23.5.18

Oaxaca (2)

De achterkant provisorisch gedicht
We genieten van het mooie weer en doen allerlei schoonmaakwerk.

De afgelopen 14 dagen hadden we een kat-en-muis-spel. Wij waren de kat en de muis was de muis die als verstekeling al die tijd met ons meeging. Allerlei methoden faalden om hem naar buiten te krijgen. De muis was gewoon te slim.  Tenslotte kochten we gifbrokjes. Na drie dagen werd er niet meer van gesnoept en hoorden we ook geen muis meer. We vonden hem ook nergens meer terug, wat niet zo gek is omdat er veel ruimten zijn waar zo'n beestje zich kan verstoppen.
Vandaag ontdekten we echter een nest jongen. Een kon er worden gepakt, maar twee ontsnapten, helaas niet naar buiten, maar ergens in de camper. Het verhaal begint dus van voren af aan.

22.5.18

Oaxaca

We sliepen prima op het pleintje voor het gemeentehuis in San José de Pacifico. Het werd uiteindelijk zo’n 10 graden. Vanochtend was de mist opgetrokken en met zonnig weer vertrokken we naar de stad Oaxaca. We hadden minder bochten dan gisteren maar wel ongelooflijk veel ‘topes’.

De weg naar Oaxaca, nog aan het begin
Mooie bloesem en een waarschuwing voor een tope
Mexico is berucht om deze snelheidsremmers, verkeersdrempels dus.
Niet alleen zijn het er vreselijk veel, vandaag toch al gauw meer dan honderd, misschien wel tweehonderd, maar bovendien zijn er verschillende soorten en is de zichtbaarheid soms slecht.
Er zijn er die je in de derde versnelling neemt, ongeveer 30 km/u, maar op de meeste moet je niet sneller gaan dan 20 km/u of zelfs stapvoets. Niet alleen in de bebouwde kom, maar ook op buitenwegen, zelfs op vierbaanswegen kom je ze tegen.
Meestal staat er wel een waarschuwingsbord bij en zijn ze geel gestreept, maar soms hebben ze de asfaltkleur zonder waarschuwingsbord.
Tot nu toe hebben we het overleefd...
De klep wordt er afgehaald;
linksonder zit de deuk;
vooral een probleem om het fietsenrek
goed bevestigd te krijgen

We staan in het dorpje El Tule, 7 km van Oaxaca, in de tuin van een Canadees echtpaar die hier overlanders ontvangen en ook helpen met allerhande vragen en problemen. Hun plek heet Overlander Oasis.

Calvin heeft goede contacten met een plaatwerker, Jesús heet hij. Meteen gebeld en hij kwam even later langs en noemde de prijs om de achterklep te repareren.
Hij wilde hem meteen meenemen. Hoe? Nou gewoon op het dak van zijn sedan.
Over een paar dagen moet Jan er heen rijden, zonder achterklep en dan wordt hij er weer ingezet. Dat kan allemaal in Mexico.

De achterklep gaat mee op de auto van Jesús (links)
De koppeling wordt ook naar gekeken. Het lijkt er toch sterk op dat de bovenste cilinder lekt en niet de onderste, zoals eerst gedacht. Dat scheelt heel veel werk, een uur in plaats van enkele dagen. Morgen gaan we kijken of het onderdeel te vinden is. Het is allemaal niet heel urgent, maar we rijden toch liever met een bus rond waar niets aan mankeert.

Het is hier mooi weer, ongeveer 30 graden en ‘s nachts is het 15. Heerlijk.

San José del Pacifico

De naam van dit dorp klinkt alsof het aan de oceaan ligt, maar in werkelijkheid ligt het op 2500 meter hoogte in de bergen.
Met mooi weer is er wel uitzicht op de oceaan, vandaar de naam.

Mooi weer is het zeker niet, het is mistig en onderweg hadden we stevige buien.
De weg is bovendien een en al bocht, dus we deden er behoorlijk lang over.

Ja wat een verschillen! De afgelopen nacht in Zipolite was de warmste tot nu toe. Het kwam niet onder de 27 graden. Voor het eerst sliepen we slecht door de warmte.
Nu is het 16 graden en vannacht wordt het 9.

We nemen deze weg omdat we naar Oaxaca willen, nog ruim 100 km. Dat heeft een aangenaam klimaat en we willen daar wat langer blijven.

21.5.18

Zipolite (2)

Restaurant Pimiento y Sal
Gisterenavond zaten we heerlijk te dineren op een terrasje van een strandrestaurant, bij kaarslicht. De ondergaande zon ontbrak helaas vanwege de bewolking.

Vandaag hebben we de was naar de wasserette gebracht om morgen weer op te halen. Verder hebben we nog wat rondgelopen in de paar straten die Zipolite rijk is. Eigenlijk is het te warm om veel te doen, want de gevoelstemperatuur is 37 graden.

We staan hier op een heel grote camping (met zeker 40 plaatsen), maar we staan er helemaal alleen, hoewel er net een Canadese camper is aangekomen.
Het is duidelijk laagseizoen hier, de warmste tijd van het jaar.

Bijzonder is dat we tussen de mangobomen staan en de rijpe vruchten vallen momenteel regelmatig van de bomen. Heerlijk rijp en zoet, we hebben er al een aantal gegeten.

20.5.18

Zipolite

De luxe camping Los Angeles in Zipolite
San Agustín ligt achter ons. Op deze zaterdag en gisteren ook al, zagen we een flink aantal touringcars de zandweg afkomen naar dit dorp aan zee. We hoorden dat de meeste uit Mexico-Stad komen, en deze mensen zitten en slapen de hele nacht in de bus. Vaak gaan ze de volgende dag alweer terug, al met al een vermoeiende en lange rit door de bergen.

Onze volgende bestemming is Zipolite, niet ver van Puerto Ángel. Dit is ook een stukje van onze ‘memory lane’ want daar hebben we 22 jaar geleden enkele dagen doorgebracht. Ook hier is natuurlijk veel veranderd, maar de sfeer is toch wel hetzelfde als toen.

We staan op een fraaie camping, Los Angeles, met zwembad en veel mangobomen. Het is een van de mooiste die we hebben gehad. We horen de zee maar kunnen hem niet zien vanaf de camping.

19.5.18

Bahía de Agustin (2)

San Agustín
De plek bevalt ons zodat we er drie overnachtingen van maken.

Vandaag hebben we het dorp verkend op de fiets. We moesten wat boodschappen doen en vonden uiteindelijk een winkeltje waar ze hadden wat we zochten.
Het dorp bestaat uit diverse primitieve huisjes en vooral langs het strand een rij restaurantjes. Enkele restaurants zien er wat beter uit, maar ze zijn voor Mexicaanse begrippen stevig aan de prijs.
Op een heuvel met een kapel heb je een overzicht over het dorp.

De baai van San Agustín
De huisjes bestaan doorgaans uit een of meer slaapkamers. De keuken is buiten evenals het verblijfsgedeelte. Er is wel altijd een palapa, een afdak met palmbladeren. Ook de restaurants hebben altijd zo'n palapa.

Het strand van San Agustín
Dat je hier aan het eind van de wereld bent blijkt ook uit het feit dat er geen waterleiding is. Elk huisje of restaurant heeft grote watercontainers, die gevuld kunnen worden door een langskomende vrachtauto.

Zoals gezegd zijn de eigenaren Nederlanders. Ze wonen in Spanje en hebben met de camper in Amerika rondgereisd, zo lezen we op hun website, maar wat hen heeft doen besluiten om deze plek te kopen en in te richten is ons niet duidelijk.

De twee mannen die hier nu verantwoordelijk zijn voor het terrein, zien we nauwelijks. Ze hebben een ander dagritme dan wij. Ze staan 's middags op en gaan diep in de nacht weer naar bed.
Andere klanten zijn er niet gekomen, deze dagen, zodat we bijna het gevoel hebben het rijk hier alleen te hebben.

Het is overdag ongeveer 31 graden (prima) en 's nachts 26 graden (mag wel iets minder).

Er is hier geen ontvangst van mobiel internet of zelfs mobiele telefoon, maar wel wifi.
Hoofdstraat van San Agustín

17.5.18

Bahía de Agustín

Minicamping Don Taco,
aan het strand
Na nog eens 300 km hebben we een leuke plek aan zee gevonden. Het is werkelijk een fraai strand. De Nederlandse eigenaren, die er nu niet zijn, hebben hier kort geleden een huisje met palapa’s gebouwd. Je kunt er kamperen in het zand. Alles is nieuw en goed verzorgd. Een Deense man neemt nu de honneurs waar.

Om er te komen moet je wel 13 km over een onverharde weg met wasbord, dus je moet er iets voor over hebben.

Helemaal in de schaduw van de palapa
Er zijn hier diverse restaurants aan het strand, dus we kunnen het even volhouden hier.

Onderweg naar de kust kwamen we in de buurt van La Ventosa langs diverse enorme windparken. Er moeten vele honderden windturbines staan.

16.5.18

Santo Domingo Zanatepec

Na 250 km zijn we gestopt in dit gehucht aan de Mex200.
We moeten nu eenmaal een keer naar het noorden en het koele San Cristóbal verruilen voor de hete kustststrook aan de Stille Oceaan. We besloten dat het vandaag maar moest gebeuren.
Palapa naast de camper, met hangmatten
Het is hier al 35 graden overdag en 25 ‘s nachts. Dat zullen we de komende dagen houden.

We staan in een mooie tuin van een hotel en we hebben de beschikking over een wc en douche en een grote palapa met hangmatten. Het is een leuke plek met veel vogels, maar meer dan eten, uitrusten en overnachten zullen we hier niet doen.

15.5.18

San Cristóbal de las Casas (3)

Arcotete
Ook vandaag waren de weergoden ons gunstig gezind. We deden daarom een fietstocht die 20 kilometer bleek te zijn met 500 hoogtemeters, dus behoorlijk pittig. De helft was onverhard.

We fietsten naar het park Arcotete, een heel mooie omgeving, zo dicht bij de stad.
Natuurlijke brug Arcotete

De belangrijkste attractie is de arco (boog), waar onder een riviertje stroomt. De kalksteenformatie bevat ook een grottenstelsel met veel druipsteen en daar loopt een pad doorheen, vooral geschikt voor kleine mensen.
Om het park te mogen bezoeken moet je wel entreegeld betalen, maar in tegenstelling tot Costa Rica en Guatemala betaal je hier bijzonder lage entreegelden.
In dit park €0,50 + €0,75 voor de grotten.
In Palenque vonden we de entree ook al zo goedkoop: €3,50.

We hadden ook kunnen kamperen in Arcotete, maar hebben het niet gedaan omdat er geen 3g-dekking en wifi is. De camping San Nicolas bevalt ons goed en is ons de hoge prijs (€13,50) wel waard.

De stad heeft meerdere hooggelegen kerken;
dit is Guadelupe
Terug in de stad hebben we een late lunch genuttigd in een mini-restaurantje met 4 tafels + twee op de stoep.

14.5.18

San Cristóbal de las Casas (2)

Straatje in San Cristóbal de las Casas
De tweede dag hier geeft heel wat beter weer. Tot 5 uur bleef het droog en behoorlijk zonnig. Heerlijk weer, ook voor de plaatselijke bevolking, die deze zondag uitgebreid flaneert op de winkelpromenades.

De ‘vocho’ (kever) is nog niet weg te denken in Mexico
We hebben lekker gegeten in een restaurant met plaatselijke specialiteiten, een dagmenu voor het luttele bedrag van drie euro. Twee gangen en een drankje.


13.5.18

San Cristóbal de las Casas

Cañón de Sumidero
Om even na 8 uur stonden we al bij de steiger waar de boot zou vertrekken, maar op zaterdag is het blijkbaar veel later. We vertrokken uiteindelijk pas tegen 10 uur.

Cañon de Sumidero
De toer die twee uur duurde was er er niet minder door, want het was een leuke boottocht door deze spectaculaire Sumiderokloof.
Op een plek is de loodrechte wand een ontzagwekkende 1000 meter hoog.
Het water in de kloof stroomt nauwelijks omdat het aan het eind is afgedamd. Het is dus een stuwmeer van 20 kilometer lang, maar wel heel smal.

Onderweg stopten we diverse keren voor bijvoorbeeld krokodillen of apen langs de kant.
De terugweg ging non-stop en met hoge snelheid.

De weg naar San Cristóbal is 50 km en gaat constant omhoog. De stad ligt op 2100 meter hoogte en je komt daardoor in een volledig ander klimaat. San Cristobal is de koudste en natste stad die we voorlopig aandoen. Het is hier overdag iets boven de 20 graden en in de nacht koelt het af tot 9 graden. Elke dag valt er wel een tijd regen. We hebben regenjassen en een paraplu voor de dag gehaald, ongekend.

De stad zelf is aangenaam en sfeervol en er lopen heel wat toeristen rond. Het is ook een centrum van indianen, die hier hun spullen verkopen.

De camping ligt 1,5 km buiten het centrum en is een echte camping. Er staan een vijftal andere campers, waaronder voor het eerst een Volkswagen camper die op de onze lijkt. Uit de VS komt hij.

Ook deze stad hebben we 22 jaar geleden bezocht, maar we konden ons niet echt herinneren waar we toen overnacht en gegeten hebben.


12.5.18

Tuxtla Gutiérrez

Ons plan is om naar San Cristóbal de las Casas te reizen, een van de beroemdste steden van Mexico. Over de kortste weg is dat 200 km vanaf Palenque, maar we hebben besloten die weg niet te nemen. Er komen veelvuldig blokkades voor waar geld wordt gevraagd en soms dreigementen geuit of agressief gedrag.
Langs deze weg  zijn onlangs twee fietsers in een ravijn teruggevonden. De toedracht is nog niet opgehelderd, maar ze zijn in elk geval vermoord.

We hebben dus een grote omweg gedaan, langs Villahermosa en Tuxtla Gutiérrez, waar we nu op een betaalde parkeerplaats staan. Vlak bij deze parkeerplaats willen we morgen een boottocht doen door de Cañon de Sumidero. Daarover morgen meer.

We hebben vandaag ruim 400 km gereden. Zoveel deden we nog niet op een dag deze reis.
De weg was goed, maar er was af en toe wel oponthoud, waardoor we er toch nog zo’n 6 uur over deden.

11.5.18

Palenque (3)

Waterval Misol-Ha
De camping bevalt goed, zodat we er nog een derde dag aan toegevoegd hebben.

We hebben een waterval bezocht op 25 km van hier. Het is niet direct een heel spectaculaire waterval maar toch wel leuk genoeg voor een kort bezoek. Het bijzondere is dat je achter de waterval langs kunt lopen.

Er zijn inmiddels twee Zwitserse campers aangekomen. We zien relatief veel Zwitsers in dit deel van de wereld die met campers reizen. Ze zijn blijkbaar avontuurlijker aangelegd dan Nederlanders, want een camper met Nederlands kenteken hebben we de afgelopen 4 maanden niet gezien.

We hebben ook nog wat tijd in het enorm grote zwembad doorgebracht, voordat het aan het eind van de middag ging regenen. Het wordt niet vanzelf hier zo groen...

9.5.18

Palenque (2)

Templo de las Inscripciones
Na een goede nachtrust pakken we de fiets om naar de ruïnes te gaan, op 2 kilometer, heuvelop.

De ligging in het tropische regenwoud is prachtig en de ruïnes zijn indrukwekkend. Ook nu we ze na zoveel jaren terugzien.

Relief te zien in het museum
We gingen ook nog naar het museum dat zeer de moeite waard is met prachtige voorwerpen die hier zijn gevonden.

Janny herkende de plek waar ze 22 jaar geleden in paniek was omdat ze haar tas ergens had laten staan. Het liep goed af toen.
De plant stond er nog. De originele foto hebben we niet digitaal. 
Ook een foto hebben we na al die tijd nog eens overgedaan.

Op de camping werden we vergast op een zeer luidruchtig ‘concert’ van brulapen.
Van drie kanten brulden ze naar elkaar. We zagen er zeker tien.

8.5.18

Palenque

Na vele kilometers weiden met koeien, zijn we in het heuvelachtige en dichtbeboste gebied van Palenque gekomen. Ook hier zijn we 22 jaar geleden geweest tijdens een 6-weekse reis door Mexico met openbaar vervoer.

We herkennen het tropische bos hier. We zijn nog niet bij de beroemde opgravingen van Palenque geweest, hier 1,5 km vandaan.

De camping Maya Bell ligt er mooi bij, met grote bomen waar we schaduw van hebben, brulapen die hier vlakbij te horen zijn en honderden vogels.

We zijn vooralsnog de enigen in een camper. Waar is iedereen toch?

Aan het einde van de middag kwam er een stevige regenbui, die we al meer dan een week gemist hebben.

Los Tucanes

Halverwege tussen Campeche en Palenque overnachten we op een camping bij een wegrestaurant met de naam Los Tucanes. Het is een mooi terrein en er zijn twee zwembaden, waar we nu geen behoefte aan hebben.
Kamperen naast bananenbomen

In plaats van toekans hebben ze hier een hele verzameling pauwen en pony’s.

We hadden door kunnen rijden naar Palenque maar we houden niet van lange ritten en proberen de dagafstand te beperken tot 200 km. Gelukkig hebben we alle tijd. We hoeven ons niet te haasten om Mexico-Stad te bereiken, van waaruit we over 6 weken voor onze reisonderbreking naar Nederland vliegen.

7.5.18

Campeche (2)

Vandaag, zondag, hebben we Campeche nog wat uitgebreider bezocht. Onder andere een kleine botanische tuin die in een van de bastions is aangelegd.

Er is in een van de gebouwen aan het centrale plein een mooi museum ingericht, met veel informatie over de geschiedenis van Campeche.

We aten lekkere vis in een restaurant en 's avonds hebben we nog de lichtshow gezien die elke week plaatsvindt. Als stad in Mexico hoor je er pas bij met een mooie lichtshow, blijkbaar.

6.5.18

Campeche

Casa 6 in Campeche
Voor de verandering hebben we voor twee nachten een hotel geboekt. In Campeche zijn weinig kampeermogelijkheden, zeker niet bij het centrum.

De 170 km naar het zuiden zijn gemakkelijk, over een snelweg.
Campeche is een oude vestingstad, zoals ze er niet veel zijn in Latijns-Amerika. De stad ligt aan zee en was een gemakkelijke prooi voor piraten. Daarom werd er een muur gebouwd rond de stad en enkele bastions en toegangspoorten. Van dit alles is veel bewaard gebleven.

De straten binnen de muren staan vol met pastelkleurige huizen. Er is natuurlijk een centraal plein met een kathedraal. Het is een sfeervol geheel, maar het is er opvallend rustig. Het mist enigszins de Mexicaanse spirit.

Campeche heeft ook een 'malecón', een boulevard met een mooi fietspad langs zee. Strand is er totaal niet hier, dat schijnt een stuk zuidelijker wel te zijn.

5.5.18

Mérida (3)

De laatste dag in Mérida besteden we ook weer intensief. Na het ontbijt lopen we naar het centrum omdat we mee willen doen aan een toer met een gids.

Casa de Montejo
Er blijken ongeveer twintig belangstellenden te zijn uit vooral Europese landen. De gids Victor leidt ons in hoog tempo door de geschiedenis van Mexico, Yucatan en Mérida. Het is geen prettig verhaal.

Hij vertelt onder andere dat op het centrale plein oorspronkelijk een enorme piramide stond van 30 meter hoog en nog 4 andere er om heen. Deze zijn nu alle verdwenen. Dat gebeurde door de nazaten van de Maya's die de piramides hadden gebouwd. De Spaanse familie Montejo, de feitelijke machthebbers, lieten er kerken en andere bouwwerken van verrijzen en de Maya's die slaaf of dwangarbeider gemaakt waren moesten dit werk doen.

In de binnentuin van Hostal La Ermita
Ook het verhaal van een Spaanse bisschop die alle boeken van de Maya's liet verbranden maakte op ons indruk. Bijna de hele geschiedenis van de Maya's is zo verloren gegaan, slechts drie boeken bestaan heden ten dage nog.

Het is eigenlijk nog een wonder dat de Maya's al de eeuwen daarna zich hebben kunnen handhaven met hun taal en cultuur. Tegenwoordig spreekt 70% van de bevolking van Yucatan nog het maya als eerste taal.

Zelfs een poolbiljart hier,
maar Janny kijkt liever tv-series op de iPad
's Middags hebben we zelf eten gemaakt in het hostel en de was naar een wasserette gebracht.

Elke vrijdagavond is er op het centrale plein een licht- en videoshow, geprojecteerd op de kerk.
We wilden dat graag zien en het was inderdaad zeer de moeite waard.
Jammer was dat het geluid volkomen verkeerd was afgesteld zodat van het verhaal voor ons bijna niets te begrijpen was.

Onze stappenteller zegt dat we de afgelopen twee dagen in Mérida 18 km hebben gewandeld.
Projecties op de Ildefonso Kathedraal

4.5.18

Merida (2)

Het centrale plein met de kathedraal
We staan in de tuin van een mooi hostel (La Ermita), ongeveer 25 minuten lopen van het centrum.
Er staat nog een camper en een tent en verder zijn er diverse kamers bezet. Het is voor ons heel goedkoop, namelijk 9 euro per nacht, inclusief een ontbijtbuffet! Soms zit het mee.

Er zijn hier wel twee 'problemen', de warmte en de muggen.
We gebruiken dus flink wat muggenspray. Overdag wordt het 36 graden en 's nachts koelt het langzaam af tot 24 graden. Niet echt aangenaam dus, want als we gaan slapen is het nog 30 graden in de camper. Maar laten we niet te veel klagen.

Folkloristische dansgroep;
dansers draaien rond met dienblad en volle glazen op hun hoofd
Ons vorige bezoek aan Mérida was 22 jaar geleden en toen was het de tweede dag zo koud en regenachtig dat we weer vertrokken...

We hebben de stad vandaag te voet verkend en konden vaag enkele plekken herkennen van de vorige keer. Het is een aangename stad, die ondanks een inwonertal van 1 miljoen toch een klein centrum heeft, waar het niet te druk is. Er zijn ook nauwelijks hoge gebouwen, wel veel historische gebouwen.
We aten in een Cubaans restaurant, deze keer vegetarisch. Het was prima.

's Avonds liepen we nog een keer naar het centrum, want elke donderdag is er op een plein een uur lang een gratis optreden van verschillende artiesten, die traditionele muziek van deze streek maken. De zitplaatsen waren alle bezet en ook de terrassen van de omliggende restaurants zaten mudvol. Het is een leuke gebeurtenis. Ze doen dit al veertig jaar lang, wekelijks op deze plek. Ook een dansgroep deed mee.

3.5.18

Mérida

Dit was een nogal ongelukkige dag. We waren bijna in Mérida toen we van achteren licht werden aangereden, het was voor een verkeerslicht. De persoon die het veroorzaakte stelde eerst voor dat hij de schade zou betalen, dus geen politie en geen verzekering. Hij verwachtte dat het niet meer dan omgerekend 20 euro zou kosten. Daarop gingen we naar een schadehersteller en die zei dat het 130 euro moest kosten. Toen krabbelde hij terug want dat was veel geld, twee weeksalarissen, zei hij.
Hij wilde nu de verzekering erbij hebben want dan kost het niets.
Dat vonden wij echter geen goed idee, toen bleek dat de afhandeling wel eens drie weken kon duren. Zo lang willen we niet in Mérida blijven...
We kwamen hem tegemoet en hij ging akkoord met 100 euro.

Het verhaal krijgt echter nog meerdere wendingen.
Eerst naar een geldautomaat: geen geld.
Steeds ging Janny met hem mee in de auto want je weer maar nooit of hij er vandoor kan gaan.
De tweede automaat doet het ook niet en inmiddels heeft hij bedacht dat hij er toch een verzekeringszaak van wil maken. Na veel heen en weer gepraat zeggen we dat hij de verzekering dan moet bellen om een expert sturen. Dat zou maximaal twee uur kunnen duren. Inmiddels was het donker geworden en we moesten nog 10 km door deze grote en drukke stad.

Een groepje flamingo's
Dan krijgt hij ineens een telefoontje van zijn vrouw dat zijn zoontje in het ziekenhuis is vanwege een ongeluk. We hoorden inderdaad een alarmerende stem door zijn telefoon.

Ineens was het dan toch maar het beste om het geld te pinnen want hij moest snel naar het ziekenhuis.
Bij de pinautomaat bedacht hij een nieuwe list. Hij zou 75 euro pinnen en de rest later overmaken als hij meer geld had.
We waren het inmiddels zo beu dat we het zo maar gedaan hebben.

De schade is dat het fietsenrek is geraakt en deze heeft de achterklep ingedeukt. De klep kan nog open en dicht. Het fietsenrek is wat verbogen, maar lijkt op het eerste gezicht nog bruikbaar.
We kunnen onderweg op zoek naar een werkplaats die een en ander kan repareren op een voor ons gunstig moment.


Voordat we naar Mérida gingen hebben we nog wat verder langs de lagunekust gereden bij Rio Lagartos. Het is een bijzonder gebied met zoutmeren. Deze zijn helemaal rose gekleurd en dat trekt wat toeristen. Ook is dit een gebied waar veel flamingo’s voorkomen. We hebben er inderdaad een aantal gezien, evenals pelikanen en andere watervogels.
In het enige dorpje in het gebied gingen we eten bij een zeer eenvoudig visrestaurantje.
Je kiest de vis uit, die wordt gewogen en klaargemaakt. Achteraf hadden we wat grotere vissen moeten nemen want ze waren heel lekker maar een beetje te klein. We betaalden €4,50 voor twee vissen, rijst en salade en twee cola’s. Ook inclusief fooi.

We hebben vandaag ongeveer 250 km gereden en kwamen door het bijna vier uur durende oponthoud pas om 21.00 uur op onze bestemming aan.

2.5.18

Rio Lagartos

Ook op facebook...
Er komt altijd een moment dat de reis verder gaat. Ook het verblijf op de ecocamping in Valladolid moeten we beëindigen, maar eigenlijk een beetje tegen onze zin.
Eerst hebben we nog wat foto’s gemaakt.

De zon gaat onder in Rio Lagartos
We hebben er voor gekozen om een uitstapje te maken naar de noordkust van Yucatán, naar Rio Lagartos.
Koken onder de palapa
We staan leuk aan de lagune en kunnen de zon onder zien gaan. Veel voorzieningen zijn hier niet, ondanks dat we hier wat betalen. Geen kraan. Internet doet het soms niet en soms goed. Het is altijd weer een verrassing.

Hier aan de kust is het vier graden koeler dan in het binnenland en er staat een stevige bries.

1.5.18

Valladolid (3)

Zwemmen in de cenote Xkeken
Er hangen boomwortels en druipsteen
Het is vandaag 34 graden en morgen komen er nog een paar bij. Activiteiten moeten zoveel mogelijk in de ochtend en de avond.

We hebben op de fiets twee cenotes bezocht. Beide zijn vlak bij elkaar en het zijn grotendeels dichte grotten. Door een klein gat in het dak valt het zonlicht naar binnen.
Het is wel bijzonder om onder de stalagtieten te zwemmen. Het water is aangenaam koel en heel helder. Het aantal bezoekers op maandagochtend was bescheiden.

Daarna fietsten we weer naar de stad om in het centrum wat te eten. Vooral het fietsen in de stad is in de middag een hete aangelegenheid. Opvallend is dat we de 25 km vandaag voor een flink stuk over fietspaden konden afleggen.

Later in de middag vraagt Ramón aan Jan of hij een rondje mee gaat mountainbiken. Dat kan hij natuurlijk niet weigeren, maar het is wel een ongelijke uitgangspositie: Ramón fietst de route heel vaak, heeft een veel betere mtb en is 30 jaar jonger...
Het was behoorlijk bikkelen over de rotsachtige paadjes maar leuk om te doen.

Dit wordt de laatste nacht op de camping van Ramón. Hij heeft ons beloofd dat we de maan gaan bekijken met zijn telescoop en hij gaat een film vertonen met zijn beamer. Hij doet echt z’n best om de gasten te amuseren.

30.4.18

Valladolid (2)

Ramón (35), de eigenaar van de camping is een dromer die zijn dromen weet waar te maken.
Hij had/heeft een bedrijf in Cancún dat geluidsinstallaties verhuurt. Hij heeft het drukke leven van de stad verruild voor werken op het platteland. Hij kocht 2 jaar geleden een stuk jungle, ruimde het op en maakte er een eco-camping van. Eco betekent in dit geval alles op zonneenergie en zoveel mogelijk hergebruik van bronwater en materialen.
Na hard werken is de camping 5 maanden geleden geopend.

Hij is ook kevergek. Hij rijdt rond in een kever en heeft er een zelfgebouwde caravan achter waarmee hij veel heeft gereisd. De caravan is een replica van een Teardrop minicaravan. Het is nu zijn huisje op de camping.

Gisteravond hebben we uren met hem gepraat, alles in het Spaans, hoewel hij af en toe wat Engels gebruikte als we het niet snapten.

Een nieuw droomproject is dat hij een groot afgeschreven Boeing vliegtuig kan krijgen en dat wil verbouwen tot hotel. Het staat niet ver hier vandaan op een vliegveld maar hij weet nog niet hoe hij het naar de camping moet krijgen...
Dat zelfde geldt voor een klein vliegtuigje dat in het oerwoud vlakbij het vliegveld is neergestort. Hij kent de lokatie maar er is geen weg naar toe.

Voorlopig moet hij het dus doen met kevers, ook leuk.

De geheime cenote
De reden dat hij deze grond heeft gekocht is dat er een gemeenschappelijk eigendom van een cenote aan vast zit. Voor deze cenote viel hij zogezegd.
Een cenote is kort gezegd een ingestorte grot, die doorgaans met water is gevuld. Daarvan zijn er honderden, verspreid over Yucatan. Volgens sommige tellingen zelfs 5000.
Hij bezoekt met alle gasten die dat willen deze min of meer geheime cenote. Dat wilden wij graag en vanochtend liepen we een kilometer met Ramón naar de cenote. Het is inderdaad een indrukwekkende grot, weliswaar met weinig water maar een prachtige plek met veel vogels.
De Maya’s kenden al deze cenotes en hadden er hun rituelen.
Ook in deze omgeving vind je restanten van hun bewoning en zelfs enkele kleine bedekte piramides en een aquaduct.

We waren bijzonder onder de indruk. Ramón vertelde ook over veel planten en bomen. Er is een beruchte giftige boom die bij aanraking een soort etsende werking heeft die het nodig maakt de huid te verwijderen om nog ergere verwondingen te voorkómen. Daarnaast staat meestal een boom die juist een vloeistof afscheidt die deze verwonding kan genezen.

Het aquaduct, vlakbij de geheime cenote
Deze kennis van de Maya’s heeft hij van vrienden en bekenden uit de omgeving. Zelf komt hij uit Centraal-Mexico.

Ramón is ook een fanatiek mountainbiker. Hij legt zelf mtb-routes aan en onderhoudt ze. Vooral het wegkappen van gevaarlijke planten is belangrijk. Hij heeft een zelfs voor Nederlandse begrippen erg dure fiets, maar hij kon er goedkoop aankomen. Hij zegt dat hij met alles geluk heeft, maar zijn bijzonder vlotte babbel verklaart wel een deel van het geluk.

De cenote in het centrum van Valladolid
Na de wandeling van 2 km zijn we op de fiets naar het centrum gegaan, ongeveer 4 km. Daar aten we  typische mayagerechten, zoals heerlijke lima soep.

Midden in het centrum van Valladolid is ook een grote cenote, heel bijzonder om te zien. Heel wat mensen zwemmen er of duiken er van grote hoogte in. Wij laten het zwemmen nog even voor wat het is. Er komen nog meer cenotes op onze weg.

Als laatste bezochten we nog een convento, een zeer oud klooster, 60 jaar na Columbus gesticht.

We blijven vannacht op de camping van Ramón. We slapen hier goed.

28.4.18

Valladolid

Kamperen tussen de palmen aan zee
De afgelopen nacht waren we op een camping aan zee, ongeveer 10 km ten noorden van Tulum.
Het was een mooie plek tussen de bomen en op het zand.
Zoals meestal hier hadden we een stevige onweersbui aan het eind van de middag, maar verder was het aangenaam weer.

De kust hier heeft het probleem van zeegras dat ook aanspoelt en zorgt voor een onaangename geur en geen erg toegankelijk zwemwater.
De camping stelde qua comfort weinig voor, primitieve toiletten, geen douche en geen internet. Toch was het leuk.

We zijn nu in het binnenland van het schiereiland Yucatán, bij de stad Valladolid.
De 100 km er naar toe waren uitgesproken saai, zoals de meeste wegen in Yucatán. Vlak, meestal recht,  breed en aan beide kanten oerwoud, dus er is nauwelijks iets te zien.
De camping waar we staan is nogal bijzonder. Het is een eco-camping -dat is niet heel bijzonder-, die slaapplekken heeft in Volkswagen kevers en een oude Volkswagenbus. Deze auto’s rijden niet meer, ze dienen alleen als slaapplek. Ja Mexico is keverland, dat weet iedereen, dus het verbaast ook weer niet zo erg.

Het is hier overdag warm met 34 graden, maar de nachten zijn relatief koel.