Segaría

We doen een verharde route naar de top van de Segaría, dat wil zeggen het hoogste punt van de asfaltweg, die eindigt bij de zendmasten. De Segaria is een gekartelde bergrug tussen de plaatsen Beniarbeig, Sagra en Pego. We beginnen in Denia en volgen eerst de nieuwe via verde, waar veel mensen hun hardlooptraining doen.

In Rafol de Almunia begint de klim, die eindigt bij het uitzichtpunt op 395 meter hoogte. Achteloos doen we dus even een klim die hoger is dan de Vaalserberg en daar zijn we best een beetje trots op. De afstand is 39 km vandaag.

Teulada-Denia

Voorlopig het laatste tochtje met Ormur. We hebben beiden niet veel tijd, dus doen we een stukje met de trein, naar Teulada. Van daaruit zijn verschillende routes mogelijk. We doen nog aardig wat tracks en smalle paadjes voor we in Javea zijn. Dan begint een zware klim (met dit warme weer) naar de Cabo San Antonio, gedeeltelijk single trail, maar eigenlijk wat te steil, want we moeten zo'n 300 meter lopen.
Ik had Ormur een spectaculaire afdaling beloofd naar Denia, niet over asfalt, maar geheel onverhard. Je komt dan uit bij restaurant Mena, aan zee.
Dat hebben we geweten, want ik viel een keer met de fiets, in zo'n gemene prikstruik. Ormur, die met zijn full suspension veel ervaring heeft op rotspaadjes, gaat echter twee keer onderuit. De schade aan lichaam, geest en fiets blijft beperkt.
Ik leg 38 km af.

Vall de Alcalá

Met een internationaal gezelschap doen we vandaag een pittige tocht door de Vall de Gallinera en de Vall de Alcalá. We fietsen 53 km en zo'n 1300 hoogtemeters. Er zitten wat lastige stukjes in en we moeten enkele keren van de fiets, vanwege dikke keien en te steile klimmetjes, maar verder is het een van de mooiste tochten die je hier kunt doen. Ik fiets met Ormur, een IJslander, die ik al een paar jaar ken en met wie ik al meerdere tochten heb gedaan. Hij is getrouwd met een Spaanse en komt elk jaar en paar keer naar Pedreguer waar hij ook een fiets heeft staan. Twee dagen geleden had ik ook al een tocht met hem gedaan van zo'n 48 km.
Vandaag hebben we gezelschap van Rick uit Engeland en Ives een Fransman. Alle drie kennen deze route en de omgeving niet en ze genieten ervan ondanks de pittige klimmen. De snelle afdalingen maken natuurlijk veel goed. Het is behoorlijk warm en dorstig weer vandaag.

Denia - Javea v.v.

Een echt zondagsritje, weliswaar 60 km, maar wel tamelijk vlak met weinig onverhard. We rijden met Karin, onervaren op de mtb, ruim over de 60, maar wel met een goede conditie. We volgen vanaf Denia de gemarkeerde fietsroute. Er zijn wat verdwenen bordjes vervangen, zodat we de route goed kunnen vinden. Alleen in Jesús Pobre ontbreekt er iets.
Na een drankje in La Siesta aan het strand van Javea rijden we via een iets andere route terug naar Denia.

Torremanzanas

We hebben een tweedaagse fietstocht gedaan van Benidorm naar Torremanzanas en dan terug naar de kust in Vilajoyosa. We leggen ongeveer 100 km af waarvan 15 onverhard. Niet veel lijkt het, maar er zitten behoorlijke hoogteverschillen in. In totaal moeten we 1750m hoogtemeters overwinnen. De eerste dag is het bijna steeds klimmen tot het afgelegen dorp Torremanzanas.

Het gaat over zeer rustige asfaltwegen, die niet veel van ons vergen, behalve een stuk na Relleu dat steiler is.
We overnachten in het bijzonder nette hotel El Sester en eten in het dorp.
's Avonds maken we nog net het einde mee van de patroonsfeesten met een processie en vuurwerk.
De tweede dag klimmen we eerst naar het hoogste punt om dan bijna 15 km aan één stuk af te dalen over een onverharde weg door een fraai landschap met uitzicht op de kuststrook bij Alicante. Na een korte onderbreking in Busot fietsen we via Aigües naar Vilajoyosa, waar we de trein terug naar Denia nemen.

Benidoleig

Met Tjeb en Janneke rij ik een route in het dal tussen Ondara en Orba, met een paar pittige klimmen tegen de heuvels op. De meest serieuze klim gaat met een boog achter Benidoleig langs. Het is een fraaie afwisseling van beton, steentjes, single track en een bochtige afdaling. De route is 40 km en we doen er 2,5 uur over.

Teulada - Denia

Vandaag een route onder blauwe lucht en langs blauwe zee. We nemen het onvolprezen treintje vanuit Denia, waar je de fietsen zo in rijdt. Het kost ook nog eens niets extra. Na 20 minuten stappen we uit in Teulada en rijden over achterafweggetjes naar Benitachell en doen vanaf daar een pittige klim richting de Cumbre del Sol, maar niet naar de top.

Via natuurgebied fietsen we naar de Cabo de la Nao en dan afdalen naar Javea. Na nog een klim van 180 meter volgt de afdaling naar Denia. Na 41 km en ruim 2,5 uur zijn we erg bezweet weer terug.

Rondje Montgo

Je kunt op tientallen verschillende manieren rond de Montgo fietsen, de markante kalksteen berg tussen Denia, Gata en Javea. Met Tjeb en Janneke doe ik een wat langere versie, die vanaf Gata een pittige omweg naar Teulada inhoudt. Alles bij elkaar zo'n 60 km. Ik kan mijn gasten niet verleiden om tussen Javea en Denia nog wat extra onverharde kilometers te doen. Ze hebben dan wel genoeg stenen en steile weggetjes gezien en gevoeld...

Vall de Ebo

Een van de mooiste routes in het achterland van Denia gaat van Villa Mercedes, langs Pla Petracos, naar Vall de Ebo. Het is een smal asfaltweggetje dat langzaam omhoog loopt en vrij steil afdaalt. De kans dat je iemand tegenkomt is vrij klein. Vanuit Vall de Ebo moet je altijd omhoog. We kozen het eveneens smalle asfaltweggetje dat westelijk van de Almassera uitkomt op een alweer super rustige weg, die voor deel kapot gereden is. De Almassera (of Miserat) is de bergtop met de zendmasten die je vanuit de wijde omgeving van Pego ziet. Welgeteld één auto, één fietser en één wandelaar komen we tegen tussen Ebo en Pego.

Na 45 km zijn we terug in Orba waar we gestart zijn. We hebben dan 3 passen gereden met een totaal hoogteverschil van zo'n 1000 meter. Hoewel de hele route verhard is, kun je beter met de mountainbike dan met de racefiets dit rondje doen, omdat het wegdek plaatselijk slecht is.

Denia - Coll de Rates - Altea

Deze keer hebben we de mtb-tocht naar Altea via het binnenland gedaan. Dat wil zeggen via Gata, Lliber, Jalon, Parcent, Coll de Rates, Tárbena, Callosa d'En Sarria. Alles bij elkaar 74 km, waarvan ongeveer 15 onverhard. We doen er 4,5 uur over.
Op de pas Coll de Rates staat een tamelijk overprijsd restaurant. Een colaatje kost daar €2,50, een bedrag wat we in de verste verte nooit hebben betaald in Spanje. Wij weten ook adresjes waar een drankje maar €0,90 kost...
Na Bululla namen we een alternatieve route naar Callosa. Daar zitten wat pittige klimmetjes in.

Verder is deze route goed te doen. De hoofdwegen zijn zelden meer dan 6%.

Marjal de Pego-Oliva

Op deze warme dag maken we een redelijk ontspannen mtb-tocht van 40 km, die o.a. door het moeras- en rijstgebied de Marjal gaat. Momenteel zijn de rijstvelden ontzettend groen. De foto is gemaakt bij een bullal, een kwel. Het grondwater stroomt hier naar de oppervlakte. Tussen Pego en Sagra gaan we een bescheiden pas over van 180 meter hoogte en keren weer terug naar het startpunt bij Beniarbeig.

Gata de Gorgos

Gata is een mtb-paradijs. In de omgeving zijn fraaie routes waaronder erg technische. Ik heb er diverse keren leuke routes gefietst. Gata is ook de plaats waar fietswinkel Boronat (Cannondale-dealer) is en waar vice-wereldkampioen Kolobnev woont.

Deze keer had ik een gps-track van internet geplukt met een forse klim er in. Toen ik daar aan begon bleek het al snel niet te fietsen te zijn. Te steil, te grote stenen, te smal. Op dat moment kwamen drie mountainbikers van de andere kant, dus naar beneden fietsend. Ze vertelden mij dat ik de route andersom had moeten doen.
Gezien het technische karakter had ik dan evengoed moeten lopen, besefte ik toen ik toch maar de fiets naar boven duwde.
Voor de rest was de route van 30 km wel redelijk tot goed fietsbaar en ik vond weer enkele leuke nieuwe trajecten.

De laatste klim van Jesús Pobre naar Denia over een rotspaadje was echter weer erg lastig en voor mij niet te fietsen. Die trialeras, zoals de Spaanse mtb-ers ze noemen, zijn eigenlijk meestal niet aan mij besteed.

Denia - Altea

Zo ongeveer eens per week of per twee weken maken we een fietstocht van een paar uur. Het is altijd weer een compromis tussen veel asfalt (Janny) en veel onverhard (Jan). Dus meestal zit er van beide wel in, hoewel asfaltweggetjes de boventoon voeren. We zoeken wel de rustige landweggetjes op. Hoewel we eigenlijk tot Benidorm wilden fietsen, gingen we niet verder dan Albir en toen nog een stukje terug naar Altea. Van Altea namen we de trein terug naar Denia.

De route volgt min of meer het verloop van de snelweg AP7, waar we ongeveer 10 keer onderdoor gaan. Het is een mooie route, met alleen ten noorden van Altea een stukje van de drukke N332, die echter wel vluchtstroken heeft.

Er zit een korte onverharde klim in waar je de fiets moet duwen omdat het te steil is.
Het is genieten, met veel zon en een temperatuur van zo'n 21 graden. De pret werd een beetje verstoord door een lekke band. Maar ach, een terrasje in Altea maakt veel goed. Na 63 fietskilometers waren we terug in Denia.

Larache

We hebben een heel stuk gereden om in Larache te komen, helemaal in het noorden van Marokko. Het is van hier nog maar 100 km naar de veerboot.
Larache is een gezellige stad aan zee. We zitten te internetten in een restaurant/café met uitzicht op zee, waar de zon zo langzamerhand bezig is onder te gaan.

Marokko is ons weer goed bevallen, al was de kennismaking wat minder intens dan vorig jaar toen we voor het eerst waren. De fietstocht had een toegevoegde waarde doordat we directer contact hadden met de bevolking en we leuke overnachtingsadressen hadden. Het fietsen was, zoals eerder gezegd, wel zwaar, maar het brengt je op plekken waar je anders niet gekomen was.
We hebben totaal geen technische problemen gehad, niet met de fietsen en niet met de auto. De foto is ergens in het woestijnachtige zuiden gemaakt.

We hebben trouwens wel vier of vijf keer de vraag gekregen of we de fietsen niet wilden verkopen. Toen we klaar waren met het fietsen kwam die vraag echter niet meer... We hebben ze dus nog steeds, zoals ook de bedoeling was.

Woensdag verwachten we terug in Denia te zijn als alles goed gaat.

Ouzoud (2)

Gisteren zijn we even naar de omgeving van de watervallen gefietst. Het is maar een kilometer. We zijn de rechteroever langs gegaan, de stille kant zogezegd. Er staan prachtige oude olijfbomen en er is zelfs een kleine apenkolonie. Op bepaalde punten kun je de waterval zien en de overkant waar trappen naar beneden zijn gemaakt en waar diverse restaurantjes zijn vlak bij het vallende water. Die kant gaan we vandaag nog bezoeken.
Het schijnt vooral 's zomers een enorme drukte te zijn hier, zo werd ons verteld door Paul en Renate van camping Zebra.

Hun camping en de kamers die ze er ook gebouwd hebben, heeft nog niet alle vergunningen. Morgen krijgen ze een overheidscommissie op bezoek die de zaak gaat beoordelen. Intussen is alles in vol bedrijf, zo gaat dat hier in Marokko.

Morgen willen we weer verder trekken naar het noorden.

Ouzoud

We zijn de Hoge Atlas overgestoken via een echt schitterende route met steeds uitzicht op de besneeuwde toppen. Deze route tussen Ouarzazate en Demnate is erg bochtig en smal zodat campers zich hier verder niet wagen. Lekker rustig voor ons. We reden gemiddeld niet harder dan 30 tot 40 km/u omdat de weg ook op veel plekken beschadigd is door aardverschuivingen.

Daar is het asfalt dan helemaal afwezig.
Onderweg zie je steeds weer andere kleuren, van wit tot zwart en alles wat er tussen in zit. Ons eerste plan was om de Atlas twee keer met de fiets over te steken. We zien nu dat dit toch een zware opgave was geweest. Onderweg zijn er trouwens wel dorpjes met voorzieningen.

We zijn nu op de mooiste camping tot nu toe, Camping Zebra in Ouzoud. De eigenaren zijn Nederlanders die de camping de afgelopen jaren hebben opgebouwd en ze zijn eigenlijk nog steeds bezig. Ze hebben er echt iets moois van gemaakt. De camping is ook vrijwel vol momenteel.

We staan in een groene omgeving, want de noordkant van de Atlas is totaal anders dan de zuidkant.
Het weer is goed, maar een beetje aan de frisse kant nu. 's Nachts koelt het af tot zo'n 7 graden en overdag wordt het hier nu ook maar 17 graden.

Ouarzazate

We zijn zo'n 300 km door eenzame woestijnachtige gebieden naar het noorden gereden. De route was eerst gemakkelijk maar het laatste deel was smal en bochtig, zodat we er toch wel heel wat uren over deden.
Ouarzazate heeft een camping die ook weer tamelijk vol staat met campers uit allerlei Europese landen, voornamelijk Fransen. We hebben gegeten in de stad. Het centrum is aantrekkelijk met zelfs een voetgangersgedeelte, iets wat je niet zo vaak aantreft in Marokko.

Tata

Gisteren hebben we Fort Bou Jerif bereikt en daarmee het fietsgedeelte afgesloten. Het echte fort staat 800 meter van de camping, is door de Fransen gebouwd en staat nu langzaam te vervallen. Toch ziet het er nog imposant uit. Van de kant van Sidi Ifni moet je door een rivier, met de fiets geen probleem, maar de meeste auto's zullen dat niet doen.

We hebben gegeten in het restaurant van Bou Jerif, erg lekker, maar wel voor Europese prijzen. Dat is ook logisch vanwege de ligging op minstens 40 km van het dichtstbijzijnde dorp.Daarentegen werd het parkeergeld voor de camper, voor de dagen die we fietsten, niet gerekend.
De fietsafstand de laatste dag was 45 km, waarvan 12 km onverhard. Ondanks de harde rugwind was het daarmee toch nog een lastige uitsmijter. In totaal hebben we 7 dagen gefietst en 485 km afgelegd. Het was zeker de moeite waard, maar zoals eerder gezegd waren sommige etappes aan de zware / lange kant.

Ook vandaag blies de wind hard, evenals de hele afgelopen nacht. We zijn verder gereden naar Guelmim, waar we de e-mails hebben beantwoord en daarna geëindigd in Tata. Het is een rustige rit van zo'n 300 km door eenzame woestijnlandschappen met af en toe een palmenoase.
Onderweg pauzeerden we en aten van de heerlijk zoete sinaasappelen die we bijna dagelijks inslaan en het gebakken visje dat we in Guelmim kochten.
We staan nu op de volle gemeentecamping in Tata. We waren de laatsten die er op konden. Het staat (uiteraard) vol met (grote) campers, wij zijn vrijwel altijd het buitenbeentje met onze kleine California. De wind is gaan liggen, het is helder, maar het lijkt wel of er een zandstorm is geweest, zo heiïg is de lucht.

Sidi Ifni

De weg langs zee naar Sidi Ifni is maar 32 km lang, maar heeft wel veel heuveltjes, zodat we in totaal zo'n 400 meter moesten klimmen. In twee uur waren we er. De stad is gesticht door de Spanjaarden, die het tot 35 jaar geleden als enclave nog in bezit hadden. Veel gebouwen en zelfs straatnamen getuigen er nog van. We zitten in het hotel Belle Vue, dat zijn naam eer aan doet, want vanuit de kamer en het dakterras is er fraai uitzicht over de oceaan en het strand. Beneden ons is ook een camping met veel Franse overwinteraars in hun campers.
We hebben in het hotel, of liever gezegd op het terras, heerlijk vis gegeten. Zelfs een flesje wijn ontbrak deze keer niet.

Het was lastig om een internetcafé te vinden en het is er erg krap en warm, maar we blijven trouw ons weblog bijhouden en onze mail beantwoorden. De computer doet het weer normaal.
Morgen resteren nog 50 km naar Fort Bou Jerif waar we ons camperbusje hopen aan te treffen. Er is geen internet, dus dat slaan we hierna een dagje over.

Mirleft

We hebben de oceaan bereikt. Vandaag hebben we een kort stukje gefietst, althans vergeleken met de afgelopen trajecten. Na 45 km hielden we het voor gezien (18 km per uur gemiddeld). Mirleft is een badplaats met een relaxte sfeer. Er wordt veel aan paragliding gedaan en mede daardoor was het hotel van onze keuze helemaal volgeboekt. We hebben nu een wat minder hotel, maar wel met uitzicht op de groentenmarkt, waar het de hele dag een drukte van belang is.

We hebben vanavond spiesjes met kamelenvlees gegeten. Lekker. Het weer is nog steeds zonnig met aangename temperaturen. De rit vandaag was door heuvelachtig gebied.

Tiznit

Deze keer wisten we wel hoe lang het was, namelijk 106 km. Behalve de lengte was het vandaag ook wel zwaar vanwege de vele klimmen die er in zaten. Ook een prachtige afdaling vanaf de Col de Kerdous, maar de laatste 40 km kregen we ook nog tegenwind. Kortom, af en toe denken we wel eens of het zo leuk is, elke dag een zware etappe.
Er is gelukkig genoeg te zien onderweg. Regelmatig zagen we grondeekhoorns, die holen graven maar er verder uitzien als eekhoorns. We hebben gelukkig niet gezien dat ze levend te koop aangeboden werden, zoals in de reisgids staat. De bedoeling is dat je ze meeneemt naar een restaurant dat er voor zorgt dat ze als delicatesse op je bord komen...
Ook leuk is altijd dat je vriendelijke mensen ziet onderweg. In een cafeetje zeiden ze tegen ons dat we de fietsen in het zicht moesten plaatsen, want niet iedereen is te vertrouwen.
We werden vandaag ook geconfronteerd met stenengooiers, iets waar je wel vaker over leest. Eigenlijk was het maar één kind dat een steen in de richting van Jan gooide. Janny zag het gebeuren, reed op het groepje af en gaf hem een uitbrander in enkele duidelijke Nederlandse zinnen.
De jongen die gooide maakte dat hij wegkwam. De anderen waren onder de indruk en gebaarden dat niet zij, maar die ene jongen gooide. Hopelijk doen ze zoiets nooit weer.
Tiznit is een druk en gezellig stadje, maar we zullen er niet zo veel van meekrijgen, want hier is geen rustdag gepland. We zitten in hotel Assaka, heel wat luxer dan we gewend zijn. Onder andere een ligbad weten we als vermoeide fietsers wel te waarderen.
Morgen is het korter en vlakker en hopelijk ook weer met rugwind.
Onze eigen netbook computer lijkt averij opgelopen te hebben door alle schokken, want de netwerkverbinding doet het niet meer en wifi is lang niet overal te krijgen. Op het Marokkaanse toetsenbord is het altijd lastig typen want de letters zitten op andere plaatsen.

Tafraoute

Gebrek aan internetmogelijkheden is de oorzaak dat we een paar dagen geen verslag konden publiceren. Na Guelmim was de afstand tot de oase Aït Bekkou (of Tighmart) niet ver meer. We fietsten de eerste dag 60 km met een gemiddelde van 15,7 km/u.

We vonden onderdak in het authentieke Maison Saharaouie. Het eten was heerlijk en we aten met de familie mee, met je handen uit een grote schaal. Het huis van leem en stro bevat 5 gastenkamers, maar wij waren de enigen. Het is alles basaal en goedkoop.

De volgende ochtend was het ontbijt "petit dejeuner simple" ook lekker en uitgebreid. Voldoende voor de vele kilometers die zouden volgen.
Op een of andere manier was de lengte van de route tot Amtoudi verkeerd berekend. Het bleken veel meer dan de verwachte 80 te zijn. Uiteindelijk kwamen we pas na 104 km aan.

De route was heerlijk rustig, de wind was rustig, de hellingen voornamelijk vals plat. Het landschap bestond grotendeels uit halfwoestijn met heel veel stenen en af een toe een bedoeïenentent of een kudde geiten, een beetje saai eigenlijk.
Omdat we niet erg getraind waren viel de rit ons zwaar, door de lengte en het toch wel steeds een beetje klimmen. Het gemiddelde was ook maar 15,4 km per uur.
Amtoudi is een fantastische plek, een dorpje in een kloof met spectaculaire steile wanden. In de smalle kloof is een mooie palmeraie, palmentuin. We zitten in een gemeenschappelijke tent, die we echter voor ons zelf hebben en waarin bedden staan. Het is onderdeel van OnDiraitLeSud, een soort auberge die ook kamers heeft (alles vol) en een restaurant. Het eten was de eerste avond prima, rundvlees tajine. Internet is er niet in Amtoudi.
De geluiden van ezels, geiten, kinderen en gebedsoproepen weerklinken tegen de rotswanden hier.

We werden wakker van de vroege gebedsoproep die begeleid werd door meehuilende honden. Na een wat lang uitgevallen nachtrust op onze eerste rustdag maakten we een wandeling door de kloof en door de palmentuinen. Erg mooi, maar we merkten dat onze pijnlijk benen nog niet helemaal klaar waren voor een stevige wandeling. De verderweg gelegen waterval hielden we voor gezien.

We hadden gezien dat er ook een piste loopt van Amtoudi naar Tafraoute, 63 km stond op het bordje. De eigenaar vertelde ons dat het onverharde deel 20 km is, de rest is asfalt. Dat moet dus lukken dachten we en dus besloten we deze route te doen in plaats van een langer alternatief waar we 3 dagen langer over zouden doen.

Vandaag hebben we inderdaad Tafraoute gehaald, maar vraag niet hoe. Het onverharde gedeelte was 26 km met een stevige klim er in van zo'n 550 m hoogteverschil. Dat was al redelijk slopend voor ons. Het onverharde deel was wel een erg fraaie piste. Onderweg maakten we nog de geboorte mee van een tweeling geiten. We hebben niet afgewacht tot de kleintjes op hun poten konden staan, maar het was al wel bijna zover.

Het eerder genoemde bordje met 63 km zat er helemaal naast, want we hadden aan het eind van de dag 92 km op de teller. Zouden ze de 6 in 63 omgedraaid hebben? Ook het asfaltgedeelte kende veel hoogteverschillen en het resultaat was dat we pas om 20.00 uur, dus in het pikkedonker aankwamen. We zitten in hotel Tanger, centraal gelegen, maar van wat povere kwaliteit, een backpackershotel zouden we zeggen.

Het eten was wel lekker en de douche lekker warm.

We blijven een dagje in Tafraoute om alle e-mails te beantwoorden (een stuk of 20) en het dorp en de omgeving te verkennen. En om uit te rusten natuurlijk.

Guelmim

Het was een hele rit nog van Guelmim naar Fort Bou Jerif. Het laatste stuk was onverhard en niet vlot te berijden. Maar we zijn er gekomen. Het is een mooie accommodatie, netjes onderhouden en ongelooflijk afgelegen en dus rustig. Een mooie sterrenhemel is hier mogelijk, maar de maan scheen volop.
Vanochtend zijn we al vroeg opgestaan om alles voor te bereiden voor het fietsen. Om 10 uur vertrokken we.

We moesten wel de dezelfde weg terug naar Guelmim, waar we nu de administratie weer afhandelen in het internetcafé. De stad is op een enkele uitzondering na levenloos, want er schijnt een algemene staking te zijn in Marokko. Bijna alle winkels zijn dicht. Maar eens kijken of we nog ergens een kop koffie kunnen krijgen. Daarna is het nog 15 km naar de palmentuin in de buurt waar we een overnachting hebben gereserveerd. Het weer is prachtig en er is weinig wind.

Taghazout

We hebben even een stop gemaakt onderweg in dit surfersplaatsje, even ten noorden van Agadir. We willen hierna verder rijden naar Bou Jerif, in de buurt van Guelmim. Daar is een camping in het midden van de woestijn, waar we morgen willen beginnen met de fietstocht.
Het weer is nog steeds prachtig, in tegenstelling tot het noorden van Marokko. We lazen dat er demonstraties zijn in de regen. Hier is van enige onrust niets te merken.

Essaouira

Vanochtend hebben we het werelderfgoed van El Jadida bezocht, een ommuurd stadje met 4 bastions, gesticht door de Portugezen. De bezienswaardigheid die je gezien moet hebben is de cisterne, een waterbekken met fraaie gewelven.
Daarna volgden we de kustweg via Safi naar Essaouira. Dit is een mooie ommuurde stad aan zee. We staan met de camper op een betaalde parkeerplaats en mogen daar overnachten voor 40dhm (€3,50). Het is met zeezicht en vlak bij de stadsmuur.
Het is iets warmer dan gisteren en de zon schijnt uitbundig.

El Jadida

Gisteren zijn we vanuit Denia tot Algeciras gekomen. Het weer onderweg was soms stormachtig en we hadden zelfs neerslag in de vorm van sneeuw. Vandaag zijn we met een snelle boot (1 uur) overgevaren naar de haven Tanger Med. Vervolgens hebben we een paar honderd kilometer snelweg afgelegd tot El Jadida. Het is avond, dus de bezichtiging van de Portugese citadel doen we morgen. In Marokko is het weer mooi, met temperaturen tot 19 graden.

Denia

Vandaag zouden we naar Marokko vertrekken voor een vakantie van drie en halve week. Helaas wordt deze met drie dagen bekort, want gisteren kwamen we er achter dat de wielophanging van de VW California kampeerbus ineens steeds meer gaat rammelen. Vandaag bleek bij de garage dat er iets aan de vering gerepareerd moet worden en het is pas woensdag klaar.
We vertrekken dus pas donderdag.
Het ligt in de bedoeling naar Sidi Ifni te rijden, nu in wat minder dagen dan eerst gedacht. Daar beginnen we dan met de geplande fietstocht van circa 12 dagen. Wat we verder doen zal wel onderweg blijken.
Gelukkig is het in Denia mooi weer en hier is voor ons best nog het nodige te doen.

Amerongen

Na enkele jaren mountainbiken nog aan een clinic meedoen lijkt wat gek, maar het was met deze groep van de Wereldfietsers leuk om te doen. We fietsten de drukke mtb-route over de Amerongse Berg, het was zondag.
Het lijkt wel of heel mountainbikend Nederland in de weekenden samenklontert op de mtb-routes.
Onderweg stopten we diverse keren om instructie te krijgen van James over hoe je efficiënter kunt fietsen in het terrein.

Appelscha

Sinds lange tijd heb ik weer eens een mtb-route in Nederland gefietst, deze keer bij Appelscha. Officieel is deze 16,6 km en hij is speciaal voor de mountainbikers gemaakt. Na dagen van regen is het lage deel van route inmiddels erg modderig geworden, maar de stukken door de stuifzand bodem zijn prima te fietsen. Elk duintje is in de route opgenomen, soms meerdere malen, zodat je af en toe flink moet terugschakelen en aanzetten.

Voor Nederlandse begrippen is dit een leuke route, maar als je Spanje gewend bent is het technisch gezien simpel. Maar de zuigende modder maakt het toch nog redelijk zwaar. Met het heen en terugfietsen naar het startpunt was het vandaag 40 km.
Jan