is, het offerfeest.
Meer lezen »

Marrakech (3)

2011-11-05T21:40:00.001+01:00

In deze stad ben je niet snel uitgekeken. Vandaag hebben we even de laatste regenbui afgewacht en zijn daarna te voet naar een kunstnijverheidscentrum en de Majorellatuin gegaan, een hele wandeling.
Meer lezen »

Marrakech (2)

2011-11-04T19:01:00.001+01:00

Het weer is erg wisselend vandaag, met enkele buien, maar ook zon. Het ontbijt genieten we in de zon. We bezoeken de indrukwekkende Medressa, een koranschool, die 450 jaar geleden is gebouwd en nog steeds in mooie staat is. Er zijn 100 kamers waar de jongens moesten verblijven om de koran uit het hoofd te leren. Ze zaten wel met 8 op een kamer. Het gebouw is prachtig met een fantastische binnenplaats. Er is veel bewerkt cederhout verwerkt.

Meer lezen »

Marrakech

2011-11-03T19:49:00.005+01:00

We hebben Marokko deze keer als vliegbestemming, zonder onze fietsen mee te nemen trouwens. Het moet een stedentrip worden langs enkele koningssteden. Met Ryanair vlieg je simpel en goedkoop van Valencia naar Marrakech. Het was wel vroeg opstaan, want de vertrektijd is 7.15 uur.
Omdat Jan zijn wekker nog op zomertijd had staan, stond hij ook nog eens een uur te vroeg op. Beter dan andersom.
We zitten in een riad, een traditioneel huis met binnenplaats, gerenoveerd tot bed and breakfast.

Meer lezen »

Sagra - Benidoleig

2011-09-25T21:43:00.003+02:00

Jos en Frans zijn als vijftigers opmerkelijk fanatiek met hun hobby. Het liefst elke dag een pittige route.
Afgezien van een rustdag worden ze op hun wenken bediend. Vandaag alweer de laatste dag. We starten in Ondara en gaan om de berg Segaria heen.

Vanaf de pas ten noorden van Sagra gaan we een extreem steil weggetje omhoog om daarna een mooie onverharde afdaling te doen naar Sagra. Er blijkt trouwens een wielerwedstrijd over dezelfde pas te gaan, zo merken we later.
Na een terrasje in Orba onder de op hol geslagen torenklok volgt de zwaarste klim van de dag, 4,7 km lang en bijna 300 meter hoogteverschil. Er zitten lastige stukken in, zoals Jos merkt.

Hij valt stil op een stenig stukje en valt met zijn fiets, niet de eerste keer deze week. Maar het loopt allemaal goed af. Na 53 km en 900 hoogtemeters zijn we terug in Ondara.

Jalon

2011-09-20T22:16:00.003+02:00

Deze week fietsen Jos en Frans uit Brabant bij ons. Ze zijn goed getraind en ondanks het gebrek aan bergen in de Kempen kunnen ze de Spaanse bergen goed aan. Ook de technische paden kosten niet al te veel moeite.
Meer lezen »

Rond de Montgó

2011-09-18T20:34:00.000+02:00

Niet elk ritje wordt hier vermeld, dus we hebben de afgelopen weken niet stilgezeten. Vandaag hebben we een rit rond de Montgó gefietst, 40 km, voornamelijk asfalt en een gemiddelde van 18 km/u. Met ons mee ging dochter Marije, goed getraind en jong, dus niet gemakkelijk bij te houden.

In Javea bleek de eindstreep te zijn van een mtb-koers, maar geen idee wat voor route die gefietst hebben.

Benichembla

2011-08-18T22:19:00.002+02:00

De route vandaag begint en eindigt in Ondara en gaat via Orba en Murla naar Benichembla. Daar doen we een klim met een onverhard gedeelte in een mooi gebied. Verder is dit ritje redelijk ontspannen. We fietsen 47 km met een gemiddelde van 17 per uur.

Segaría

2011-08-07T22:51:00.001+02:00

We doen een verharde route naar de top van de Segaría, dat wil zeggen het hoogste punt van de asfaltweg, die eindigt bij de zendmasten. De Segaria is een gekartelde bergrug tussen de plaatsen Beniarbeig, Sagra en Pego. We beginnen in Denia en volgen eerst de nieuwe via verde, waar veel mensen hun hardlooptraining doen.

In Rafol de Almunia begint de klim, die eindigt bij het uitzichtpunt op 395 meter hoogte. Achteloos doen we dus even een klim die hoger is dan de Vaalserberg en daar zijn we best een beetje trots op. De afstand is 39 km vandaag.

Teulada-Denia

2011-08-06T22:24:00.000+02:00

Voorlopig het laatste tochtje met Ormur. We hebben beiden niet veel tijd, dus doen we een stukje met de trein, naar Teulada. Van daaruit zijn verschillende routes mogelijk. We doen nog aardig wat tracks en smalle paadjes voor we in Javea zijn. Dan begint een zware klim (met dit warme weer) naar de Cabo San Antonio, gedeeltelijk single trail, maar eigenlijk wat te steil, want we moeten zo'n 300 meter lopen.
Ik had Ormur een spectaculaire afdaling beloofd naar Denia, niet over asfalt, maar geheel onverhard. Je komt dan uit bij restaurant Mena, aan zee.
Dat hebben we geweten, want ik viel een keer met de fiets, in zo'n gemene prikstruik. Ormur, die met zijn full suspension veel ervaring heeft op rotspaadjes, gaat echter twee keer onderuit. De schade aan lichaam, geest en fiets blijft beperkt.
Ik leg 38 km af.

Vall de Alcalá

2011-08-03T22:55:00.002+02:00

Met een internationaal gezelschap doen we vandaag een pittige tocht door de Vall de Gallinera en de Vall de Alcalá. We fietsen 53 km en zo'n 1300 hoogtemeters. Er zitten wat lastige stukjes in en we moeten enkele keren van de fiets, vanwege dikke keien en te steile klimmetjes, maar verder is het een van de mooiste tochten die je hier kunt doen. Ik fiets met Ormur, een IJslander, die ik al een paar jaar ken en met wie ik al meerdere tochten heb gedaan. Hij is getrouwd met een Spaanse en komt elk jaar en paar keer naar Pedreguer waar hij ook een fiets heeft staan. Twee dagen geleden had ik ook al een tocht met hem gedaan van zo'n 48 km.
Vandaag hebben we gezelschap van Rick uit Engeland en Ives een Fransman. Alle drie kennen deze route en de omgeving niet en ze genieten ervan ondanks de pittige klimmen. De snelle afdalingen maken natuurlijk veel goed. Het is behoorlijk warm en dorstig weer vandaag.

Denia - Javea v.v.

2011-07-31T22:17:00.000+02:00

Een echt zondagsritje, weliswaar 60 km, maar wel tamelijk vlak met weinig onverhard. We rijden met Karin, onervaren op de mtb, ruim over de 60, maar wel met een goede conditie. We volgen vanaf Denia de gemarkeerde fietsroute. Er zijn wat verdwenen bordjes vervangen, zodat we de route goed kunnen vinden. Alleen in Jesús Pobre ontbreekt er iets.
Na een drankje in La Siesta aan het strand van Javea rijden we via een iets andere route terug naar Denia.

Torremanzanas

2011-07-27T23:12:00.001+02:00

We hebben een tweedaagse fietstocht gedaan van Benidorm naar Torremanzanas en dan terug naar de kust in Vilajoyosa. We leggen ongeveer 100 km af waarvan 15 onverhard. Niet veel lijkt het, maar er zitten behoorlijke hoogteverschillen in. In totaal moeten we 1750m hoogtemeters overwinnen. De eerste dag is het bijna steeds klimmen tot het afgelegen dorp Torremanzanas.

Het gaat over zeer rustige asfaltwegen, die niet veel van ons vergen, behalve een stuk na Relleu dat steiler is.
We overnachten in het bijzonder nette hotel El Sester en eten in het dorp.
's Avonds maken we nog net het einde mee van de patroonsfeesten met een processie en vuurwerk.
De tweede dag klimmen we eerst naar het hoogste punt om dan bijna 15 km aan één stuk af te dalen over een onverharde weg door een fraai landschap met uitzicht op de kuststrook bij Alicante. Na een korte onderbreking in Busot fietsen we via Aigües naar Vilajoyosa, waar we de trein terug naar Denia nemen.

Benidoleig

2011-07-21T23:32:00.000+02:00

Met Tjeb en Janneke rij ik een route in het dal tussen Ondara en Orba, met een paar pittige klimmen tegen de heuvels op. De meest serieuze klim gaat met een boog achter Benidoleig langs. Het is een fraaie afwisseling van beton, steentjes, single track en een bochtige afdaling. De route is 40 km en we doen er 2,5 uur over.

Teulada - Denia

2011-07-19T19:22:00.001+02:00

Vandaag een route onder blauwe lucht en langs blauwe zee. We nemen het onvolprezen treintje vanuit Denia, waar je de fietsen zo in rijdt. Het kost ook nog eens niets extra. Na 20 minuten stappen we uit in Teulada en rijden over achterafweggetjes naar Benitachell en doen vanaf daar een pittige klim richting de Cumbre del Sol, maar niet naar de top.

Via natuurgebied fietsen we naar de Cabo de la Nao en dan afdalen naar Javea. Na nog een klim van 180 meter volgt de afdaling naar Denia. Na 41 km en ruim 2,5 uur zijn we erg bezweet weer terug.

Rondje Montgo

2011-07-12T10:53:00.000+02:00

Je kunt op tientallen verschillende manieren rond de Montgo fietsen, de markante kalksteen berg tussen Denia, Gata en Javea. Met Tjeb en Janneke doe ik een wat langere versie, die vanaf Gata een pittige omweg naar Teulada inhoudt. Alles bij elkaar zo'n 60 km. Ik kan mijn gasten niet verleiden om tussen Javea en Denia nog wat extra onverharde kilometers te doen. Ze hebben dan wel genoeg stenen en steile weggetjes gezien en gevoeld...

Vall de Ebo

2011-07-10T22:29:00.001+02:00

Een van de mooiste routes in het achterland van Denia gaat van Villa Mercedes, langs Pla Petracos, naar Vall de Ebo. Het is een smal asfaltweggetje dat langzaam omhoog loopt en vrij steil afdaalt. De kans dat je iemand tegenkomt is vrij klein. Vanuit Vall de Ebo moet je altijd omhoog. We kozen het eveneens smalle asfaltweggetje dat westelijk van de Almassera uitkomt op een alweer super rustige weg, die voor deel kapot gereden is. De Almassera (of Miserat) is de bergtop met de zendmasten die je vanuit de wijde omgeving van Pego ziet. Welgeteld één auto, één fietser en één wandelaar komen we tegen tussen Ebo en Pego.

Na 45 km zijn we terug in Orba waar we gestart zijn. We hebben dan 3 passen gereden met een totaal hoogteverschil van zo'n 1000 meter. Hoewel de hele route verhard is, kun je beter met de mountainbike dan met de racefiets dit rondje doen, omdat het wegdek plaatselijk slecht is.

Denia - Coll de Rates - Altea

2011-07-03T19:55:00.001+02:00

Deze keer hebben we de mtb-tocht naar Altea via het binnenland gedaan. Dat wil zeggen via Gata, Lliber, Jalon, Parcent, Coll de Rates, Tárbena, Callosa d'En Sarria. Alles bij elkaar 74 km, waarvan ongeveer 15 onverhard. We doen er 4,5 uur over.
Op de pas Coll de Rates staat een tamelijk overprijsd restaurant. Een colaatje kost daar €2,50, een bedrag wat we in de verste verte nooit hebben betaald in Spanje. Wij weten ook adresjes waar een drankje maar €0,90 kost...
Na Bululla namen we een alternatieve route naar Callosa. Daar zitten wat pittige klimmetjes in.

Verder is deze route goed te doen. De hoofdwegen zijn zelden meer dan 6%.

Marjal de Pego-Oliva

2011-07-01T18:40:00.001+02:00

Op deze warme dag maken we een redelijk ontspannen mtb-tocht van 40 km, die o.a. door het moeras- en rijstgebied de Marjal gaat. Momenteel zijn de rijstvelden ontzettend groen. De foto is gemaakt bij een bullal, een kwel. Het grondwater stroomt hier naar de oppervlakte. Tussen Pego en Sagra gaan we een bescheiden pas over van 180 meter hoogte en keren weer terug naar het startpunt bij Beniarbeig.

Gata de Gorgos

2011-05-23T00:05:00.001+02:00

Gata is een mtb-paradijs. In de omgeving zijn fraaie routes waaronder erg technische. Ik heb er diverse keren leuke routes gefietst. Gata is ook de plaats waar fietswinkel Boronat (Cannondale-dealer) is en waar vice-wereldkampioen Kolobnev woont.

Deze keer had ik een gps-track van internet geplukt met een forse klim er in. Toen ik daar aan begon bleek het al snel niet te fietsen te zijn. Te steil, te grote stenen, te smal. Op dat moment kwamen drie mountainbikers van de andere kant, dus naar beneden fietsend. Ze vertelden mij dat ik de route andersom had moeten doen.
Gezien het technische karakter had ik dan evengoed moeten lopen, besefte ik toen ik toch maar de fiets naar boven duwde.
Voor de rest was de route van 30 km wel redelijk tot goed fietsbaar en ik vond weer enkele leuke nieuwe trajecten.

De laatste klim van Jesús Pobre naar Denia over een rotspaadje was echter weer erg lastig en voor mij niet te fietsen. Die trialeras, zoals de Spaanse mtb-ers ze noemen, zijn eigenlijk meestal niet aan mij besteed.

Denia - Altea

2011-05-13T22:36:00.000+02:00

Zo ongeveer eens per week of per twee weken maken we een fietstocht van een paar uur. Het is altijd weer een compromis tussen veel asfalt (Janny) en veel onverhard (Jan). Dus meestal zit er van beide wel in, hoewel asfaltweggetjes de boventoon voeren. We zoeken wel de rustige landweggetjes op. Hoewel we eigenlijk tot Benidorm wilden fietsen, gingen we niet verder dan Albir en toen nog een stukje terug naar Altea. Van Altea namen we de trein terug naar Denia.

De route volgt min of meer het verloop van de snelweg AP7, waar we ongeveer 10 keer onderdoor gaan. Het is een mooie route, met alleen ten noorden van Altea een stukje van de drukke N332, die echter wel vluchtstroken heeft.

Er zit een korte onverharde klim in waar je de fiets moet duwen omdat het te steil is.
Het is genieten, met veel zon en een temperatuur van zo'n 21 graden. De pret werd een beetje verstoord door een lekke band. Maar ach, een terrasje in Altea maakt veel goed. Na 63 fietskilometers waren we terug in Denia.

Larache

2011-03-07T19:09:00.003+01:00

We hebben een heel stuk gereden om in Larache te komen, helemaal in het noorden van Marokko. Het is van hier nog maar 100 km naar de veerboot.
Larache is een gezellige stad aan zee. We zitten te internetten in een restaurant/café met uitzicht op zee, waar de zon zo langzamerhand bezig is onder te gaan.

Marokko is ons weer goed bevallen, al was de kennismaking wat minder intens dan vorig jaar toen we voor het eerst waren. De fietstocht had een toegevoegde waarde doordat we directer contact hadden met de bevolking en we leuke overnachtingsadressen hadden. Het fietsen was, zoals eerder gezegd, wel zwaar, maar het brengt je op plekken waar je anders niet gekomen was.
We hebben totaal geen technische problemen gehad, niet met de fietsen en niet met de auto. De foto is ergens in het woestijnachtige zuiden gemaakt.

We hebben trouwens wel vier of vijf keer de vraag gekregen of we de fietsen niet wilden verkopen. Toen we klaar waren met het fietsen kwam die vraag echter niet meer... We hebben ze dus nog steeds, zoals ook de bedoeling was.

Woensdag verwachten we terug in Denia te zijn als alles goed gaat.

Ouzoud (2)

2011-03-06T13:32:00.004+01:00

Gisteren zijn we even naar de omgeving van de watervallen gefietst. Het is maar een kilometer. We zijn de rechteroever langs gegaan, de stille kant zogezegd. Er staan prachtige oude olijfbomen en er is zelfs een kleine apenkolonie. Op bepaalde punten kun je de waterval zien en de overkant waar trappen naar beneden zijn gemaakt en waar diverse restaurantjes zijn vlak bij het vallende water. Die kant gaan we vandaag nog bezoeken.
Het schijnt vooral 's zomers een enorme drukte te zijn hier, zo werd ons verteld door Paul en Renate van camping Zebra.

Hun camping en de kamers die ze er ook gebouwd hebben, heeft nog niet alle vergunningen. Morgen krijgen ze een overheidscommissie op bezoek die de zaak gaat beoordelen. Intussen is alles in vol bedrijf, zo gaat dat hier in Marokko.

Morgen willen we weer verder trekken naar het noorden.

Ouzoud

2011-03-04T16:07:00.005+01:00

We zijn de Hoge Atlas overgestoken via een echt schitterende route met steeds uitzicht op de besneeuwde toppen. Deze route tussen Ouarzazate en Demnate is erg bochtig en smal zodat campers zich hier verder niet wagen. Lekker rustig voor ons. We reden gemiddeld niet harder dan 30 tot 40 km/u omdat de weg ook op veel plekken beschadigd is door aardverschuivingen.

Daar is het asfalt dan helemaal afwezig.
Onderweg zie je steeds weer andere kleuren, van wit tot zwart en alles wat er tussen in zit. Ons eerste plan was om de Atlas twee keer met de fiets over te steken. We zien nu dat dit toch een zware opgave was geweest. Onderweg zijn er trouwens wel dorpjes met voorzieningen.

We zijn nu op de mooiste camping tot nu toe, Camping Zebra in Ouzoud. De eigenaren zijn Nederlanders die de camping de afgelopen jaren hebben opgebouwd en ze zijn eigenlijk nog steeds bezig. Ze hebben er echt iets moois van gemaakt. De camping is ook vrijwel vol momenteel.

We staan in een groene omgeving, want de noordkant van de Atlas is totaal anders dan de zuidkant.
Het weer is goed, maar een beetje aan de frisse kant nu. 's Nachts koelt het af tot zo'n 7 graden en overdag wordt het hier nu ook maar 17 graden.

Ouarzazate

2011-03-03T19:41:00.003+01:00

We zijn zo'n 300 km door eenzame woestijnachtige gebieden naar het noorden gereden. De route was eerst gemakkelijk maar het laatste deel was smal en bochtig, zodat we er toch wel heel wat uren over deden.
Ouarzazate heeft een camping die ook weer tamelijk vol staat met campers uit allerlei Europese landen, voornamelijk Fransen. We hebben gegeten in de stad. Het centrum is aantrekkelijk met zelfs een voetgangersgedeelte, iets wat je niet zo vaak aantreft in Marokko.

Tata

2011-03-02T20:27:00.001+01:00

Gisteren hebben we Fort Bou Jerif bereikt en daarmee het fietsgedeelte afgesloten. Het echte fort staat 800 meter van de camping, is door de Fransen gebouwd en staat nu langzaam te vervallen. Toch ziet het er nog imposant uit. Van de kant van Sidi Ifni moet je door een rivier, met de fiets geen probleem, maar de meeste auto's zullen dat niet doen.

We hebben gegeten in het restaurant van Bou Jerif, erg lekker, maar wel voor Europese prijzen. Dat is ook logisch vanwege de ligging op minstens 40 km van het dichtstbijzijnde dorp.Daarentegen werd het parkeergeld voor de camper, voor de dagen die we fietsten, niet gerekend.
De fietsafstand de laatste dag was 45 km, waarvan 12 km onverhard. Ondanks de harde rugwind was het daarmee toch nog een lastige uitsmijter. In totaal hebben we 7 dagen gefietst en 485 km afgelegd. Het was zeker de moeite waard, maar zoals eerder gezegd waren sommige etappes aan de zware / lange kant.

Ook vandaag blies de wind hard, evenals de hele afgelopen nacht. We zijn verder gereden naar Guelmim, waar we de e-mails hebben beantwoord en daarna geëindigd in Tata. Het is een rustige rit van zo'n 300 km door eenzame woestijnlandschappen met af en toe een palmenoase.
Onderweg pauzeerden we en aten van de heerlijk zoete sinaasappelen die we bijna dagelijks inslaan en het gebakken visje dat we in Guelmim kochten.
We staan nu op de volle gemeentecamping in Tata. We waren de laatsten die er op konden. Het staat (uiteraard) vol met (grote) campers, wij zijn vrijwel altijd het buitenbeentje met onze kleine California. De wind is gaan liggen, het is helder, maar het lijkt wel of er een zandstorm is geweest, zo heiïg is de lucht.

Sidi Ifni

2011-02-28T19:16:00.001+01:00

De weg langs zee naar Sidi Ifni is maar 32 km lang, maar heeft wel veel heuveltjes, zodat we in totaal zo'n 400 meter moesten klimmen. In twee uur waren we er. De stad is gesticht door de Spanjaarden, die het tot 35 jaar geleden als enclave nog in bezit hadden. Veel gebouwen en zelfs straatnamen getuigen er nog van. We zitten in het hotel Belle Vue, dat zijn naam eer aan doet, want vanuit de kamer en het dakterras is er fraai uitzicht over de oceaan en het strand. Beneden ons is ook een camping met veel Franse overwinteraars in hun campers.
We hebben in het hotel, of liever gezegd op het terras, heerlijk vis gegeten. Zelfs een flesje wijn ontbrak deze keer niet.

Het was lastig om een internetcafé te vinden en het is er erg krap en warm, maar we blijven trouw ons weblog bijhouden en onze mail beantwoorden. De computer doet het weer normaal.
Morgen resteren nog 50 km naar Fort Bou Jerif waar we ons camperbusje hopen aan te treffen. Er is geen internet, dus dat slaan we hierna een dagje over.

Mirleft

2011-02-27T14:46:00.001+01:00

We hebben de oceaan bereikt. Vandaag hebben we een kort stukje gefietst, althans vergeleken met de afgelopen trajecten. Na 45 km hielden we het voor gezien (18 km per uur gemiddeld). Mirleft is een badplaats met een relaxte sfeer. Er wordt veel aan paragliding gedaan en mede daardoor was het hotel van onze keuze helemaal volgeboekt. We hebben nu een wat minder hotel, maar wel met uitzicht op de groentenmarkt, waar het de hele dag een drukte van belang is.

We hebben vanavond spiesjes met kamelenvlees gegeten. Lekker. Het weer is nog steeds zonnig met aangename temperaturen. De rit vandaag was door heuvelachtig gebied.

Tiznit

2011-02-26T22:19:00.003+01:00

Deze keer wisten we wel hoe lang het was, namelijk 106 km. Behalve de lengte was het vandaag ook wel zwaar vanwege de vele klimmen die er in zaten. Ook een prachtige afdaling vanaf de Col de Kerdous, maar de laatste 40 km kregen we ook nog tegenwind. Kortom, af en toe denken we wel eens of het zo leuk is, elke dag een zware etappe.
Er is gelukkig genoeg te zien onderweg. Regelmatig zagen we grondeekhoorns, die holen graven maar er verder uitzien als eekhoorns. We hebben gelukkig niet gezien dat ze levend te koop aangeboden werden, zoals in de reisgids staat. De bedoeling is dat je ze meeneemt naar een restaurant dat er voor zorgt dat ze als delicatesse op je bord komen...
Ook leuk is altijd dat je vriendelijke mensen ziet onderweg. In een cafeetje zeiden ze tegen ons dat we de fietsen in het zicht moesten plaatsen, want niet iedereen is te vertrouwen.
We werden vandaag ook geconfronteerd met stenengooiers, iets waar je wel vaker over leest. Eigenlijk was het maar één kind dat een steen in de richting van Jan gooide. Janny zag het gebeuren, reed op het groepje af en gaf hem een uitbrander in enkele duidelijke Nederlandse zinnen.
De jongen die gooide maakte dat hij wegkwam. De anderen waren onder de indruk en gebaarden dat niet zij, maar die ene jongen gooide. Hopelijk doen ze zoiets nooit weer.
Tiznit is een druk en gezellig stadje, maar we zullen er niet zo veel van meekrijgen, want hier is geen rustdag gepland. We zitten in hotel Assaka, heel wat luxer dan we gewend zijn. Onder andere een ligbad weten we als vermoeide fietsers wel te waarderen.
Morgen is het korter en vlakker en hopelijk ook weer met rugwind.
Onze eigen netbook computer lijkt averij opgelopen te hebben door alle schokken, want de netwerkverbinding doet het niet meer en wifi is lang niet overal te krijgen. Op het Marokkaanse toetsenbord is het altijd lastig typen want de letters zitten op andere plaatsen.

Tafraoute

2011-02-24T23:21:00.004+01:00

Gebrek aan internetmogelijkheden is de oorzaak dat we een paar dagen geen verslag konden publiceren. Na Guelmim was de afstand tot de oase Aït Bekkou (of Tighmart) niet ver meer. We fietsten de eerste dag 60 km met een gemiddelde van 15,7 km/u.

We vonden onderdak in het authentieke Maison Saharaouie. Het eten was heerlijk en we aten met de familie mee, met je handen uit een grote schaal. Het huis van leem en stro bevat 5 gastenkamers, maar wij waren de enigen. Het is alles basaal en goedkoop.

De volgende ochtend was het ontbijt "petit dejeuner simple" ook lekker en uitgebreid. Voldoende voor de vele kilometers die zouden volgen.
Op een of andere manier was de lengte van de route tot Amtoudi verkeerd berekend. Het bleken veel meer dan de verwachte 80 te zijn. Uiteindelijk kwamen we pas na 104 km aan.

De route was heerlijk rustig, de wind was rustig, de hellingen voornamelijk vals plat. Het landschap bestond grotendeels uit halfwoestijn met heel veel stenen en af een toe een bedoeïenentent of een kudde geiten, een beetje saai eigenlijk.
Omdat we niet erg getraind waren viel de rit ons zwaar, door de lengte en het toch wel steeds een beetje klimmen. Het gemiddelde was ook maar 15,4 km per uur.
Amtoudi is een fantastische plek, een dorpje in een kloof met spectaculaire steile wanden. In de smalle kloof is een mooie palmeraie, palmentuin. We zitten in een gemeenschappelijke tent, die we echter voor ons zelf hebben en waarin bedden staan. Het is onderdeel van OnDiraitLeSud, een soort auberge die ook kamers heeft (alles vol) en een restaurant. Het eten was de eerste avond prima, rundvlees tajine. Internet is er niet in Amtoudi.
De geluiden van ezels, geiten, kinderen en gebedsoproepen weerklinken tegen de rotswanden hier.

We werden wakker van de vroege gebedsoproep die begeleid werd door meehuilende honden. Na een wat lang uitgevallen nachtrust op onze eerste rustdag maakten we een wandeling door de kloof en door de palmentuinen. Erg mooi, maar we merkten dat onze pijnlijk benen nog niet helemaal klaar waren voor een stevige wandeling. De verderweg gelegen waterval hielden we voor gezien.

We hadden gezien dat er ook een piste loopt van Amtoudi naar Tafraoute, 63 km stond op het bordje. De eigenaar vertelde ons dat het onverharde deel 20 km is, de rest is asfalt. Dat moet dus lukken dachten we en dus besloten we deze route te doen in plaats van een langer alternatief waar we 3 dagen langer over zouden doen.

Vandaag hebben we inderdaad Tafraoute gehaald, maar vraag niet hoe. Het onverharde gedeelte was 26 km met een stevige klim er in van zo'n 550 m hoogteverschil. Dat was al redelijk slopend voor ons. Het onverharde deel was wel een erg fraaie piste. Onderweg maakten we nog de geboorte mee van een tweeling geiten. We hebben niet afgewacht tot de kleintjes op hun poten konden staan, maar het was al wel bijna zover.

Het eerder genoemde bordje met 63 km zat er helemaal naast, want we hadden aan het eind van de dag 92 km op de teller. Zouden ze de 6 in 63 omgedraaid hebben? Ook het asfaltgedeelte kende veel hoogteverschillen en het resultaat was dat we pas om 20.00 uur, dus in het pikkedonker aankwamen. We zitten in hotel Tanger, centraal gelegen, maar van wat povere kwaliteit, een backpackershotel zouden we zeggen.

Het eten was wel lekker en de douche lekker warm.

We blijven een dagje in Tafraoute om alle e-mails te beantwoorden (een stuk of 20) en het dorp en de omgeving te verkennen. En om uit te rusten natuurlijk.

Guelmim

2011-02-21T15:30:00.000+01:00

Het was een hele rit nog van Guelmim naar Fort Bou Jerif. Het laatste stuk was onverhard en niet vlot te berijden. Maar we zijn er gekomen. Het is een mooie accommodatie, netjes onderhouden en ongelooflijk afgelegen en dus rustig. Een mooie sterrenhemel is hier mogelijk, maar de maan scheen volop.
Vanochtend zijn we al vroeg opgestaan om alles voor te bereiden voor het fietsen. Om 10 uur vertrokken we.

We moesten wel de dezelfde weg terug naar Guelmim, waar we nu de administratie weer afhandelen in het internetcafé. De stad is op een enkele uitzondering na levenloos, want er schijnt een algemene staking te zijn in Marokko. Bijna alle winkels zijn dicht. Maar eens kijken of we nog ergens een kop koffie kunnen krijgen. Daarna is het nog 15 km naar de palmentuin in de buurt waar we een overnachting hebben gereserveerd. Het weer is prachtig en er is weinig wind.

Taghazout

2011-02-20T13:50:00.000+01:00

We hebben even een stop gemaakt onderweg in dit surfersplaatsje, even ten noorden van Agadir. We willen hierna verder rijden naar Bou Jerif, in de buurt van Guelmim. Daar is een camping in het midden van de woestijn, waar we morgen willen beginnen met de fietstocht.
Het weer is nog steeds prachtig, in tegenstelling tot het noorden van Marokko. We lazen dat er demonstraties zijn in de regen. Hier is van enige onrust niets te merken.

Essaouira

2011-02-19T19:38:00.001+01:00

Vanochtend hebben we het werelderfgoed van El Jadida bezocht, een ommuurd stadje met 4 bastions, gesticht door de Portugezen. De bezienswaardigheid die je gezien moet hebben is de cisterne, een waterbekken met fraaie gewelven.
Daarna volgden we de kustweg via Safi naar Essaouira. Dit is een mooie ommuurde stad aan zee. We staan met de camper op een betaalde parkeerplaats en mogen daar overnachten voor 40dhm (€3,50). Het is met zeezicht en vlak bij de stadsmuur.
Het is iets warmer dan gisteren en de zon schijnt uitbundig.

El Jadida

2011-02-18T20:03:00.000+01:00

Gisteren zijn we vanuit Denia tot Algeciras gekomen. Het weer onderweg was soms stormachtig en we hadden zelfs neerslag in de vorm van sneeuw. Vandaag zijn we met een snelle boot (1 uur) overgevaren naar de haven Tanger Med. Vervolgens hebben we een paar honderd kilometer snelweg afgelegd tot El Jadida. Het is avond, dus de bezichtiging van de Portugese citadel doen we morgen. In Marokko is het weer mooi, met temperaturen tot 19 graden.

Denia

2011-02-14T22:41:00.001+01:00

Vandaag zouden we naar Marokko vertrekken voor een vakantie van drie en halve week. Helaas wordt deze met drie dagen bekort, want gisteren kwamen we er achter dat de wielophanging van de VW California kampeerbus ineens steeds meer gaat rammelen. Vandaag bleek bij de garage dat er iets aan de vering gerepareerd moet worden en het is pas woensdag klaar.
We vertrekken dus pas donderdag.
Het ligt in de bedoeling naar Sidi Ifni te rijden, nu in wat minder dagen dan eerst gedacht. Daar beginnen we dan met de geplande fietstocht van circa 12 dagen. Wat we verder doen zal wel onderweg blijken.
Gelukkig is het in Denia mooi weer en hier is voor ons best nog het nodige te doen.

Amerongen

2011-01-30T20:47:00.000+01:00

Na enkele jaren mountainbiken nog aan een clinic meedoen lijkt wat gek, maar het was met deze groep van de Wereldfietsers leuk om te doen. We fietsten de drukke mtb-route over de Amerongse Berg, het was zondag.
Het lijkt wel of heel mountainbikend Nederland in de weekenden samenklontert op de mtb-routes.
Onderweg stopten we diverse keren om instructie te krijgen van James over hoe je efficiënter kunt fietsen in het terrein.

Appelscha

2011-01-15T16:05:00.004+01:00

Sinds lange tijd heb ik weer eens een mtb-route in Nederland gefietst, deze keer bij Appelscha. Officieel is deze 16,6 km en hij is speciaal voor de mountainbikers gemaakt. Na dagen van regen is het lage deel van route inmiddels erg modderig geworden, maar de stukken door de stuifzand bodem zijn prima te fietsen. Elk duintje is in de route opgenomen, soms meerdere malen, zodat je af en toe flink moet terugschakelen en aanzetten.

Voor Nederlandse begrippen is dit een leuke route, maar als je Spanje gewend bent is het technisch gezien simpel. Maar de zuigende modder maakt het toch nog redelijk zwaar. Met het heen en terugfietsen naar het startpunt was het vandaag 40 km.
Jan

Marrakech opnieuw (2)

2010-03-22T20:45:00.009+01:00

Vandaag zijn we op de fiets naar het centrum gereden, zo'n 12 km. Het verkeer is redelijk druk, maar men is hier wel gewend aan brommers en fietsen op de weg, dus het ging redelijk ontspannen. Fietsen in de smalle straatjes in de medina is leuk om eens te doen.

We hebben deze keer het centrum voor kunstnijverheid bezocht en daar maar liefst 3 paar schoenen gekocht. Daarna op het grote plein couscous gegeten, voor het eerst in Marokko. Tenslotte hebben we nog een paleis bezocht, mooi maar enigszins overlopen door de toeristen.
We hebben nog een paar uur te gaan morgen, over de snelweg naar Tanger en dan de veerboot. Hopelijk ook morgen, anders een dag later.
Marokko is ons goed bevallen. We hebben erg genoten van de landschappen, zowel vanaf de fiets als vanuit de camper. De vooroordelen over de Marokkanen, vooral ingegeven door de reisgids, zijn niet bewaarheid. We hadden weinig last van hinderlijke handelaars of vasthoudende gidsen. Eigenlijk hebben we geen enkele echt negatieve ervaring gehad, bijna alleen aardige mensen.
Het eten was heerlijk, de campings waren goedkoop en boden vaak veel waar voor het geld. Kortom, binnenkort willen we nog wel wat meer van het land zien. Drie weken was wel wat kort...

Marrakech opnieuw

2010-03-21T20:42:00.007+01:00

Na een langdurige rit over de Atlas zijn we weer in Marrakech aangekomen. Onderweg hebben we eerst een bezoek aan een bezienswaardige kashba gebracht, Aît Benhaddou.

Het was er behoorlijk toeristisch, een plek waar toeringcars komen, dan weet je het wel. Niettemin was het wel de moeite waard. We moesten wel een rivier doorwaden om bij de plek te komen, wat dus met een omzwachtelde voet geen goed idee is. Dus lieten we ons per ezel door het water vervoeren.
De daaropvolgende bergetappe was erg fraai, maar de zwaarbeladen busjes en vrachtauto's maken dat het verkeer soms stapvoets gaat. Net voor donker waren we in Marrakech bij de Marjane (kenners weten wat we bedoelen) om wat inkopen te doen.
Nu staan we weer op de camping Le Relais de Marrakech, waar we op de heenweg ook waren en waar wifi nu wel werkt.

En dan was er nog het 'wijnincident'. Onze wijnvoorraad was al dagen geleden opgeraakt en zoals bekend kun je in dit land moeilijk aan alcoholische dranken komen. Maar bij de Marjane zagen we iemand groot inslaan. Dus Janny op zoek naar de wijn en ze dacht een goedkoop wijntje gevonden te hebben. Meteen maar 2 flessen naar de kassa gekomen en toen bleek na afrekening dat de wijn 10 keer zo duur was als gedacht. Ze had een klein rekenfoutje gemaakt. Zuinig als we zijn hebben we de flessen bij de klantenservice weer ingeleverd...

El Kelaa (2)

2010-03-20T18:56:00.004+01:00

Vandaag is Janny 60 geworden, bijna weer in blakende gezondheid. In elk geval was ze goed in staat om de geplande fietstocht te doen. Het was 45 km met weer aardig wat klimmetjes. De bedoeling was eigenlijk een rondrit, maar de kaart gaf verkeerde afstanden aan, zodat het te lang zou worden. Na 30 km zijn we naar een restaurantje gegaan en hebben we voor de zoveelste keer een tajine gegeten, deze keer met kip en diverse groenten.

Ook erg lekker.
Omdat het in de zon behoorlijk warm is kozen we voor een plekje in de berbertent die op het terras staat.

El Kelaa

2010-03-19T18:19:00.012+01:00

We hebben op de fiets de Gorges de Dadès bezocht. Een tocht van heen en terug bij elkaar 36 km. Er zit een fikse klim in, waardoor je 100 meter boven de rivier komt met een fraai uitzicht op de kloof. Verderop gaat de weg door een erg smal deel van de kloof.

Er komt nog zoveel smeltwater van de Atlas dat de weg 20 cm onder water staat. Omdat de voet in verband van Janny niet nat mag worden heeft Jan zijn schoenen en sokken uitgetrokken en haar door het water geduwd. Daarna nog een stukje verder door de vallei gefietst.

De camping waar we overnacht hebben is op 23 km van Boumalne. Dus zijn we wat verder naar het westen, stroomafwaarts van de Dadès. Morgen zijn we van plan nog een laatste fietstocht te maken. Het weer is onverminderd zonnig en redelijk warm. Het wordt overdag circa 22 graden en 's nachts koelt het af tot 12 graden.

Boumalne de Dadès

2010-03-18T16:27:00.005+01:00

De afstand naar Boumalne hebben we op een manier gedaan die vrijwel niemand doet, namelijk met een omweg via Iknioun. De eerste 50 km naar Iknioun is onverhard en gaat door een afwisselend en soms indrukwekkend landschap.

De afdaling naar Boumalne is wel over asfalt en gaat door een kaal landschap. In Boumalne zitten we even in een internetcafé en hebben we boodschappen gedaan, maar het is de bedoeling een flink eind het dal van de Dadès in te rijden , waar we een mooie camping hopen te treffen.
Het weer is onveranderlijk mooi, maar het wordt wel snel fris als de zon weg is. We zitten op een hoogte van ca. 1400 meter, vandaar. In het veel lager gelegen Marrakech schijnt het al tropisch te zijn.

Tineghir (2)

2010-03-16T18:18:00.005+01:00

We zijn van camping veranderd. We staan nu 7 km noordelijk van het stadje in de palmentuin op camping Atlas. Het is een erg leuk plekje boven de rivier en aan de overkant de palmen. Tegenover de camping is een goedwerkend internet, dus we zijn helemaal tevreden. De Todrakloof hebben we vandaag bezocht op de fiets en we hebben er meteen een heel stuk aan vast geknoopt naar het dorp Tamtatouchte. We hebben daar lekker gegeten in auberge Les Amis.

Het staat op 1600 m hoogte en het was er vrij fris. Alles bij elkaar was het een route van 46 km. De route werd na 6 km, dus na de spectaculaire kloof een heel stuk rustiger en aangenaam om te fietsen. Het loopt langzaam omhoog en je volgt steeds het mooie rivierdal. Je kunt, als je de weg blijft volgen helemaal het Atlasgebergte doorsteken.
We zijn in principe van plan hier nog een dagje te blijven.

Tineghir

2010-03-15T16:23:00.008+01:00

Het internet functioneert lang niet overal goed, dus elke dag een berichtje zit er niet in. Gisteren hebben we een korte maar leuke fietstocht gedaan aan weerszijden van de Draa. Het is een vruchtbare vallei met veel dadelpalmen. Vooral de stille kant is leuk om te fietsen, een deel was trouwens onverhard.
In Agdz hebben we een succesvolle poging ondernomen om een stuk schapenvlees te kopen. De slagersjongen sprak nauwelijks Frans of Engels maar uiteindelijk kregen we een homp van aanvaardbare grootte en voor weinig geld. Dat er vliegen op hadden rondgelopen, ach, het wordt toch gestoofd. Het was erg lekker.
Daarna hebben we de rustige route naar Nekob en Tazzarine gereden met de camper.

In Tazzarine stonden we op een schattig en schaduwrijk campinkje, zo goed als onbereikbaar voor grote campers. Mede hierdoor stonden we met 5 Volkswagenbusjes hier en verder niets. En dat terwijl we tot nu toe nog maar één enkele VW hadden gezien.
We zijn nu aanbeland in Tineghir, een vrij grote plaats, aan het begin van de route door de Todrakloof, die we nog willen gaan bezoeken.
Vanwege de voet van Janny die maar slecht wil herstellen, beperken we het fietsen tot relatief korte ritjes. Een meerdaagse trektocht zit niet meer echt in de planning.

Agdz

2010-03-13T17:21:00.004+01:00

Over de afgelopen twee dagen valt niet zo veel te vertellen. We hebben ongeveer 400 km gereden door eenzame landschappen, bij tijd en wijle desolaat. Gisteren was de weg op verschillende plaatsen weggeslagen door de rivier, want het is erg slecht weer geweest de laatste weken. Dankzij provisorische reparaties konden we wel overal langs. Vannacht waren we op een camping in Taliouine, waar we in het restaurant gegeten hebben. Voor de derde keer tajine nu, maar wel steeds totaal anders. Het is een stoofschotel. De aardewerk schotel wordt met een puntig deksel er op verhit en opgediend.
In Agdz aan de rivier de Draa, staan we op een kale camping met 4 bomen. Ja we zitten in de schaduw, want het is zonnig en redelijk warm. Helaas ontbreekt hier wifi, zodat we het tegenovergelegen internetcafé bezoeken.

Tafraoute (4)

2010-03-11T18:32:00.005+01:00

Vier dagen op dezelfde plek, dan moet het wel mooi zijn. Inderdaad, dat is het ook. We hebben met de camper eerst 35 km gereden door een prachtig berglandschap naar een al even mooie oase Aït Mansour. Deze ligt ingeklemd tussen hoge rotswanden en het geheel is bijzonder idyllisch. We hebben een fietstocht gemaakt van 48 km, helaas wel heen en terug dezelfde weg, maar erg mooi. Omdat er behoorlijk geklommen moest worden en de tegenwind later ons parten speelde, werd het nog redelijk inspannend. Tegen het eind werd de lucht steeds donkerder en begon het wat te spetteren, maar we werden niet echt nat, hooguit onze voeten vanwege de vele beek-oversteken.

In Tafraoute hebben we de patisserie maar eens bezocht, want de Marokkaanse deegwaren hebben een naam op te houden.
Gisteren aten we in l'Etoile d'Agadir. Smakelijk en goedkoop was de tajine met vlees, pruimen en amandelen.
Terug op de camping is het bewolkt. Tijd om de nieuwssites te lezen, e-mails te beantwoorden. Het meenemen van een laptop is voor ons essentieel gebleken. Zakelijk gezien is internet bijna onmisbaar voor ons. Gisteren op een dag liefst 3 boekingen afgerond. We zijn dus ook helemaal niet op vakantie, we hebben alleen ons kantoor verplaatst...

Tafraoute (3)

2010-03-10T20:01:00.004+01:00

's Ochtends is het fris en bewolkt, maar in de loop van de dag komt er steeds meer zon. Ook vandaag was het weer uitstekend fietsweer. Eerst bezoeken we nog even de weekmarkt in Tafraoute. Het is er gezellig druk.
We hebben vervolgens een rondje van 45 km gedaan door de vallei van de Ammeln. Het is een groen dal met veel dorpjes en uitzicht op de rotsen verder weg. De weg is helemaal geasfalteerd en bijzonder rustig. Af en toe moeten we door een beek maar we krijgen net geen natte voeten.
Helaas zijn we wat te laat vertrokken zodat we niet voor etenstijd in Tafraoute terug zijn. De restaurants zijn al gesloten. Dat houden we tegoed voor vanavond.

Tafraoute (2)

2010-03-09T16:45:00.006+01:00

Een supermarkt heeft Tafraoute niet, dus maken we een ronde langs de kleine winkeltjes en over de markt om het nodige in te slaan. Het is altijd weer de vraag of je geen toeristenprijzen betaalt en sommige winkeliertjes verdenken we van minder eerlijke praktijken.
Vandaag laten we de camper staan om eens een rondje te rijden met de fiets. We kiezen voor een bescheiden start, zo'n 22 km naar de beschilderde rotsen. Wel de helft onverhard, maar niet al te veel klimmen, dus het is en blijft een rondje waar we ons misschien voor moeten schamen.

De omgeving is prachtig met al die afgeronde rotsen. Een kunstenaar is op een bepaalde plek ooit begonnen rotsen blauw te verven. De meeste verf is er weer af maar blijkbaar wordt er nog steeds geverfd, want we zagen rotsen die erg strak in de verf zaten en een hele verzameling verfbussen.
Hoe dan ook, naturel vinden wij de rotsen zeker even mooi.

Tijdens het fietsen snuiven we de heerlijke geur op van bloeiende struiken. Het weer is aangenaam, zonnig en een briesje.

Tafraoute

2010-03-08T20:07:00.012+01:00

We hebben een flink stuk gereden om in een landschappelijk interessanter gebied te komen en een geschikte omgeving te vinden waar we de fietsen willen gebruiken. Tafraoute leek ons een goede plaats daarvoor.
Tussen Marrakech naar Agadir wordt gewerkt aan een nieuwe tolweg, maar er is nog maar een klein stukje open. De rest is dus tweebaans en dat schiet niet zo erg op. Van Agadir naar Tafraoute moesten nog ruim 100 erg bochtige kilometers worden overwonnen over een smalle weg.

Het is een erg fraaie route over Aït Baha, met canyonachtige landschappen. We zagen ook enkele versterkte dorpen, kashba's onderweg. Uiteindelijk waren we pas na zessen in Tafraoute en staan hier op een camping in een betoverende omgeving.
In deze omgeving hebben we ook veel campers vrij zien staan, zo ongeveer naast de camping.

Wij verkiezen nu de camping, o.a. omdat we internet (wifi) willen gebruiken en zo af en toe een douche nemen en de was doen is ook belangrijk voor ons.
Het weer is nu behoorlijk, vrij veel zon en temperaturen tot 21 graden. 's Avonds koelt het af tot ca. 14 graden. Vanmorgen vertrokken we wel met mist maar die was snel opgelost.

De mensen zijn hier weer veel traditioneler gekleed dan in Marrakech. We zien veel vrouwen in het zwart en zwaar gesluierd.
De grote foto laat een arganboom zien, in dit geval in een soort bonsaïvorm.

Marrakech

2010-03-07T13:46:00.006+01:00

In slecht weer hebben we de weg naar het zuiden genomen, gisteren. Ook bij aankomst op de camping Le Relais de Marrakech kregen we nog vele buien over ons heen, maar vandaag is het gelukkig vriendelijk weer. Het beloofde internet op de camping werkte niet, maar verder is het een nette camping, voor 7 euro per nacht.
We hebben een taxi naar de stad genomen, hoewel het ook wel te fietsen was geweest. Dit bericht komt dus weer uit een internetcafé.

Wij vinden Marrakech een prettige stad. In de souks worden we vrijwel geheel met rust gelaten. Geen opdringerige gidsen en handelaren.
Wel moet je weten wat iets mag kosten. We hebben bij iets afgedongen tot een zesde van de vraagprijs. En het ging eigenlijk nog te gemakkelijk...
Marrakech is aan de zuidkant omgeven door besneeuwde bergen. We weten nog niet goed hoe we verder gaan. Misschien moeten we de bergen nog even mijden na al dat slechte weer van de laatste tijd.

Témara

2010-03-05T19:15:00.002+01:00

We zijn vandaag tot even ten zuiden van Rabat gekomen. Het was een stuk met hindernissen, veroorzaakt doordat we de snelweg wilden mijden. Op een gegeven moment werden we van de oude route afgeleid en kregen zo'n 30 kilometer een weg met bijzonder veel gaten en modder. De weg was totaal kapotgereden. In Sale, net boven Rabat wilden we naar een camping, maar die was onvindbaar of bestaat nier meer. Door Rabat heen vonden we onze weg weer naar de kustweg aan de zuidkant. We kunnen hier op de camping een draadloos internetsignaal oppikken, dus lekker gemakkelijk. Verdere luxe ontbreekt geheel. De camping verkeert in deplorabele staat. In Sale was trouwens een grote Carrefour voor de broodnodige fourage.

Marokko 2010

2010-03-04T18:10:00.002+01:00

Gisteren, 3 maart, zijn we vertrokken met de camper naar Algeciras. Tijdens deze 700 km vanaf Denia hadden we diverse regenbuien. In Algeciras kochten we een retourtje voor de veerboot voor € 120 en dat viel ons erg mee.
Wat ons vandaag niet meeviel was de duur van de overtocht naar Tanger van 3,5 uur. We rekenden op ruim 2 uur want dat was ons beloofd. En op het kaartje stond de snelle boot van 1 uur.
Maar goed, we zijn op Afrikaanse bodem en het is mooi weer.
In Algeciras stonden we bij de Lidl met 30 andere campers en hier in het leuke dorp Asilah, aan zee, ook met ongeveer 30.
Helaas nog geen WiFi, dus dit bericht komt uit een internetcafe.

Terugblik Azië

2008-12-29T12:02:00.012+01:00

Terwijl we vandaag nog wat de toerist uithingen in Bangkok (paleis en markten) hebben we nog even op een rijtje gezet wat ons is bijgebleven van de drie landen die we bezocht hebben.

Thailand
De gladde asfaltwegen, vaak met vluchtstrook.
De ongelofelijke aantallen brommers, logisch ook wel, want het is prettig je zo te verplaatsen met het meestal mooie weer.
De bushokjes, bij vrijwel elk dorp, zodat je onderweg altijd een plekje hebt voor een rustpauze.
De altijd attente bediening.
De 7-eleven winkels en soortgelijke, op bijna elke straathoek, waar je de meeste dingen kunt kopen die je dagelijks nodig hebt en de vele etens- en fruitstalletjes.

Het heerlijke en afwisselende eten. Zelfs een standaardgerecht als kip met cashewnoten krijg je steeds weer op een andere manier voorgeschoteld. Bangkok is helemaal geobsedeerd door eten, zo lijkt het, zo ongelofelijk veel mogelijkheden heb je daar om te eten, al vanaf 60 cent voor een maaltijd.
De fantastische levendige markten, vooral de weekendmarkt in Bangkok die we twee keer bezochten vonden wij leuk. In een van de koffiestalletjes maakten ze echte kunstwerken van de cappucino en café latte, die ook nog eens voortreffelijk smaakte.
Verder is Thailand in veel opzichten een westers gelijkend land, zeker in de steden.

Cambodja
De verbazingwekkende aantallen kinderen, die bijna zonder uitzondering hello en bye bye tegen je roepen.
Heel veel jongens die in droogvallende poelen de achtergebleven vissen vangen met een net.
De afwezigheid van verkeersregels of in elk geval worden ze niet nageleefd. Zelfs rechts van de weg rijden wordt lang niet altijd gedaan. Helmen draagt men niet.
Het altijd maar toeteren.
De bruiloften met keiharde en meestal volledig vervormde muziek.

De brommer is een universeel vervoermiddel al dan niet met zijspan of aanhanger, wat gaat er eigenlijk niet mee. We herinneren ons de matrassenverkoper die 4 tweepersoonsmatrassen achterop vervoerde. Later zagen we hem weer, met eentje minder: goede zaken gedaan die dag.
Ook wordt er veel gefietst, vooral schoolkinderen zie je in grote groepen in hun uniformen langs de weg fietsen.
Een levensritme van opstaan tussen 5 en 6 uur en tussen 8 en 9 uur naar bed. Restaurants sluiten vaak al om 7 uur.
Overdreven veel personeel in restaurants. Heel vaak meer personeel dan klanten en soms komen ze je uitvoerig gadeslaan als je je bord leeg eet.
De chaos en vervuiling op straat. De smerigheid is in Phnom Penh wat minder, maar alles lijkt onder een laag vuil bedekt, zelfs veel hotelkamers.
Het grotendeels ontbreken van straatverlichting.
De afdingcultuur. Je moet zeker als buitenlander bij bijna alles eerst de prijs vragen en vaak afdingen, wil je niet te veel betalen. Je wordt ook nogal eens genept met wisselgeld.
De alom aanwezige dollar. Geldlades in kassa's bevatten altijd dollars en Cambodjaanse rielen en er is een vaste koersverhouding. Geldautomaten geven dollars.

Laos

De mooie natuur met onder andere veel watervallen, waarbij dan vaak weer een romantisch restaurant.
Mooie hotels.
Lekkere koffie en in de steden stokbrood.
Iedereen die 'sabaidy' tegen je roept.
Redelijk vaak word je toegesproken in het Frans.
Ondanks de armoede die hier ook bestaat is het een net en geordend land.

Nog een paar tips voor degenen die ook willen fietsen in deze landen:
- valuta meenemen is niet nodig; je kunt in alle drie de landen volop pinnen (in de steden)
- malariapillen lijken ons overbodig; we hebben bijna geen mug gezien en we zijn gestopt met slikken wegens de bijwerkingen
- de wind is vrijwel altijd uit het noordoosten
- het moessonseizoen duurt langer naarmate je zuidelijker bent
- fietsen meenemen in de trein kan meestal probleemloos, maar informeer wel of er een bagagerijtuig meegaat, anders wordt het lastig.

Bangkok

2008-12-27T06:48:00.007+01:00

De laatste fietsetappe naar Ubon Ratchatani verliep probleemloos en was sommige stukken nog leuk ook.

We legden de afstand van 87 km af met een gemiddelde van 20,1 km/u. Deze keer konden we wel een eerste klas coupe boeken en hadden dus een bed. We sliepen redelijk goed in de trein, zodat de ruim 11 uur ons niet zwaar vielen. Vervolgens fietsten we door Bangkok naar ons hotel en dat hotel bevalt ons ook wel. We zullen de laatste dagen hier gebruiken om nog wat dingen te bezoeken waar we de vorige keer niet aan toe kwamen.
Overigens hebben we deze fietsvakantie 2254 kilometer bij elkaar gefietst met een gemiddelde van circa 18,7 km/u.

De gemiddelde dagafstand was 68,3 km. Het aantal fietsdagen was 33. We hadden ongeveer 75 km onverharde weg. We hebben geen enkele materiaalpech gehad, zelfs geen band hoefde er te worden geplakt. We kijken met veel genoegen terug op deze relaxte fietsreis.

Khong Chiam (Thailand)

2008-12-25T10:41:00.002+01:00

Vandaag zijn we de grens weer overgestoken en bevinden we ons in het aardige dorp Khong Chiam, nog steeds aan de Mekong. We kregen van de Thaise immigratie vreemd genoeg een verblijfsvergunning voor 15 dagen, terwijl 30 dagen toch normaal is. We weten de reden niet en hebben er ook niet naar gevraagd omdat we er meer dan genoeg aan hebben.
De route hier naar toe was mooi, vooral het Thaise gedeelte, dat wel heuvelachtig was. We hebben de 73 km met een gemiddelde van 18,5 km/u afgelegd.
Het guesthouse is prima in orde, met eigen internetcomputers en zelfs een ligbad op de kamer, wat we deze vakantie nog niet hebben gehad.
Morgen is ons laatste fietstraject naar Ubon Ratchatani, waar we deze keer wel een slaapcoupe hopen te krijgen in de trein naar Bangkok.
In Bangkok hebben we voor de laatste dagen gereserveerd in Charlies House Lumpini.

Pakse (2)

2008-12-24T08:05:00.009+01:00

Rondje Boloven
We hadden vooraf geen idee hoe hoog het Boloven Plateau eigenlijk was. Daar kwamen we de eerste dag al achter, want onze eerste stop, Paksong, ligt op 1280 meter hoogte, oftewel een lange klim van 50 km met een hoogteverschil van 1150 meter.
Het was dus niet erg steil, maar het kost toch wel de nodige inspanning, temeer daar we de afgelopen 7 weken nooit hoger waren geweest dan 200 meter. De weg voert door een mooie omgeving met diverse dorpjes en veel koffie- en bananenplantages. Onderweg zijn we twee onverharde zijwegen ingegaan om watervallen te bezoeken. Bij Tad Fan hebben we ook gegeten met mooi uitzicht op de watervallen daar.

Uiteindelijk kwamen we na 61 km (12,2 gemiddeld) aan bij Paksong Greenview Guesthouse, waar we 's avonds nog een tijd uit onze slaap gehouden werden door een niet zo goed geisoleerde karaokekelder.
De volgende dag klommen we nog iets verder alvorens we in Thateng een stoffige gravelweg kregen over 18 kilometer. Het ging toen wel steeds naar beneden. Dit was wel het meest landelijke deel van de route met toch af en toe dorpjes langs de weg waar de tijd stil leek te staan. Na 66 km (18,9 gemiddeld) kwamen we bij alweer een waterval, Tadlo, waar we onze intrek namen in de tamelijk luxe Tadlo Lodge. We sliepen in een een goed ingericht huisje met terras dat uitzag op de rivier en de waterval. De oerwoudgeluiden werden overstemd door het geluid van de snelstromende rivier.

Hier worden ook olifanttreks georganiseerd, hetgeen wil zeggen dat je een paar uur bovenop een olifant zit te schommelen die je een eind het woud in brengt. Toen Jan de stoffige fietsen ging afspoelen in de rivier werden ook de olifanten de rivier in geleid voor hun avondbad. De lodge heeft ook een goed restaurant en we hebben daar lekker gegeten terwijl de tropenavond viel.
De derde dag deden we het rustig aan en vertrokken pas om 11 uur. We moesten wel weer een stuk klimmen, met als hoogste punt 600 meter (300 meter hoogteverschil).

Het was echter geen zware dag, mede dankzij de rugwind. De totale afstand was 56 km met een gemiddelde van 18,6). We namen de afslag naar Tadxe Phasouam met alweer een waterval. Het is er erg mooi en we hebben ook hier weer overnacht met het ruisen van de rivier en de typische tropische geluiden. De accommodatie Uttayan Bajiang was bepaald rustiek te noemen. Alles is van hout en bamboe en de omheinde sanitaire ruimte is naar de hemel toe open.

Nog meer dan in Tadlo bevind je je hier in de natuur. We vonden de prijs wel een beetje aan de hoge kant voor de toch wel primitieve onderkomens (en slechte bedden), maar het was leuk om mee te maken.
Vandaag restten ons nog maar 37 km naar Pakse en met de wind in de rug was dat in 2 uur bekeken. Het gemiddelde was dus 18,5 km/u. We zitten nu in Hotel Pakse, nu we een beetje aan de hoge prijzen gewend zijn, want dit is een van de luxere hotels. De vorige keer hadden we op het dakterras gegeten en dat willen we nu op kerstavond weer doen.
Het rondje Boloven is ons goed bevallen en heeft ons een goede indruk gegeven van hoe zuidelijk Laos is. We vinden Laos heel wat netter en rustiger dan Cambodja en Laos heeft de westerse toerist ook wat meer te bieden. Ook hier werden we toegeroepen door tientallen kinderen langs de weg, maar het was geen hello meer, maar de Lao variant sabaidy.
In Laos zie je altijd twee vlaggen, de officiele van het land en een rode met hamer en sikkel. Toch is de economie heel liberaal en wordt er veel geinvesteerd vanuit het buitenland, vooral Thailand. Hier in Pakse zijn alle voorzieningen aanwezig maar in het achterland is het soms moeilijk aan de noodzakelijke boodschappen te komen. We zagen bijvoorbeeld nergens brood of crackers meer.

Pakse

2008-12-20T11:04:00.003+01:00

Vanmorgen waren we vroeg op en we ontbeten terwijl de zon opkwam boven de Mekong. We hebben de 135 km naar Pakse met de bus gedaan want Janny was nog niet helemaal in orde. We konden dit ook niet goed in tweeen knippen want de eerste overnachtingsmogelijk is pas na een kleine 100 km. Het is wel een heel gedoe, want we gingen met de zgn. local bus vanaf het eiland met het veer naar het vasteland. De bus was afgeladen vol en onze bagage kon maar met moeite mee. De fietsen konden niet in of op de bus, dus werd een typisch Laotiaanse manier gevonden: vastbinden achter op de bus. Later zagen we 2 levende kippen die in een net meegenomen waren in het ruim.

De foto is gemaakt tijdens een plaspauze. De bus bleef gewoon op de weg staan en iedereen ging de bosjes in.
We hebben hier weer snel internet en het kost maar eenzesde van de vorige keer, namelijk een halve euro per uur.
De komende dagen maken we een rondrit over het Bolovensplateau en we verwachten daar geen internetcafe's. We komen de eerste kerstdag hier weer terug in Pakse, is de bedoeling.

Khong eiland (Laos)

2008-12-19T06:12:00.006+01:00

We zitten op een eiland in de Mekong. Het is er prettig, een beetje toeristisch en er is goed internet, zodat we ook weer wat foto's bij voorgaande berichten kunnen plaatsen.

Het viel niet mee gisteren, vooral voor Janny was de tocht erg zwaar. Dat kwam vooral omdat ze zich niet lekker voelde. Op de foto was er nog niets aan de hand maar later ging het steeds moeizamer naarmate de dag vorderde. We hebben de 95 km gefietst met een gemiddelde van 18 km/u. Het ging ook moeizaam vanwege de tegenwind en het glooiende terrein. Gelukkig is tegenwoordig het hele trajct geasfalteerd. Een Cambodjaan had ons ten onrechte gewaarschuwd voor een "bumpy" traject.
De grenspassage verliep soepeltjes. Er komt bijna geen mens; de hele weg is trouwens bijna uitgestorven. Je moet wel op tijd bij de grens komen, want om 4 uur sluit het daar al. Aan de Laotiaanse kant moesten we 1 dollar per persoon betalen om onduidelijke reden.

De route was eerlijk gezegd wel wat saai, een heel verschil met Khong eiland dat er idyllisch bijligt. We hebben net een fietstochtje over het eiland gemaakt van 20 km, want we houden hier een geplande en meer dan welkome rustdag.
De tweede foto is nog gemaakt in Stung Treng, Cambodja. Het is een trouwstoet. De bruiloftsgasten nemen allemaal wat te eten mee en ze zijn er heel kleurig gekleed. Eerst de vrouwen en achteraan de mannen, sommige met hompen rauw vlees op een schaal.

Stung Treng

2008-12-17T08:53:00.007+01:00

De afgelopen 143 km hebben we verdeeld over twee dagen maar we wisten tevoren niet hoe omdat er onderweg tussen Kratie en Stung Treng nergens een echt dorp is en dus ook geen overnachtingsmogelijkheid. We vertrokken vrij laat uit Kratie om niet te vroeg ergens aan te komen. De relaxte tocht bracht ons uiteindelijk in O Krieng waar we aan de monniken van de plaatselijke wat (=boeddhistische tempel) vroegen waar we konden overnachten. Dat kon wel bij hen, bleek uit de gebarenconversatie, en we kregen een plaatsje in het open gebouw waar de monniken bidden bij het boeddhabeeld.

Onderweg hadden we de mogelijkheden al overwogen. Overnachten bij particulieren leek ons niet zo geweldig (de mensen hebben vaak nauwelijks voldoende ruimte voor al hun kinderen) en overnachten in een leegstaande hut, zoals een Duitse fietser ons aanraadde vonden we evenmin aanlokkelijk. Jan sliep goed en Janny slecht, onder andere vanwege de luide Cambodjaanse popmuziek die de monniken draaiden (er zaten ook tienermonniken bij). Bovendien werden we om half 4 al gewekt door de gebeden die werden opgezegd. Uiteindelijk zaten we om 6 uur alweer op de fiets.
Vandaag kwamen we weer fietsers tegen, nu een Australiër en een Israeliër, die beiden in Vietnam begonnen waren.

De andere foto is eerder op de dag gisteren gemaakt. We zien ze vaak lopen de monniken met hun parasols. Ze lopen elke ochtend van hun wat (tempel) naar het dorp om voedsel te krijgen. Monniken mogen niet werken en zijn aangewezen op giften.
Het gemiddelde over de afgelopen twee dagen was 17,2 km per uur, te wijten aan tegenwind en vandaag ook wat heuveltjes. Morgen hopen we in Laos aan te komen. We weten niet of daar goede internetmogelijkheden zullen zijn en daarom wensen we iedereen alvast prettige kerstdagen en al het goede voor 2009.

Kratie

2008-12-15T10:00:00.005+01:00

Mountainbikes met voorvering, ze kwamen de afgelopen twee dagen goed van pas.

Gisteren reden we naar Chhlong (met dubbel h) langs de Mekong. Eerst een stukje langs de westkant, en toen bij de bocht met een veerboot naar de andere (zuid) kant. We hadden 35 km onverharde weg en soms was het behoorlijk hobbelig. In het regenseizoen moet dit een grote modderpoel zijn en de sporen zijn nog steeds niet gedicht. In totaal legden we 89 km af met een gemiddelde van 16,0 km/u. De route was overigens erg mooi met een afwisseling van rivierzicht, rijstvelden, huisjes langs de kant en zo af en toe een brug over een zijrivier. Het verkeer was minimaal, voor het eerst in Cambodja en dat waarderen we natuurlijk ook.
Chhlong was een dieptepunt qua onderdak, maar we hebben er wel lekker gegeten, een soort bouillonfondue.

In het guesthouse Mekong99 werden we onbeschoft behandeld, absoluut af te raden dus. Zo moesten we om 7 uur al van het terras af omdat de eigenaresse vond dat alles afgesloten moest worden. Van de weeromstuit hebben we in Kratie zo ongeveer de duurste hotelkamer genomen, met airco en mooi zicht op de rivier. Het is ook een gezellige plaats waar heel wat toeristen komen. Uiteraard is er dan ook internet, zij het wat langzaam.
Vandaag reden we 31 km met een gemiddelde van 15,5 km/u en 23 km was onverhard. Ook hadden we een stevige tegenwind. We moesten onze gezichten bedekken met een doek om niet al te veel stof binnen te krijgen.

Kompong Cham

2008-12-13T13:59:00.005+01:00

De hoofdstad van Cambodja ligt alweer achter ons. We kwamen er moeilijk weg want de bus kreeg al snel pech en we moesten overstappen op een andere. Pas 3 uur later waren we in Skun waar we de fietsen en de bagage weer konden ophalen. De 46 km naar Kompong Cham ging vervolgens lekker vlot met een gemiddelde van 21,5 km/u.
We hebben onze intrek genomen in het Mekong hotel. We zitten inderdaad aan de oever van de Mekong, maar de kamers met rivierzicht waren helaas alle bezet.

Over Phnom Penh is niet zoveel meer te vertellen. We vonden het niet zo'n prettige stad omdat je er eigenlijk niet kunt lopen. De trottoirs worden vrijwel overal als parkeerplaats of als uitstalruimte gebruikt en worden zo helemaal geblokkeerd. Je moet dan over de straat lopen tussen de brommers en auto's. Het oversteken van een weg is ook een heel avontuur. Er zijn enkele spaarzame kruispunten met verkeerslichten, maar ook al krijgen de voetgangers groen licht, de brommers rijden aan alle kanten langs je heen.
De Cambodjanen lopen dus ook niet, ze hebben zelf een brommer of ze laten zich door iemand anders met een brommer vervoeren. We hebben de tweede dag natuurlijk onze visa voor Laos opgehaald en maar liefst drie markten bezocht. De foto laat manden met gedroogde garnalen zien.
Genoeg dus over de Phnom Penh. We zijn nu in een relatief rustig stadje met opvallend veel buitenlanders die allemaal trekken naar een restaurant van een Engelsman.
Wij zagen het te laat met moesten ons tevreden stellen met een goedkoop maar ook tamelijk smerig Chinees restaurant. Het stond in onze reisgids, maar gidsen moet je niet altijd vertrouwen.
Al de tijd dat we in Cambodja zijn is het weer al prima. Het is behoorlijk zonnig en de temperaturen liggen tussen de 25 en 30 graden.
In Skun worden gefrituurde vogelspinnen aangeboden. Dat is de specialiteit van deze plaats. We hebben er niet van geproefd.

Phnom Penh

2008-12-11T10:49:00.012+01:00

De laatste 75 km naar de hoofdstad hebben we per bus afgelegd. We moeten hier zijn om bij de ambassade van Laos een visum voor dat land te halen. Dat kostte 40 dollar en 3 pasfoto's per stuk, dat is meer dan in de reisgidsen staat. We hebben de fietsen en de meeste bagage laten staan in een guesthouse in Skun. Daar kwamen we gisteren na 91 km met een gemiddelde van 20,5 km/u aan.

De weg naar Skun was opnieuw de nationale weg nr.6, die wij deelden met allerlei soorten verkeer. We zagen op een gegeven moment een meisje van een jaar of tien op een brommer rijden (heel langzaam, dat wel), maar ze had ook nog een klein kindje van 2 jaar bij zich. Je ziet ook heel veel kinderen fietsen op veel te grote fietsen, zodat ze met een voeten niet bij de trappers kunnen. De meeste fietsen hebben trouwens geen trappers meer, alleen nog maar een asje.
Het dorp Skun is niet meer dan een kruispunt met naar alle kanten lintbebouwing en een markt. Het viel nog niet mee om de bus te nemen. Uiteindelijk wist een brommertaxi-jongen ons duidelijk te maken dat het busstation 3 km in de richting van Phnom Penh was maar hij wilde ons wel brengen. Na scherp onderhandelen stapten we beiden (!) bij hem achterop en inderdaad kwamen we zo bij de bus.
Phnom Penh is een grote stad met veel verkeer en dus niet zo aantrekkelijk op het eerste gezicht. We blijven nog een dag om het visum op te halen en nog wat meer indrukken te krijgen.

We hebben in elk geval al het indrukwekkende genocidemuseum bezocht. Het vroegere schoolgebouw is door de Rode Khmer als martelcentrum gebruikt, voordat de slachtoffers werden afgevoerd naar de massagraven buiten de stad. De foto laat een stellage voor het gebouw zien waar mensen aan werden opgehangen en ondersteboven met hun hoofd in potten met vuil water werden gehangen. Er zijn ook schilderijen te zien, gemaakt door een overlevende (er waren maar 7 overlevenden). Heel aangrijpend.

Kompong Thom

2008-12-09T10:58:00.008+01:00

Na 2 dagen kilometers wegtrappen zijn we aanbeland in het bedrijvige stadje Kompong Thom.

Er is een mooi hotel (Arunras) en volgens zeggen heeft dat een goed restaurant. We hebben op een goede weg gefietst en zagen weer allerlei gekke en leuke dingen. De dierentransporten zijn hier niet erg diervriendelijk. We zagen weer regelmatig brommers met daarop een bamboerek speciaal voor het vervoer van varkens, die er op hun rug op liggen. Het zijn er vaak 2 grote of 6 kleintjes. Ook zagen we een brommer met aanhanger waarop een koe lag, met de poten aan elkaar gebonden.
Onderweg word je als fietser bijna constant toegeroepen door kinderen. Ze roepen hello en rennen soms naar je toe. Cambodja is op het platteland heel erg kinderrijk. We lazen dat 80% van de bevolking van Cambodja jonger is dan 14 jaar.
Het gebied is bijzonder vlak met voornamelijk rijstvelden en palmen. Vooral in de ochtend is dat sfeervol.

Update:
Het restaurant was inderdaad behoorlijk. De volgende ochtend wilden ze ons voor een simpel ontbijt 10,5 dollar laten betalen (voor twee personen). We hebben dat wat omlaag gepraat, wat op zich natuurlijk al gek is in een restaurant. We hadden achteraf bezien gewoon moeten eisen de kaart met de prijzen in te mogen zien. Dat is niet zo'n goede beurt voor dit grote en drukke restaurant.
De dag ervoor waren we blijven steken in Kompong Kdei, een gat met 1 simpel guesthouse en een even simpel restaurant. Dit zijn plekken waar de gemiddelde toerist nooit zal komen, maar wij als fietsers zijn blij met dergelijke etappeplaatsen. Er is trouwens een historische brug.
Gisteren was de afstand 65 km met een gemiddelde van 18 km/u. Dat kwam mede door een afslag die we nog namen naar twee tempels. Ja, we konden er nog niet genoeg van krijgen. Vandaag was het 86 km met een gemiddelde van 21,5 km/u.

Siem Reap (3)

2008-12-07T14:38:00.012+01:00

Na nog een rondje van 37 kilometer fietsen hebben we alle belangrijkste tempels wel zo'n beetje gezien. Een echte rustdag hebben we dus tot nu toe niet gehad in Cambodja. Het is best vermoeiend al dat geklauter door en over de tempels en de indrukken die je opdoet. Ook vandaag hebben we weer bijzondere dingen gezien en dat alles in een mooie bosrijke omgeving.
We hebben ook weer lekker gegeten, deze keer in een straatje met alleen maar restaurants, hier bekend onder de naam kleine bar straat.
Je kunt bijna over de hoofden van de toeristen lopen, maar dat zal morgen op onze volgende bestemming zeker weer heel anders zijn.
Er vallen ons natuurlijk ook typische Cambodjaanse gebruiken op. We krijgen bij elk drankje een rietje, zelfs bij een blikje bier soms. Met kinderen wordt heel nonchalant omgesprongen. We zagen bijvoorbeeld een vader op een brommer met een hand aan het stuur en de andere hield zijn heel kleine kindje vast. En we zagen een klein meisje op een fietsje (zie je bijna nooit in de stad)naast haar moeder fietsen langs een gigantisch drukke weg en het kind reed aan de straatkant!

We zien veel vrouwen en kinderen in pyjama bij huis en op straat rondlopen. Dat vinden wij een beetje vreemd. De mensen gaan hier trouwens vroeg naar bed en 's morgens om half 6 is het al weer een drukte van belang op straat.
Bij ons guesthouse (hotel) deden we een vreemde ontdekking. Toen we van het achterbalkon naar beneden keken zagen we wel 40 krokodillen liggen te bakken in de zon. Het schijnt dat ze in Cambodja gekweekt worden en levend geëxporteerd worden naar Thailand. Wat er daar mee gebeurt laat zich raden.

Siem Reap (2)

2008-12-06T13:39:00.006+01:00

Op onze eerste rustdag hier hebben we 33 km gefietst om een rondje te maken langs de tempels van Angkor Wat.

Het is goed te begrijpen dat hier zoveel toeristen naar toekomen. Het is echt reusachtig wat de Khmers gebouwd hebben zo'n 8-12 eeuwen geleden. De fiets is een ideaal vervoermiddel omdat de tempels behoorlijk ver uit elkaar liggen. Alles lopen gaat niet, dus de meeste mensen doen het met een taxi of een tuktuk of huren een fiets.

Op de eerste foto staat de tempel Angkor Wat met de 5 torens die ook op de vlag van Cambodja is afgebeeld. De tweede foto is een van de 216 Boeddha-afbeeldingen in een ander complex. Alles was zeer indrukwekkend.
Vannacht was het behoorlijk afgekoeld en vandaag was het ook goed te doen met circa 26 graden. Morgen willen we nog een rondje doen om nog wat verder weg liggende tempels te bekijken.

Siem Reap

2008-12-05T13:50:00.008+01:00

Als je ons volgt op de kaart dan lijkt Siem Reap erg onlogisch en ook niet in een dag te fietsen.

Dat klopt, want we hebben vandaag een boottocht gemaakt. We waren om 7 uur al onderweg over een rivier, door verschillende biesbos-achtige landschappen en een stukje over het grote meer Tonle Sap.

Het was erg boeiend om al de mensen te zien die op en langs het water bezig zijn met een broodwinning, voornamelijk visvangst. Het gebied staat een groot deel van het jaar helemaal onder water zodat de mensen in drijvende huisje wonen of in paalwoningen. Ook de scholen en tempels staan op palen.
Na 7 uur varen kwamen we op de 'kade' aan en moesten nog 12 km fietsen om in het centrum van het levendige Siem Reap te komen. Hier zien we erg veel toeristen, ook veel uit Thailand, die de beroemde tempels van Angkor Wat bezoeken, verreweg de belangrijkste toeristische trekpleister van Cambodja. Morgen en overmorgen zijn wij van plan dat ook te gaan doen.

Zojuist hebben we een Thais restaurant bezocht, waar net na ons twee bussen vol Thai aankwamen. De Thaise televisie stond aan en de viering van de verjaardag van de koning was er op. De hele zaal ging staan om met een kaarsje in de hand het volkslied en nog enkele hymnes mee te zingen. Ze zijn daar erg koningsgezind, zoals we eigenlijk al wisten.
Het is hier overigens vandaag erg warm, nu om 20 uur nog steeds 30 graden.

Battambang

2008-12-04T13:37:00.006+01:00

Na een gemakkelijk dagje fietsen zijn we in de in grootte 2e stad van Cambodja gekomen. Je ziet het er niet meteen aan af, want het lijkt eerder een stoffig provinciestadje. Er is nauwelijks straatverlichting en er zijn alleen de bekende kleine winkeltjes. Ons hotel Royal staat aan een onverharde weg, terwijl we toch in hartje centrum zitten met diverse hotels, restaurants en een grote markthal.
Toch is het enigszins toeristisch. Hier zie je ook weer diverse buitenlanders rondlopen. Het hotel is trouwens prima en we hebben zojuist lekker gegeten op het dakterras met de ondergaande zon.
Het weer is eigenlijk perfect. De zon schijnt veel bij een temperatuur van 25 graden en vrijwel geen wind.

De route vandaag was steeds over de hoofdweg, maar het was zelden saai. Op deze weg rijdt werkelijk van alles. Brommertjes die van alles vervoeren, bijvoorbeeld een varken dwars achterop in een speciale bamboe mand, landbouwkarren, aftandse vrachtauto's, soms zelfs zonder cabine. We zagen ook een busje vol passagiers, bovenop allerlei zakken rijst of zo en daar bovenop nog minstens 4 passagiers. Ook zie je pick-ups vol beladen met daar bovenop nog minstens 10 personen. Vergeleken met Thailand wordt er ook veel meer gefietst, o.a. zien we veel schoolkinderen.
Daar tussendoor wringen zich met luid getoeter auto's en bussen die iedereen van de weg lijken te willen blazen.

Cambodjanen houden van oorverdovende muziek, zoals we gisteravond in het reastaurant al merkten. Vandaag kwamen we langs wel 5 bruiloften, herkenbaar aan de veelkleurige feesttenten en de mooie kleren die men aanheeft, maar zeker ook aan de ongelofelijk harde muziek die er bij schijnt te horen. Hier vlakbij het hotel was het ook weer raak, maar nu is het gelukkig wat minder.
Cambodja is duidelijk armer dan Thailand, maar voor ons buitenlanders zijn de prijzen hoger, hoewel het een relatief goedkoop land blijft.
Vandaag hebben we 71 km gefietst met een gemiddelde van 19,9.
De eerste foto toont enorm grote manden van naar schatting 2,5 meter doorsnee. We weten niet waar deze voor dienen.

Sisophon (Cambodja)

2008-12-03T11:24:00.004+01:00

Cambodja is anders. Dat werd al heel snel duidelijk bij de grens.

Wij gingen samen met tientallen handelaars met houten handkarren de grens over. De eerste kilometers waren onverhard en stoffig en erg chaotisch, maar daarna kwam een gladde nieuwe asfaltweg. We legden 55 km af met een gemiddelde van 17 km/u.
Onderweg is veel te zien, zowel op de weg als langs de weg. De Cambodjanen proberen ook vaak een praatje te maken. Het grappigste was een patient die op een brommer meereed met een standaard omhoog gehouden waar een infuus aan bungelde.

We zitten nu in een oud hotel, maar gelukkig wel behoorlijk comfortabel. Toeristen hebben we hier nog niet gezien. We hebben net een restaurant gevonden waar we willen gaan eten. Echt leuke restaurants hebben we verder niet gezien.
Het is hier wel erg vuil op straat en op de markt. Je hebt soms het gevoel dat je over een vuilnisbelt loopt. Dat zal ook moeten wennen.

Aranyaprathet

2008-12-02T14:34:00.007+01:00

We waren vanochtend bang dat we nooit in Aran zouden komen. De treinreis naar Bangkok verliep geheel volgens plan, maar op het station in Bangkok werd ons door verschillende mensen verteld dat we de fietsen niet mee zouden kunnen nemen voor de treinreis naar Aranyaprathet wegens het ontbreken van een bagagewagon. Maar zoals zo vaak, helemaal zeker iets weten is er hier niet bij, dus die slag om de arm was voor ons de strohalm. We hadden inmiddels wel een alternatief plan bedacht, namelijk met de trein naar Surin en daar de grens over naar Cambodja. Iemand van het toeristenbureau vertelde echter dat het daar nog steeds onrustig was vanwege een grensconflict, dus dat gaf ook al niet zo zoveel zekerheid.
We hebben de 4 uur wachttijd overbrugd met koffiedrinken, eten en het zoeken van een internetcafe, maar dat laatste was er niet bij het station.

Toen de trein om 1 uur het station binnenreed hebben we gewoon al onze spullen in de trein gezet, de fietsen in het gangpad. Dat vonden we wegens de drukte wel wat genant, maar we wisten ook niet hoe het anders moest. De Thai kijken evenwel nergens van op en eenmaal onderweg trok de conducteur zijn boekje om er 28 recuutjes uit te scheuren. De prijs werd dus bepaald op 280 baht of 6 euro. Vergeleken met wat we voor de 3e klasse zitplaatsen betaalden, namelijk elk 1 euro, was het veel maar we waren al lang blij en we hoefden ons ook niet meer te schamen voor onze grote obstakels in het gangpad.
De reis ging verder zonder problemen, maar pas het laaste uur konden we een beetje fatsoenlijk zitten. Daarvoor was het steeds erg druk in dit stoptreintje.
De Thaise spoorlijnen zijn alle smalspoor en zonder bovenleiding. Het ziet er alles een beetje primitief uit in tegenstelling tot de ultramoderne en schone metro van Bangkok. Als je in tweede klas zit (met AC) of in de eerste klas ligt, is de trein eigenlijk best prima, hoewel een beetje langzaam, maar de derde klas treinen zoals die naar Aran is een verhaal apart.
Opnieuw hebben we weer een extreem duur hotel (20 euro) met alle luxe die erbij hoort. We willen goed uitgerust aan onze route door Cambodja beginnen, hier 8 km vandaan. We hebben net nog even een lekker visje gegeten. Het eten hier verveelt niet snel.

We zijn nu circa 28 dagen in Thailand en zitten bijna aan de limiet van 30 dagen. Als je langer in Thailand wilt blijven moet je in je eigen land een visum aanvragen en dat hebben wij niet gedaan. Je mag overigens wel na even buiten de grens te zijn geweest, weer opnieuw 30 dagen in Thailand zijn. Bij sommige grensovergangen leidt dat tot een zgn. visarun. Ons plan is in elk geval om langer dan een dag in Cambodja te blijven. Ons nieuwe schema is circa 25 dagen in Cambodja en Laos en dan terug naar Bangkok.

Trang

2008-12-01T09:36:00.004+01:00

Aan het eind van onze reis door zuidelijk Thailand zijn we aangekomen bij het treinstation van Trang. Helaas waren alle slaapcoupees uitverkocht, dus zullen we 15 uur tot Bangkok moeten zitten en hangen en hopen een beetje te slapen. Maar vooruit, het moet maar zo. Daarna nog 4,5 uur naar Aranyaprathet en dan zijn we voor de grens van Cambodja.

Vandaag liep het toch al niet zo als we wilden, eerst een stuk omgefietst en toen ging het ook nog eens regenen. Het vervelende van regen is niet dat je nat, maar vies wordt. We hebben ons op de stationstoiletten weer een beetje gefatsoeneerd, even als de tassen die ook onder de modder zaten. Het aantal kilometers was vandaag slechts 51 km met een gemiddelde van 18 km/uur.

Gisteren ging het een stuk vlotter met een gemiddelde van 20,5 km/u en een behoorlijke afstand van 112 km. We hebben afgelopen nacht overnacht in Pak Meng aan zee, wellicht de laatste keer aan zee deze vakantie. We zaten in een enigszins overprijsd resort, bij de pier. Wel een leuke plek, maar hier en daar wat verlopen. We hebben nog de plaatselijke fair meegemaakt, compleet met kermis, eetstalletjes en modeshow.

We hebben nu dus het eerste deel van onze fietsvakantie afgesloten. We hebben er 1088km op zitten. Over het algemeen was het relaxed fietsen in een overweldigend groene omgeving met steeds maar weer mensen langs de weg die je vriendelijk groeten of helloooo roepen of soms gewoon schreeuwen. Soms wordt het een beetje vermoeiend. Minpuntjes waren de soms wat saaie gedeelten, met weinig afwisseling en het soms drukke verkeer. We zijn benieuwd naar Cambodja.

Krabi (2)

2008-11-29T15:02:00.010+01:00

Een rustdag dus. Maar we hebben ons toch wel degelijk ingespannen.

Na een
fietstochtje van 10 km zijn we bij de Tiger Cave de 1237 traptreden omhoog gegaan naar de top van een kalkrots, waar bovenop natuurlijk een boedha staat.
Het uitzicht was mooi en de klim was erg inspannend, mede door af en toe idioot steile trappen, maar het was de moeite waard.

Volgens het bordje op de top zouden we op 600 meter moeten zitten, maar dat moet een vergissing zijn, want als je snel rekent moeten de traptreden dan een halve meter hoog zijn...

Daarna gingen we een wandeling doen door een stukje echt oerwoud langs een rotswand waar diverse grotten waren en daarbij heel wat hutjes waar monniken huisden. De monniken hadden hun oranje was buiten hangen.
In dit bos staan diverse eeuwenoude bomen met een enorm wortelstelsel.

Vanwege de vele bezoekers die bij de Tiger Cave e.d komen, heeft hier een apenkolonie gevestigd die grotendeels leeft van wat ze krijgen, maar ook wat ze afpakken van de mensen. We dachten even een ijsje te gaan eten, buiten het gebied waar de apen zaten, ging er eentje ongemerkt op de rugleuning van ons bankje zitten! We schrokken ons rot toen hij zijn poot uitstak.
We zitten in het River Side Hotel, dus vlak aan de brede rivier hier. Vanaf het dakterras kun je mooi het verkeer over water gadeslaan.
Het weer was vandaag opnieuw prima.

Krabi

2008-11-28T13:17:00.006+01:00

De bedoeling was om gisteren door te gaan fietsen naar Krabi. Helaas ging dat niet door. Jan had de avond ervoor kennelijk iets gegeten wat niet goed was en daardoor lag hij bijna de hele dag in bed.

Ondertussen vermaakte Janny zich uitstekend. Zij bezocht de plaatselijke markt, wat dit keer een leuke belevenis was omdat hier de verkopers haar ongemoeid lieten zodat ze rustig alles kon bekijken. Met weer wat nieuwe onbekende vruchten kwam ze terug in het hotel.
Verder las ze wat op de veranda en omdat dat de ontmoetingsplek was voor alle gasten was ze al snel in gesprek met een Deense student. Deze verblijft een maand lang in dit hotel omdat hij, voor zijn studie, in de omgeving op zoek is naar een bepaald soort palm.
Later op de dag kwamen er, verrassend, vijf Nederlanders aan. Allen reizend op een andere manier. Enkelen hadden hun reisroute totaal moeten veranderen i.v.m. de sluiting van het vliegveld in Bangkok.
Met de Deen en drie Nederlanders ging ze 's avonds eten in een mooi aan de rivier gelegen, sfeervol restaurantje.

Vandaag voelde Jan zich weer goed genoeg om op de fiets te stappen en zo zijn we na 87 km in Krabi aangekomen. Het ging begrijpelijkerwijs niet zo snel, mede door enkele heuveltjes, waarvan de hoogste tot 120 meter reikte. Het gemiddelde was 18,1 km/u. De route ging wel weer voor een groot deel langs drukke wegen. We hebben eigenlijk nog nooit zo vaak op 4 en 6-baans wegen gefietst. Het landschap was wel mooi, met de vele kalkrotsen. Het weerbericht van weeronline bleek erg onbetrouwbaar. Er was regen voorspeld voor de hele dag, maar we hebben geen spatje gehad. Soms zit het mee.

Phangnga (2)

2008-11-26T14:19:00.010+01:00

Het weer werkte mee om er een leuke dag van te maken. 's Ochtends bezochten we een grot hier in het dorp. De grot zelf was niet bijzonder, maar er was een efteling-achtig circus bij gezet met het thema hemel en hel, maar dan vooral het tweede. Niet voor tere zielen.

Om 2 uur vertrokken we met 6 anderen voor een boottocht in de baai van Phangnga en dat was heel bijzonder. Tot nu toe was het landschap weliswaar erg groen, maar niet erg spectaculair. Dat werd nu in een middag goedgemaakt. We voeren door magrovebossen, onder een rots door, naar het James Bondeiland en naar een geheel op palen gebouwd vissersdorp. Op een klein buitje na bleef het droog en scheen de zon zelfs regelmatig.

We volgen het nieuws op internet en lezen over politieke onlusten en een gesloten luchthaven. Voor Thailand schijnt dat niet zo uitzonderlijk te zijn, maar we hopen natuurlijk wel dat de rust teruggekeerd zal zijn als we weer naar het noorden gaan.

Phangnga

2008-11-25T09:13:00.004+01:00

Deze plaatsnaam komt er nog niet helemaal vloeiend uit, maar het is wel een leuk plaatsje. We waren er vrij snel, vanwege de korte afstand van 55 km, afgelegd in 18,6km/u. Voor de verandering kwam de regenbui vandaag meteen na aankomst in het gezellige hotelletje Phangnga Inn. Het dorp ligt ingeklemd tussen hoge kalkrotsen. Er schijnen diverse grotten te zijn en ook in de zee hier vlakbij zijn mooie rotseilanden te zien. De streek is ook filmlocatie geweest in een James Bond film, The Man with the Golden Gun. We zullen er misschien nog wat van te zien krijgen als we een excursie doen. Dat weten we nog niet zeker, mede vanwege het onstabiele weer.
Vanochtend bij het vertrek zagen we een schorpioen lopen ter grootte van een hand. Toen Janny dichtbij een foto wilde maken nam hij zijn vechthouding aan, dus toen maar even niet.

Khao Lak

2008-11-24T13:09:00.002+01:00

We komen op de fiets wel van het ene in het andere uiterste. Gisteren hebben we overnacht in een dorp waar geen toerist te zien was en nu is de helft van de mensen die hier rondlopen toerist. Het zijn vooral Duitsers en Scandinaviers. Die kwamen hier voor de tsunami ook al in groten getale en nu is het weer business as usual. Dit gebied is zo ongeveer het ergst getroffen maar je ziet er vrijwel niets van terug.
Vandaag hebben we 90 kilometer afgelegd met een gemiddelde van 19,5 km/u. We hadden 1bergje van 120 meter en verder weer een golvende weg. Helaas hadden we ook vandaag weer een fikse regenbui van ca. 1,5 uur. Net toen we na 55 km maar een hotel in Takua Pa binnen wilden gaan hield de regen plotseling op en gingen we toch maar door. Daarna was het weer heel vriendelijk en nu om 19.15 uur is het nog steeds 25 graden. We hebben weer een leuk bungalowtje, zij het iets minder luxe dan de vorige. We kwamen ook weer een fietser tegen, een Taiwanees die in Singapore was gestart en onderweg was op een soort vouwfiets.

Kura Buri

2008-11-23T11:45:00.006+01:00

Na de regenachtige rustdag volgde vandaag een regenachtige fietsdag. Om 12 uur werd het gelukkig droog en dat bleef het.

De fietsetappe was bijna een makkie te noemen, ook vanwege het gemiddelde van 20 km/u. De afstand was 79 km. We moesten 1 serieuze heuvel over van 100 meter, maar verder was het vriendelijk glooiend. Ook tijdens de lichte regen fietsten we gewoon door in onze normale fietskleding. Regenjas was gewoon te warm. Wel worden we behoorlijk vies van de opspattende modder die vaak aan de rand van de weg ligt, maar vandaag hebben we een luxe bungalow met warme douche. Meestal krijg je alleen koud water. Bovendien konden we met een tuinslang de fietsen en tassen afspoelen. Ondanks de luxe (we hebben ook een toilet met stortbak, terwijl we het meestal moeten doen met een emmer water met daarin een bakje om door te spoelen) betalen we hier maar 500 baht, 11 euro.
Vandaag kwamen we ook voor het eerst andere vakantiefietsers tegen, Zwitsers die vanuit Singapore gedurende 8 maanden Azie bereizen.

We hebben vandaag weer bijzondere vruchten geprobeerd. Geen idee hoe ze heten (behalve de ananas) maar ze waren wel heerlijk.
Nog even over de rustdag gisteren. We hebben ons ondanks de regen goed vermaakt. De temperatuur was lekker, zodat we steeds op de veranda konden zitten. Toen het even droog werd hebben we nog het strand bezocht waar we vissers aan het werk zagen. We zitten hier in een moslim-gebied met veel moskeeen en gelukkig nu dus ook weinig honden. Tot nu toe zagen we onderweg namelijk vreselijk veel honden, die gelukkig niet al te agressief zijn, maar die vaak wel op de weg lopen of liggen. Ook een slang hebben we al een keer moeten ontwijken.

Laem Sok NP

2008-11-22T06:43:00.005+01:00

Momenteel verblijven we op het Wasana Resort, een bungalowparkje van een Nederlander. Het is er comfortabel en we eten er lekker. We hebben besloten weer een rustdag te nemen en dat blijkt goed uit te pakken in verband met het weer, want het regent al de hele ochtend.

Het is zoals steeds warme regen en de buitentemperatuur blijft op zo'n 24 graden. Maar we zitten dan toch liever niet op de fiets. We lezen wat en kletsen wat met Boudewijn, de beheerder. Hij zit hier al 18 jaar. Ze hebben hier de tsunami overleefd door na een plaatselijk alarm 3 minuten voor de vloedgolf met de auto weg te rijden. Het is onvoorstelbaar dat er geen goed waarschuwingssysteem was. Phuket, hier 200 km vandaan, was al een uur eerder getroffen.
Nu is hier weer het meeste hersteld en ligt alles er weer vredig bij. Wel staan er waarschuwingsborden langs de weg voor het geval dat. Boudewijn vertelde dat de hersteloperatie met veel corruptie gepaard is gegaan. Veel mensen zijn armer van de ramp geworden maar sommigen hebben er sterk van geprofiteerd.

Gisteren legden we de 56 km naar hier af met een gemiddelde van 18,3 km/u. Het was een betrekkelijk eenvoudige route met alleen wat flauwe hellingen. Op het eind moesten we nog even schuilen voor een buitje.
We hopen dat het nog droog wordt zodat we de kustlijn hier nog kunnen verkennen. Gisteren zagen we er al iets van. Het is hier erg mooi.

Ranong

2008-11-20T09:49:00.008+01:00

Inmiddels zijn we aan de westkust van Thailand aangekomen, het tsunamigebied dus eigenlijk. We zijn nu in een stadje aan de grensrivier, dus de kust zelf hebben we nog niet echt gezien, dat komt hopelijk morgen en later. We zijn nu ook in het meest regenrijke deel van Thailand. Er kan jaarlijks 5 meter regen vallen, dus logisch dat we het niet helemaal droog hielden gisteren en vandaag, maar eigenlijk was het een beetje motregen, meer niet.

Gisteren staken we dus over naar de westkust, naar Kra Buri. Net buiten dit dorp vonden we een klein bungalowparkje dat kennelijk in het routeboekje van AWOL staat (Asian Way of Life), want de eigenaresse toonde ons schriftjes waarin buitenlanders een reactie kunnen schrijven. Het bleken heel veel Nederlandse fietsers te zijn die hier overnachten. Het was een aardige overnachtingsplek en we hebben er ook ons diner en ons ontbijt genuttigd. Opvallend genoeg was het ontbijt duurder dan het diner. Kra Buri ligt aan een brede rivier. We hebben een tijdje op de pier naar de zonsondergang zitten kijken. Er is een levendig verkeer van bootjes die mensen overzetten naar de overkant, naar Birma oftewel Myanmar. Er schijnen veel Birmezen overdag in Thailand te werken en 's avonds weer naar huis te gaan.
Gisteren reden we 65 km met een gemiddelde van 20,5 per uur. We hadden een pas, nou ja "pas", van 85 meter hoogte. Het was een ontspannen traject, niet druk, hoewel het hoofdroute 4 is.
Vandaag hadden we veel meer heuveltjes en een venijnige klim met een top van 135m. Het ging met 5 km/u naar boven en 70 naar beneden. Glad asfalt kunnen ze hier prima maken.

We zitten nu net buiten Ranong, in de buurt van de thermale bron in een bungalowparkje dat luistert naar de naam Rim Tarn Resort. We zitten boven een snelstromende rivier, dus veel lawaai in de kamer, maar goed voor de nachtrust waarschijnlijk. Het is hier overdonderend groen ook, echt een junglebegroeiing op de heuvels. De bron zelf is een grote kookpot van 65 graden, erg heet dus. Het water wordt geleid naar een paar bassins waar het net te harden is. Je kunt er in zitten, hetgeen de meeste mensen met kleren aan doen. De Thai ontkleden zich niet zo graag kennelijk. Vandaag was de afstand 64 km en het gemiddelde 17,5 km/u.

Chumphon

2008-11-17T12:21:00.011+01:00

Gisteren hadden we geen internetmogelijkheid, zodat we even bijpraten over de afgelopen twee dagen.

Eergisteren hebben we 's middags op de fiets nog een heuvel beklommen om bij een groot boedabeeld te komen en de nabijgelegen tempel die vanuit de wijde omgeving ziet. Er wordt voor de godsdienst hier kosten noch moeite gespaard.

Gisteren fietsten we over rustige wegen, gedeeltelijk vlak langs de kust naar het dorpje Bang Boet, waar verschillende resorts zijn, wat eigenlijk een te voorname naam is voor de bungalowparkjes die we er zagen. Op een ervan namen we een kamer met fan. Die was de helft goedkoper dan een met airco, maar airco wilden we toch al niet. De kwaliteit was echter ook minstens de helft minder. We hebben nog nooit zo'n hard matras gezien, maar door ons eigen opblaasmatjes erop te leggen ging het wel. Ook de klamboe gebruikten we weer, vanwege de kieren. De rit er naar toe was ook niet geweldig, want voor het eerst regende het onderweg. We kwamen nat en vies aan. De afstand was 65 km met een gemiddelde van 17,6 km/u. De weg golfde meer dan anders met een hoogste punt van 110 meter.

Vandaag was het alles een stuk prettiger. Ook nu weer een meestal rustige weg, licht golvend met een hoogste top van 75 meter. Nu ging het over 85 km met een gemiddelde van 19,1. Af en toe een beetje motregen, maar verder hielden we het droog.
We genieten van de landelijk omgeving. Langs de weg zien we veel huisjes met mensen erbij die ons groeten, maar ook villa's waar je meestal niemand ziet. Het lijkt wel of de helft iets wil verkopen aan de andere helft van de Thai. Zo ongelofelijk veel winkeltjes, eetstalletjes, fruitstalletjes e.d. zien we onderweg. We laten ons het verse fruit goed smaken. De kleine banaantjes en de ananas zijn erg lekker.
Inmiddels nuttigen we soms ook Thais ontbijt, rijstsoep met vlees, kip of garnalen. Toch wel lekker.
We hebben nu een groot, nieuw en behoorlijk luxe hotel en gaan zo op weg om wat te eten. We houden hier weer een rustdag. Het gaat met Janny's nek redelijk goed. We kunnen zonder probleem blijven fietsen.

Ban Krut

2008-11-15T05:28:00.006+01:00

We hebben deze plaatsnaam ook gezien als Ban Krud en als Bankrood. Uit te spreken
als bankroet (!), maar het is gelukkig niet van toepassing op ons. Het zal je zo snel ook niet overkomen hier, want de prijzen zijn prettig laag.

We zitten nu in een huisje op een park voor 400 baht per nacht, zo'n 9 euro. We hebben daarvoor goede bedden, tv, koelkast, een varanda en een badkamer. Wel met koud water, maar dat deert ons niet. We hebben meteen maar een rustdag genomen, na 3 fietsdagen.
Gisteren moesten we nog wel weer een eind lang de hoofdweg nr. 4, maar het laatste stuk hadden we een rustige weg die zich tussen de kokospalmen slingert. Onze afstand was 68,5 km met een gemiddelde van 20,6 km/u. Voor het eerst hadden we ook wat glooiingen in de weg, maar hoger dan 50 meter boven zeeniveau zijn we nog niet geweest. Ook gisteren werkte de wind weer mee aan een goed fietshumeur.
Het weer is eigenlijk perfect met temperaturen van circa 25-27 graden, redelijk wat zon en een lekker zeebriesje. Het toeristenseizoen is in deze streek nog niet op gang gekomen, want er zijn maar weinig huisjes bezet. Op het strand vind je ook maar heel weinig mensen.

Prachuap Khirikhan

2008-11-13T13:11:00.009+01:00

Hopelijk geen spelfout gemaakt in deze plaatsnaam, want er zijn mensen die alles controleren...

We zitten in het meest luxueuze hotel tot nu toe, het Hadthong Hotel. Vandaag was een betrekkelijk eenvoudige fietstocht van 64 km met een gemiddelde van 18,9 km/u. De wind blaast nog steeds uit het noorden, dus we worden behoorlijk geholpen.
We zijn vertrokken uit het mooie nationale park, met moerassen, veel vogels en steil oprijzende kalkrotsen die zo typerend zijn voor het zuiden van Thailand. Er wordt ook gewerkt hier in dit park, namelijk in grote visvijvers worden garnalen gekweekt. Het water wordt in beweging gehouden door raderen die worden aangedreven door motoren die de rust hier behoorlijk verstoren.

Gisteren gingen we dus op weg naar dit park en dat was een afstand van 55,5 km die we met een gemiddelde van 20,5 aflegden. We waren van plan een tent te huren op een strandje,want dat zou volgens de Footprint-gids mogelijk zijn. Na veel heen en weer gepraat en gebaar wilde de beheerder ons geen tent verhuren omdat het te gevaarlijk zou zijn (de wind). We moesten daarna de 500 m terug lopen met al onze bagage (het was een steil wandelpad waar je niet kon fietsen). Terug bij onze fietsen kregen we van de beheerster van een eettent te horen dat zij wel een tent voor ons had. Die hebben we maar genomen; hij werd door de zoons van haar opgezet met veel moeite. De tent had zijn beste tijd gehad en we waren tamelijk bang dat hij de wind niet zou trotseren, maar het liep allemaal goed af. We sliepen niet al te best want het tentje was ook nog eens te klein voor ons en alle bagage.
We hadden trouwens wel lekker vis gegeten bij die eettent.
We eten over het algemeen afwisselend en soms heel verrassend. De Thaise keuken smaakt ons goed. Vandaag hadden we ook weer dingen voor onze neus waarbij we even de wenkbrauwen fronsten, maar die erg goed smaakten. Soms eten we een keer warm, soms twee keer. Het ontbijt doen we tot nu toe op de Europese manier.
Af en toe krijgen we erg lekkere koffie, maar vaak is het simpele nescafé. Niet alles is zo goed als in Spanje of Nederland.
Het verkeer is hier niet al te gevaarlijk. Als wij tenminste links blijven rijden...
We kiezen zoveel mogelijk routes parallel aan de grote doorgaande weg nr. 4. Helaas is dat niet altijd mogelijk en moeten we de weg delen met veel vrachtverkeer. Er is wel een brede vluchtstrook die we kunnen benutten, maar we moeten wel uit blijven kijken want heel vaak komt er ons een brommertje tegemoet die op de verkeerde weghelft rijdt, helemaal rechts dus. Wij rijden helemaal links uiteraard, maar we worden geacht een beetje naar rechts uit te wijken om zo'n brommer langs te laten. Verwarrend dus.

Hua Hin (2)

2008-11-11T11:10:00.005+01:00

Na 1 dag fietsen hebben we al een rustdag! Dat komt o.a. omdat het hier wel een relaxed oord is. Ook omdat het fietsen met de pijnlijke nek van Janny nog even niet twee dagen achter elkaar vol te houden is. Vandaag hebben we dus dit toeristische stadje kunnen bekijken. Gisteravond hebben we lekker zeebanket gegeten op een groot terras boven zee. Letterlijk erboven, want verschillende etablissementen, zoals ook ons guesthouse zijn hier als een pier uitgebouwd.

Morgen gaan we naar een nationaal park, waar ongetwijfeld geen internet is. Dus het volgende bericht zal iets langer duren.
Het weer is vandaag perfect. Het is circa 26 graden met weinig zon. In onze kamer kunnen we zonder ventilator slapen dankzij het zeebriesje.

Hua Hin

2008-11-10T12:23:00.005+01:00

Onze eerste fietsdag zit erop. We zijn in de kustplaats Hua Hin en zitten in een leuk hotelletje met uitzicht op zee. Het is hier is tamelijk toeristisch met veel buitenlanders, in tegenstelling tot de landelijke route vandaag.

Gisteren hebben we de treinreis gedaan naar Petchaburi en dat ging uiteindelijk ook naar wens. Het is natuurlijk allemaal even uitzoeken hoe dingen hier gaan. Allereerst het vervoer naar het station, omdat we in het hectische linksrijdende verkeer in Bangkok niet wilden fietsen. We dachten dat het moest lukken door twee tuk-tuks te nemen. En dat ging inderdaad. Alle bagage en de fietsen erin en wij zelf natuurlijk en zo gingen we naar het station.
Er was ruim tijd om nog even iets belangrijks te doen, namelijk een knipbeurt. Jan ging onder het mes bij een leerling kapper. Er stonden er wel 10 op een rij op het perron. Omdat het leerlingen waren konden we geen geld aan hen kwijt. De man naast Jan kreeg een soort Chinees kapsel, maar dankzij de aanwijzingen van Janny kon dat voorkomen worden.
De fietsen gingen tegen een speciaal bagagetarief in een bagagewagon, zo werd na enig heen en weer vragen duidelijk. Wij zelf hadden gereserveerde plaatsen in de 2e klasse. De trein reed tamelijk langzaam en stopte vrij vaak en was ook tamelijk uitgewoond. Omdat alle ramen open stonden en ventilatoren draaiden was het goed uit te houden.

In Petchaburi fietsten we 2 kilometer naar een guesthouse waar de laatste (en waarschijnlijk slechtste) kamer aan ons werd gegeven. We moesten meteen de klamboe tevoorschijn halen en we legden ook de matjes en lakenzak op het bed want erg schoon en comfortabel was het niet. Het bijbehorende restaurantje maakte veel goed. Uitzicht op de rivier en een leuk houten gebouw, waar goed eten en drinken te krijgen was, zodat we maar niet willen klagen.

Vandaag zijn we dus op de fiets gestapt, waarbij we met behulp van het kaartje uit de reisgids meteen de verkeerde kant op reden. Zo hebben we vandaag zo'n 20 km meer gedaan dan nodig was. Onderweg in Cha-Am hadden we een uitgebreide rustpauze in een restaurantje aan zee. Het weer vandaag was heel prettig, 25 graden en meest bewolkt en, niet te vergeten, wind in de rug.
We fietsten 88 km met een gemiddelde van 20,4 km per uur.

Bangkok (2)

2008-11-08T15:44:00.005+01:00

Ons voorgenomen bezoek aan het paleis hebben we vandaag niet uitgevoerd. We waren eigenlijk te laat op voor de ochtendopening en voor de middag hadden we een ander idee.
We zijn eerst naar het station gegaan om kaartjes te kopen voor morgen. We hebben besloten naar het zuiden te gaan en de eerste 150 km doen we met de trein. We gaan tot Petchaburi en van daar gaan we verder fietsen naar het zuiden. Aan het einde gaan we dan met de trein weer terug. Voor dit deel denken we ca. 3 weken te gebruiken.

We zijn daarna met de metro naar de zgn. weekendmarkt gegaan. Dat is een enorm grote vaste markt die dus elke zaterdag en zondag open is. Halverwege ging het regenen, maar het bleef gewoon warm. De foto toont een kraampje van het koffievrouwtje waar we twee keer lekkere koffie dronken. Dezelfde weg gingen we terug, dus met de metro en daarna met de boot. Het was inmiddels donker en we kwamen heel wat feestelijk verlichte boten tegen, waarschijnlijk al met het oog op het volle-maanfeest, over enkele dagen.

Bangkok

2008-11-07T15:33:00.010+01:00

We zijn alweer ruim 24 uur in deze miljoenenstad. Het is er behoorlijk warm, zo ongeveer 30 graden en wat plakkerig.
De reis verliep probleemloos, alleen hebben we weer slecht geslapen in het vliegtuig. Dat tekort hebben we inmiddels ingehaald, door van 20 tot 8 uur de klok rond te slapen.
Het hotelletje is OK. Het ligt aan een gezellige straat, de Rambuttri, voor degenen die Bangkok kennen. Vandaag hebben we de stad verkend. We liepen eerst een stuk naar een pier waar de rivierboot aankomt. Voor een paar centen kun je in een tamelijk snelle boot de rivier af langs verschillende haltes. We stapten uit bij het paleis, maar daar konden we niet in. Het was gesloten omdat de zuster van de koning overleden was. Zo'n soort portier praatte ons een tuk-tuk in om een rondrit te maken langs enkele bezienswaardigheden. Het zou het onwaarschijnlijke bedrag van 30 baht kosten, 65 cent.

Dat bleek na zo'n 2 uur en diverse kilometers rondscheuren in de driewieler inderdaad de prijs. Het was een soort promotie begrepen wij, promotie voor het toerisme, maar daarvoor moesten we als tegenprestatie wel 4 keer een winkel in om ons sieraden of maatkleding te laten verkopen. Het bleef bij een paar oorbellen.
Toch wel leuk zo'n sightseeingtour. We hebben de grote gouden Boedha gezien en de gouden heuvel.
De belangrijkste stop onderweg was misschien wel het toeristenbureau TAT, waar we te horen kregen dat er in midden en oost Thailand toch wel veel wateroverlast is en ook in Cambodja, waar we als eerste naar toe wilden. Het werd kortom afgeraden te doen wat we wilden. We gaan ons nu herbezinnen op ons reisschema. Misschien wel naar het zuiden of anders eerst naar Chiang Mai.

We gaan naar Bangkok

2008-11-03T23:03:00.000+01:00

Nog een paar dagen en dan gaan we weer op fietsreis. Na onze reis van een jaar geleden in Argentinië gaan we deze keer oostwaarts, naar Zuid-Oost Azië. We zijn van plan naar Bangkok te vliegen, met de trein naar de grens van Cambodja te gaan en dan door Cambodja naar Laos te fietsen. Vanuit het zuiden van Laos steken we weer over naar Thailand en volgen dan de Mekong verder over Thais grondgebied. Daarna is het nog niet helemaal duidelijk hoe we verder gaan, maar zeker is dat we eind december weer in Bangkok moeten zijn voor de terugvlucht.

We vliegen vanuit Valencia via Parijs naar Bangkok, met Air France. De fietsen kunnen mee tegen een fors tarief van €80 per stuk, enkele reis. Het is niet anders. Voor het eerst verpakken we de fietsen niet in fietsdozen, maar in plastic. We zijn benieuwd hoe dat bevalt.
Vergeleken met Argentinië hebben we besloten nog een ding anders te doen, namelijk niet kamperen. We nemen dus geen tent en kookspullen mee. Wel dunne matjes, een lakenzak en een muskietennet. We verwachten ook wel eens ergens te moeten slapen waar geen bed maar wel een dak is. We zien wel of dat een juiste inschatting is.
Onze uitrusting is dus wat lichter dan vorig jaar.
Fiets van Jan: Cannondale F500 van 2003 met stuurtas en Bob-trailer. De fiets is inmiddels wat opgewaardeerd met betere wielen en nieuwe LX-shifters. De Schwalbe Marathon XR banden van vorig jaar liggen er weer om.
Fiets van Janny: Cannondale F1000 van 2004 met stuurtas, rekje aan de zadelbuis met daaraan 2 Ortlieb voortassen, want achtertassen zijn niet echt nodig. De fiets heeft nieuwe tandwielen, cassette en ketting gekregen en de voorvering is gereviseerd. De Marathonbanden van vorig jaar moeten weer dienstdoen.
Beide fietsen zien er, afgezien van de nodige krassen, weer prima uit en moeten de komende 2500 km met gemak aan kunnen.
We hebben via internet ergonomische handgrepen besteld, een kleine luxe. Ook zetten we deze keer een bel op de fiets, want we weten (nog) niet in het Thais te zeggen "Kijk uit!". Ook de spiegeltjes en de helmen gaan natuurlijk weer mee voor onze veiligheid. Voor de statistieken nemen we een gps en een fietscomputer mee.
Op 6 november hopen we in Bangkok te zijn en weer verder te berichten.

Terug in Nederland

2007-12-31T17:51:00.000+01:00

Het ging nog bijna verkeerd. We hadden tientallen taxies rond zien rijden van het type Citroën Berlingo combi. Met zo een waren we in Buenos Aires van de luchthaven afgehaald, dus dat moest nu ook lukken. We lieten de jongen van het hostel zo'n taxi bellen, maar tot twee maal toe kwam er een gewone taxi waar de fietsdozen met geen mogelijkheid in kunnen. Toen kwam het onwaarschijnlijke verhaal dat die Berlingo's voor vervoer van invaliden waren. Na nog zo'n 10 nummers te hebben gebeld konden we uiteindelijk mee met een bijna uit een elkaar vallende Peugeot 504 pickup. De fietsen gingen weer gratis mee met Iberia, maar de aanhanger en één van de fietsdozen kwamen enigszins gehavend aan op Schiphol. Gelukkig was de schade beperkt.
Het is wel even wennen aan het temperatuurverschil van 30 graden lager. Dat doet je al snel weer verlangen naar een volgende fietsvakantie.

Overpeinzingen

2007-12-29T19:43:00.001+01:00

De laatste hele dag in Mendoza is het erg warm na het inpakken van de fietsen en de overige bagage, een mooi moment om nog eens de afgelopen weken aan je voorbij te laten gaan.

We hebben erg genoten van deze reis, al was het soms zwaar.
Bijzonder te spreken zijn we over de Argentijnen. Ze zijn bijzonder vriendelijk, attent en behulpzaam. Altijd is er belangstelling voor wat we aan het doen zijn. Nooit zijn ze opdringerig. Opvallend vinden we ook dat veel mensen hier beroepshalve meer dan het gewone doen. Zoals bijvoorbeeld de buschauffeur die na ons dagje in de thermen van Cacheuta vroeg hoe we het gehad hadden.

Het landschap van dit gedeelte van Argentinië is prachtig, met supermooie bergpassen, kloven en valleien, rotsen, maar zoals eerder gezegd zijn er wel gedeelten waar het landschap weinig verandert gedurende een dag fietsen. Ook dat heeft op zichzelf weer zijn charme. De dorpen en steden en zelfs alleenstaande barretjes of winkeltjes zijn welkome onderbrekingen van het fietsen. Het ene dorp is natuurlijk aantrekkelijker dan het andere. Cachí en Cafayate vonden we het leukst. Van de steden scoren bij ons vooral Mendoza en Salta.

We hadden niet gedacht dat de wegen zó rustig zouden zijn. Vaak hadden we maar enkele medeweggebruikers per uur. Op de bijna 100 km lange weg tussen Valle Fértil en Marayes kunnen we ons zelfs geen 5 auto´s herinneren. Op enkele wegen waar ´veel´ vrachtverkeer is, gingen we uit voorzorg wel de berm in als naast ons 2 vrachtauto´s elkaar zouden passeren. Maar ze wijken verder altijd keurig voor ons uit. De vraag of Argentinië geschikt is als fietsland willen we dan ook zeker met een ja beantwoorden. Bedenk echter wel dat de wegen, in tegenstelling tot wat automobilisten je vertellen, vrijwel nooit vlak zijn. We klommen gemiddeld meer dan 400 meter per fietsdag. Daarnaast zijn de ripiogedeelten ook niet voor iedereen leuk. De kaarten geven bovendien niet altijd correct weer waar ripio is, zodat je wel eens voor vervelende verrassingen komt te staan. De grootste plaaggeest is toch wel de wind. Het andersom rijden van de route had niet zoveel uitgemaakt, want in de provincies Tucuman en Salta hadden we meestal noordenwind en de provincies San Juan en Mendoza meestal zuidelijk. Daarbij draait de wind gedurende de dag ook vaak. Tenslotte is het fietsen ook moeilijk door het ontbreken van voorzieningen over grote afstanden. We hebben daarom wel tot 12 liter water mee genomen en eten voor twee dagen. Het is vaak ook niet zo duidelijk óf ergens iets te krijgen is. Soms vertelt men je dat er niets is, maar dan blijkt er toch ineens een heel eenzaam winkeltje te bestaan met een een gevulde koelkast. Omgekeerd is gelukkig niet voorgekomen.
Voor het overnachten kozen we meestal budgetaccommodaties en soms was er geen andere keus.

Je mag niet zoveel verwachten uiteraard voor 10-15 euro, maar er waren toch wel erg grote verschillen in kwaliteit. Hotel Nevada in Cachí en Ruta 40 in Cafayate en San Francisco in San Juan waren goed en aangenaam. Maar elders was vaak de badkamer slecht onderhouden of sliepen de bedden slecht, of er was geen uitzicht vanuit de kamer. De campings die we hadden waren helemaal goedkoop en de kwaliteit van het sanitair was meestal navenant.

Een ander land is mede zo leuk om door te reizen vanwege de eigenaardigheden die je tegenkomt. We hebben er al diverse genoemd, maar hier volgen er nog een paar.
De zeer gedisciplineerde rijen vielen ons op, bv. bij bushaltes en geldautomaten. Daar staat tegenover het aan de laars lappen van zo´n beetje alle verkeersregels. We zagen bv. heel wat auto´s zonder kentekenplaten rondrijden. De voetgangersoversteekplaatsen hier lijken te betekenen, dat je daar met gevaar voor eigen leven zou kunnen oversteken. Je moet echter niet verwachten dat er een auto voor je stopt, dit in tegenstelling tot Spanje, waar iedereen altijd stopt. Verkeerslichten voor voetgangers zie je ook maar zelden.
Op het platteland heb je bij bijna elk huis honden, maar in de stad zie je nauwelijks honden. Katten hebben we niet veel gezien.

De vele plekken langs de weg ter ere van Difunta Correa en Gauchito Gil (de Argentijnse Robin Hood, foto) hebben ons ook erg geïntrigeerd. We hebben gemerkt dat het toch een enigszins regionaal verschijnsel is, want Argentijnen van de kust, die we ontmoet hebben, hadden er zelfs nooit van gehoord.
De gewoonte om water bij de koffie te serveren zijn we erg gaan waarderen. Dat je moet kiezen tussen friet of sla bij je vlees vinden we nog steeds vreemd.
Hoewel er stofzuigers in de winkels te vinden zijn, hebben we nog nooit iemand een stofzuiger zien of horen hanteren. Er wordt altijd en overal geveegd.

Zouden we terug willen komen in Argentinië? Ja, als de vliegreis minder lang was, zeker. We zouden dan het merengebied willen zien en ook een oversteek naar Chili maken. Maar het volgend jaar nog niet. Later wellicht.

Alle lezers, bedankt voor je meeleven. De reageerders bedankt voor de e-mails. Iedereen een gezond 2008 gewenst.

Mendoza (2)

2007-12-29T00:46:00.004+01:00

Buena Noche, kerstavond, werd in ons hostel gevierd met een gezamenlijk etentje, waar we natuurlijk aan meegedaan hebben. Het werd een gezellige boel naderhand, met bruiswijn en zo om 12 uur. Het lijkt wel nieuwjaar. Er is zelfs vuurwerk om middernacht. Het feest ging nog lang door, maar wij hielden het voor gezien.
Kerstdag zat alles dicht, dus de stad lag er wat uitgestorven bij. Er waren wel restaurants open, zodat we wel wat konden eten. We liepen regelrecht naar een van de restaurants op de winkelpromenade, veel te toeristisch en afgeraden door de Lonely Planet, maar dat lazen we achteraf...

Waardeloze bediening, waardeloos eten en veel te weinig. Van schrik gingen we de volgende twee dagen zelf koken. Het hostel heeft een keuken waar je terecht kunt. Het hostel is overigens leuker dan we eerst dachten, vooral door de mensen die hier werken en als gast komen.
De volgende dag hadden we gelegenheid om weer eens wat boodschappen te doen, want onze voorraden waren volledig uitgeput. Er is hier een Carrefour in de buurt, dus we namen er de tijd voor. ´s Avonds werden we door een tof stel Argentijnse mannen uitgenodigd om mee te eten van de asada of parrillada, zeg maar barbecue. Dat deden ze ook in het hostel, want een grill is bij elk huis te vinden. Ze waren hier min of meer per ongeluk terechtgekomen omdat hun auto gerepareerd moest worden. Ook zitten hier twee Duitsers die de Aconcagua beklommen hebben. Ze vertelden dat het zo´n 12 dagen duurt om de top te bereiken, als het al lukt, want net daarna was het vanwege verse sneeuw niet mogelijk geweest. Er is hier ook een groep van 11 Hongaren gekomen die hetzelfde van plan zijn. Het beklimmen van de hoogste berg van Amerika is bijna massatoerisme geworden.

Donderdag maakten we een fietstochtje in zuidelijke richting waarbij we een bodega bezochten. Mendoza is wijn, vandaar. Vandaag namen we de bus naar Cacheuta, waar thermale baden zijn. We wisten niet precies wat we konden verwachten, maar het is ons goed bevallen. De plek is schitterend, aan de snelstromende Rio Mendoza. Er zijn 8 baden van verschillende grootte en temperatuur. Er is voldoende te eten en te drinken, kortom je kunt er prima een dagje doorbrengen. We waren met z´n tweeën voor bus en entree 12 euro kwijt.

Morgen is de laatste hele dag hier. Misschien nog even naar het grote stadspark, nog wat boodschappen voor onderweg, de fietsen in de dozen verpakken (die we bij een fietsenwinkel hebben gehaald) en de bagage klaar maken. We kregen net een e-mail van Iberia dat we een uur later uit Mendoza vertrekken. Het maakt voor ons reisschema niet uit want het is het gevolg van de zomertijd die 30 december ingaat. Het is een van de eerste beleidsdaden van presidenta Cristina, want Argentinië kende nog geen zomertijd.

Statistieken

2007-12-25T22:17:00.003+01:00

Een verslag van een fietsreis is niet compleet zonder een statistisch overzicht, dus hier volgen wat gegevens. Onze vakantie is nog niet helemaal voorbij, maar het fietsen zit er op.
Aantal dagen vakantie: 55
Aantal dagen gefietst: 29
Overnachtingen in hostal, hotel of cabaña: 41. Kamperen op camping: 8. Vrij kamperen: 5. Nachttrein: 1
Duurste hotelovernachting: 150 pesos, ca. 35 euro
Goedkoopste hotelovernachting: 30 pesos, 7 euro
Aantal afgelegde kilometers met de fiets: 2233 km, waarvan 332 km over onverharde wegen
Aantal hoogtemeters (klimmen): 14300 meter
Snelste rit: 26 km/u van Valle Fértil naar Marayes
Langzaamste rit: 9,7 km/u van Molinos naar Cachí (alles ripio met 1000 hoogtemeters)
Langste dag: (in tijd) 7:30 uur op de fiets; (langste afstand) 123 km
Laagste temperatuur (overdag): 5 gr. op de Cuesta de Opispo in de mist
Hoogste temperatuur: enkele keren ca. 35 gr.
Aantal dagen met regen: 3
Aantal lekke banden: 6 (4 te wijten aan een ondeugdelijk velglint; 2 maal het aanhangerwiel)
Overige technische problemen: geen

Mendoza

2007-12-25T00:20:00.003+01:00

Het is nu kerstavond en we hebben Mendoza gehaald! We hebben eerst gedacht om het in twee dagen te doen, maar omdat we veel zouden dalen en omdat er onderweg geen echt geschikte overnachtingsmogelijkheid was zijn we doorgefietst. Na ruim zevenenhalf uur op de fiets en 108 km (gem. 14,1 km/u) zijn we nu in onze eindbestemming. Van Mendoza vliegen we zondag a.s. terug.
We hebben vandaag alles nog eens opnieuw gehad, stevige klim, ripio, tegenwind, lange rechte weg, maar ook een zeer bochtige afdaling en fietsen in de grote stad. We wisten dat we een pas over moesten, maar we hadden geen idee hoe hoog. We moesten uiteindelijk over 29 km zo´n 1100 meter klimmen tot een hoogte van 2950 m. Alleen de eerste 17 km waren asfalt, de rest niet al te beste ripio, zodat we maar langzaam vooruit kwamen.

Het werd ook steeds kouder met een venijnige tegenwind. De beloning kwam in de afdaling, een echt schitterende route naar Villavicencio, met vele haarspeldbochten, wel alles over een erg hobbelige onverharde weg. Daarna moesten we nog ruim 50 km over asfalt naar Mendoza. Verkeer was er nauwelijks op deze toeristische route, want bijna iedereen neemt de snelle geasfalteerde zuidelijke route naar Mendoza.
Mendoza is een fraaie stad, zo op het eerste gezicht met bijna elke straat omzoomd met mooie bomen. We hadden de pech dat 2 hostals die we uitgezocht hadden al waren volgeboekt.

We zitten nu in hostal Huellas Andinas, een hostal gericht op bergbeklimmers. Het is wat minder dan we zouden willen, maar er is wel een patio, internet, keuken e.d. Zelfs een mobiele airco hebben ze in onze kamer neergezet.
We zullen nog schrijven over hoe Mendoza is en wat we er gedaan hebben.

Uspallata (3)

2007-12-23T19:04:00.001+01:00

Het aantal rustdagen is inmiddels opgelopen tot drie.

Gisteren hebben we een fietstochtje gedaan over een zandweg omhoog naar de Cerro de 7 Colores. De berg met 7 kleuren. Dat was de moeite van de redelijk zware klim zeker waard. We aten bij restaurant San Caetano geroosterde chivo of chivito. Dat is jonge geit, erg lekker.
Vandaag hebben we meegedaan aan een rafting. Dat is dus met een rubberboot een snelstromende rivier afvaren, in dit geval de Rio Mendoza. We hebben dit nooit eerder gedaan en we vonden het erg leuk om te doen. Er zijn enkele stroomversnellingen, maar gevaarlijk is het niet.

Je wordt er wel behoorlijk voor aangekleed, dwz. een zeilpak, zwemvest en helm. Desondanks werden we nog aardig nat en het smeltwater is ook tamelijk fris aan je voeten. De rafting-afvaarten worden door meerdere bedrijfjes georganiseerd. Wij kozen voor Pizarro en ze deden het heel goed, ondanks een klein prijsje van 55 pesos (13 euro) per persoon. Je bent dan volgens zeggen 12 km onderweg en dat duurt ruim een uur.

Uspallata (2)

2007-12-21T23:54:00.001+01:00

De rustdag hebben we benut om een reis van 70 km naar de Aconcagua te maken, dwz. het park met die naam waar de hoogste berg van Zuid-Amerika ligt. Daarvoor namen we de bus. Na een rondwandeling naar het uitzichtpunt waar je berg mooi kunt zien liepen we terug naar Puente del Inca. Dat is een beroemde plek aan de weg naar Chili. Het is o.a. een natuurlijke brug (puente), maar ook thermale bronnen waar zwavelhoudend water uit komt.

Helaas zijn de brug en daarmee ook de bronnen sinds kort gesloten voor publiek, wegens instortingsgevaar. Je kunt er alleen maar van een afstandje naar kijken. Ter plaatse aten we in een restaurant, maar het eten was duidelijk met weinig zorg bereid en was bovendien ook nog eens te duur voor Argentijnse begrippen. Dat zie je wel vaker op plaatsen waar veel toeristen komen.

Uspallata

2007-12-21T02:10:00.001+01:00

We hebben zonder veel problemen het volgende dorp gehaald, Uspallata.

De temperatuur van minder dan 30 graden werkte mee en we waren om 6 uur al vertrokken. Toch was het niet gemakkelijk, want de afstand was uiteindelijk 114 km en daarvan was 80 km ripio met ook nog eens een hoogteverschil van 750 m. We hebben een lange klim achter de rug, bijna onafgebroken omhoog over 75 km, eigenlijk constant vals plat. Het gemiddelde vandaag, donderdag, was 16,6 km/u en we hebben een recordtijd van 6:53 uur op de fiets gezeten. We fietsten eigenlijk de hele dag over de pampa (halfwoestijn) met de besneeuwde bergtoppen aan onze rechterkant, een heel leeg en imposant landschap.

Uspallata is een levendig dorp, vooral omdat het aan de internationale route van Santiago de Chile - Mendoza ligt. Dat betekent veel vrachtverkeer, maar we nemen een andere, rustiger en moeilijker route naar Mendoza. Het is nog maar twee dagen fietsen, dus het eind komt nu snel dichterbij. We blijven in dit dorp overigens één of twee dagen.
We hebben net een broodje gegeten in de Tibet Bar. De naam refereert aan de film Seven years in Tibet, die in deze omgeving is opgenomen. Het berglandschap verschilt niet zoveel van Tibet en het was waarschijnlijk eenvoudiger om de film hier op te nemen.
We zagen hier de twee Amerikaanse jongens weer die we in Chilecito hadden ontmoet. Ze hebben een andere route naar Mendoza gefietst, over de Ruta 40 helemaal. Wij denken minder interessant en minder moeilijk...

Barreal (2)

2007-12-19T23:30:00.001+01:00

We hebben het vandaag lekker rustig aangedaan en weer eens zelf gekookt in plaats van naar een restaurant te gaan. Van een Duits gezin dat hier met een busje een rondreis maakt van 3 maanden hoorden we dat de weg naar Uspallata zo´n 100 km lang is, maar wel met 60 km ripio. Iemand anders zei dat het nog meer was, hoe dan ook, het wordt wel een dagje ploeteren waarschijnlijk en lukt het niet in een dag, dan slapen we weer in de woestijn.

De tweede foto toont een creatieve vuilniszakkenhouder. Daarvoor moeten de mensen in sommige dorpen zelf zorgen. Ze moeten hoog zijn om honden te ontmoedigen, of is het vanwege de sneeuw 's winters? Een meisje vond dat ze meteen ook maar op de foto moest.