Punta Pérula (3)

Zo staan we; de mooiste plek van de camping

Naburige lagune bij het ochtendgloren

Inmiddels is het zondag en we genieten van het ontspannen strandleven. Vandaag hebben we een strandwandeling gedaan van 8 km (2 uur door soms mul zand).

Ook hebben we huachinango gegeten. De Amerikanen noemen dat red snapper, dus een grote rode vis in elk geval. Deze vis is wel een van de bekendste die hier gegeten wordt en is absoluut heerlijk.

We hebben gemerkt dat er toch ook wel wat mensen met Europese achtergrond op de camping staan. Naast ons Canadezen waarvan de vrouw Nederlandse ouders heeft en de man Deens is. Ook hebben we een Tsjechische gesproken en zoals gezegd zijn er ook Zwitsers.

Buitenkeuken

Veel vogels zien we

Er is ons uitgelegd waarom er veel meer Canadezen dan Amerikanen in Mexico te vinden zijn, in elk geval in deze streek. Dat zou enerzijds met de economische crisis te maken hebben die Amerikanen harder heeft getroffen dan de Canadezen, maar ook vanwege allerlei angstverhalen die onder de Amerikanen de ronde doen. Velen worden blijkbaar afgeschrikt om naar het 'gevaarlijke' Mexico te gaan, waar ze bovendien niet erg geliefd zijn, zeker niet onder de huidige Amerikaanse president, die in Mexico zeer onpopulair is en bij velen zelfs gehaat is.

Punta Pérula (2)

Boven het strand van Punta Pérula

We hebben besloten hier een weekje te blijven. Het wordt een week aan het strand dat hier heel mooi en veilig is.

Omdat we verder niet zo veel bijzonders zullen doen zullen we de komende dagen waarschijnlijk niet steeds berichtjes plaatsen.

Maar blijf ons toch maar in de gaten houden.

Punta Pérula

Het wordt misschien een beetje saai voor de lezer, maar we staan weer op een camping aan een mooie baai en ook nu staan weer eerste lijn. Gescheiden door een muurtje begint het strand een paar meter voor de camper.

Eten koken op de benzinebrander

Het begint ons nog niet te vervelen in elk geval, maar als we de verhalen van de langkampeerders hier horen, is dat toch wel weer het andere uiterste. Vaak staat men hier drie maanden en dat vinden we te veel op wonen lijken in plaats van reizen.

We zien trouwens de Zwitsers hier terug die we in Pátzcuaro eerder hadden ontmoet. Ook zij blijven hier een paar maanden.

De camping hier is een stuk ordelijker dan de vorige en we zijn nu ook dichter bij een dorp. En ze hebben warme douches in plaats van de koude, zoals meestal aan de kust. Kortom een leuke plek.

We hebben 60 km gereden over een uitgesproken rustige weg en we zijn nog steeds zuidelijk van Puerto Vallarta.

La Manzanilla (3)

Garnalenceviche en ceasar salade met garnalen

Onze laatste dag hier maakten we een strandwandeling en gingen we eten in een keurig restaurant aan zee. Het is andere kant op dan gisteren. De plek heet Boca de Iguanas en er is eigenlijk alleen maar een camping en wat restaurants.

Wandelen langs het bijna lege strand

Het leven is simpel hier, ook voor ons.

De riviermonding Boca de Iguanas

La Manzanilla (2)

Restaurants langs het strand van La Manzanilla

Het is een paar kilometer fietsen van de camping naar het dorp La Manzanilla. En dat deden we vandaag. Voornamelijk om een restaurant te vinden en die bleken er meerdere te zijn. De onze had zelfs livemuziek. Het restaurant is feitelijk een grote palapa, vrijwel op het strand. Nu op zondag was het redelijk druk en we aten er goed.

Dichter bij het dorp bleken nog meerdere campings te zijn, maar minder gunstig beoordeeld en ook niet zo rustig als de onze.

Aan mooie zonsondergangen geen gebrek

Enig minpuntje is dat er ‘s avonds wel muggen komen, dus we moeten maatregelen nemen.

Het weer is fantastisch met overdag 29 graden en ‘s nachts 20.

La Manzanilla

We zijn een klein stukje verder gereden in noordelijke richting. Twee kilometer vanaf het dorp La Manzanilla staan we weer aan het strand en nu op een heel rustige plek. Het is een terrein bij een hotel, maar er zijn geen andere campers en ook maar een kamer bezet, ondanks het weekend.

Bij de camper hebben we onze eigen palapa (afdak) en dat is prettig tegen de soms ongenadige zon.

Voor de verandering hebben we nu wel internet. We zijn dan niet afhankelijk van mobiel internet, want dat is toch wel behoorlijk duur (vergeleken met Nederland).

Op de vorige camping hebben we gisteravond kunnen genieten van een openluchtbioscoop. Een van de Canadezen heeft een scherm en een beamer en iemand anders deelde popcorn uit. De film: Mamma Mia met Meryl Streep.

Barra de Navidad (2)

Mooie plek aan zee

Het is al de derde dag hier en vandaag is het pas echt mooi weer.

Gisteren zijn we een stuk langs zee gelopen richting Barra de Navidad. Vandaag hebben we de fiets genomen over de weg naar Barra de Navidad. Zoals gezegd is onze camping in Melaque. Over het strand is het drie kilometer, over de weg 6 km naar Barra.

Barra is toeristischer dan Melaque en het ziet er wat netter uit.
Het ligt aan een riviermonding, tamelijk idyllisch.
Vanaf de promenade heb je mooi zicht op de surfers die zich hier goed kunnen uitleven.

We zijn 20 jaar geleden ook in Melaque geweest. We kwamen toen met kerst aan in Barra met de bus vanuit Guadalajara. Alles was toen vol en we liepen toen in het donker over het strand naar Melaque waar we wel onderdak vonden, in een geleend tentje.

Barra de Navidad

Onze camping is prima en we staan pal aan het strand. Minpunt is wel dat het internet heel zwak is en vaak helemaal afwezig.

De camping staat driekwart vol, met voornamelijk Canadese overwinteraars die hier al jaren komen en dan maandenlang hier staan in hun 12 meter lange campers met uitschuifbare wanden.

Dat geeft natuurlijk een ons-kent-ons-sfeer. Wij zijn momenteel de enige passanten en lijken ook in andere opzichten vreemde eenden in de bijt.

Barra de Navidad

Eigenlijk heet het hier Melaque, maar het naburige Barra de Navidad is veel bekender.

Boven het strand

Het regent de hele dag, aan het meer waar we vanochtend vertrokken, de 340 km lange route over voornamelijk tolwegen regende het en hier aan het strand regent het nog steeds. Toch is dit uitzonderlijk want morgen en daarna is het een en al zonneschijn.

We staan op een leuke kleine camping vlak aan het strand. Rustig is het hier niet want de Stille Oceaan zorgt voor luide klapgolven, die je soms zelfs voelt trillen.

Jocotepec (6)

Het meer van Chapala vanaf de pier van Chapala

Op onze laatste dag op de camping Roca Azul lijkt het weer al te veranderen. Veel wolken en af en toe een spatje regen. Voor morgen is meer regen voorspeld.

Nog een foto vanaf de pier

We zijn naar de plaats Chapala gereden met de camper, om te kijken of er nog iets te herkennen was van ons vorige bezoek in 1996. Dat was inderdaad het geval. Het waterfront met een pier kwamen ons bekend voor.

En nog een

We lunchten in café Paris, niet heel bijzonder, maar oké.

Op weg naar Chapala kwamen we door Ajijic waar we destijds een aantal dagen logeerden bij Hendrik en Paula. Ze leven niet meer, dus hoefden we geen moeite te doen hun huis weer op te zoeken.

Tussen beide plaatsen is ook een Walmart winkel, zodat we nog even de voorraden aanvulden voor ons vertrek morgen.

De camping biedt de mogelijkheid om gratis gebruik te maken van een wasmachine. Dat konden we zeer waarderen. De was droogde gelukkig voldoende tijdens ons tripje vandaag.

Jocotepec (4&5)

Zondag: gewoon een zonnige voorjaarsdag, in november.
We hebben niets speciaals gedaan vandaag, behalve de camper wassen.

Maandag: opnieuw een stralende dag. Omdat we denken elders geen prettiger weer zullen krijgen, hebben we geen haast om weg te gaan. Waarschijnlijk gaan we woensdag pas weg.
Hoewel hier niet veel te doen is, vermaken we ons prima met lezen. Tussendoor boodschappen doen in het dorp, op de fiets.
Er zijn hier ook backpackers gekomen, een stel uit Duitsland. Ze zijn al bijna een jaar onderweg. Wel bijzonder, want ze hebben een tent, kookspullen e.d., dus ze moeten grote en zware rugzakken meeslepen.

Jocotepec (3)

Als je vroeg opstaat kun je prachtige foto's maken van de zonsopkomst boven het meer.

Veel vogels boven het meer van Chapala

Binnen 10 minuten verrees dit tentenkamp

Het is weekend en vandaag kwam een groep tieners naar de camping, die hier overnachten in 21 gehuurde tenten. Er is ruimte genoeg, zelfs om te voetballen en andere activiteiten. Ze storen ons niet.

Een bijzonder kleurige, grote en lekkere salade

Vanmiddag zijn we weer naar het centrum gefietst om te lunchen en om de malecón (boulevard) te bezoeken.
Het eten was heerlijk. Wat meer op de westerse smaak afgestemd dan meestal in Mexico en misschien dat we het daarom wisten te waarderen.

Mexicanen vermaken zich aan de Malecón

Jocotepec (2)

Voor de camping staat deze vuurtoren;
het is voor de show, want hij geeft geen licht

Het meer van Chapala heeft een ideaal klimaat, bijna het hele jaar door. Vandaag was het 27 graden en 's nachts wordt het ongeveer 10 graden. Men spreekt hier wel van de eeuwige lente. Vandaar dat hier heel wat Amerikanen en Canadezen naartoe trekken, het hele jaar of alleen de winters.

Op veel plekken zijn de randen van het meer begroeid
met drijvende waterhyacint; het is een plaag

Wij genieten ook van het mooie weer en hebben vandaag eigenlijk niets bijzonders gedaan, behalve lezen, koken en internetten. Er is gelukkig goed internet, zelfs 'uitzending gemist' kunnen we zien.

Het enorme zwembad van de camping

Jocotepec

Camping Roca Azul aan het meer

We zijn vandaag gevorderd tot het grote meer van Chapala, het grootste meer van Mexico met 85 km lang. Helemaal aan de westpunt ligt Jocotepec en op de camping Roca Azul daar vlakbij staan we nu.

Meer van Chapala met volle maan

Het is een parkachtig terrein, grenzend aan het meer en er staan veel Amerikanen in hun grote caravans en campers. Ze staan er semi-permanent.

Vanochtend ontbijt voor het huisje waar we overnachtten

Voor we deze ochtend hier naar toe reden bezochten we vanuit het hotel (eigenlijk bestaande uit cabañas) het dorp Mazamitla.

Overdekte trottoirs in Mazamitla

Direct viel op dat sommige rijen witte huizen en de vele winkeltjes een houten overkapping hadden, fijn bij het winkelen bij zon of regen.

Overal geschilderde reclame

Ook hier weer geen reclameborden maar de koopwaar werd overal in dezelfde geschilderde letters duidelijk aangegeven. Het was een uur of tien en het leven moest nog wat op gang komen. Niet alle winkels waren al open en in de andere waren de vrouwen (ja, afhankelijk van het gebodene zijn het vaak vrouwen) de vloer en de stoep aan het vegen.

De kerk op het centrale plein van Mazamitla

Langs het grote plein met de bijzondere kerk vonden we op iedere hoek een koffietentje. In zulke gelegenheden is de koffie altijd bijzonder lekker. Ook nu weer konden we er van genieten.

De vuilnisophaaldienst in Mazamitla
De een gooit de zakken omhoog; de ander vangt op

Na dit korte, aangename bezoek vervolgden we onze route over deze keer goede wegen naar Jocotopec.

Mazamitla

Gisteren zijn we verder gereden naar Angahuan. Het is een Indiaans dorpje ten noodwesten van Uruapan. Het is vooral bekend vanwege de vulkaan Paricutín. Deze is in 1943 ontstaan als een plotselinge opwelving van de grond. Gedurende 9 jaar werd het een vulkaan van 400 meter hoog die lava, as en rook uitspuwde. Er vielen geen gewonden.

Vanaf de primitieve camping bij het dorp hebben we vandaag een mooie wandeling gedaan.

De Paricutín met gestolde lava op de voorgrond

Eigenlijk was het de bedoeling naar de vulkaan te lopen hetgeen ongeveer 15 km retour zou zijn, maar het bleek dat deze korte route een flink stuk strompelen over lavablokken zou betekenen en dat zagen we niet zitten.

De kerkruïne van San Juan Viejo

De langere en gemakkelijke route die veel mensen per paard doen is ruim 25 km en dat was ons te veel, te meer omdat we al een stuk omgelopen hadden.

We beperkten ons tot het bezoeken van San Juan Viejo, het dorp dat destijds onder een lavastroom werd bedolven. Alleen van de kerk staan nog restanten overeind tussen de grote brokken lava. Een bijzonder gezicht is dat.

Kerkruïne sinds 1943

Uiteindelijk hebben we 11 km gewandeld, maar het was zeker de moeite waard. Deze omgeving is heel mooi.

Ochtenddauw

We besloten niet nog een nacht te blijven op deze camping maar door te rijden naar onze volgende stop in Mazamitla.
Dat bleek gemakkelijker gezegd dan gedaan. De 130 km zaten niet in de lengte maar in de kwaliteit van de wegen. Niet alleen moesten we door enkele grote plaatsen en hadden we weer veel verkeersdrempels te verwerken. De weg bleek over grote afstand van heel slechte kwaliteit. regelmatig moest je slalommen om de gaten heen en op diverse plekken ontbraken hele stukken asfalt.

In de buurt van Mazamitla zou een camping moeten zijn, maar deze is inmiddels opgeheven. We overnachten nu in een hotel, dichtbij het centrum.
We zullen het dorp nog gaan verkennen, want dit is weer een van de 111 Mexicaanse 'pueblos magicos'.

Pátzcuaro (4)

We hebben ongeveer 15 km gewandeld naar een mirador en terug. Een mirador (uitzichtpunt) ligt uiteraard hoog en dat betekende een flinke klim.

Zwoegend omhoog

Het zwoegen werd beloond met een fraai uitzicht over het meer en met name het toeristische eiland Janitzio. Bovenop dat eiland staat een kolossaal beeld. Je kunt binnenin zelfs naar boven.
We slaan Janitzio over. We waren er 22 jaar geleden al en het is er vast niet rustiger geworden.

Pátzcuaro (3)

Pitriet in Tzintzuntzan, in de Mexicaanse kleuren

De nachten zijn fris hier,  zo'n 8 graden, maar overdag warmt het op tot boven de 20 graden met volop zon.

Langs het meer van Pátzcuaro

We vonden het weer eens tijd voor een fietstocht. Vanaf de camping maakten we een rondrit van bijna 50 km. Deels was het een redelijk drukke weg en deels was het heel rustig en er was regelmatig uitzicht op het meer van Pátzcuaro, met zijn vier eilanden.

Hier is geen woord Spaans bij

Het verkeer houdt wel goed rekening met fietsers, merken we. We kwamen ook wat andere fietsers tegen, maar er is geen echte fietscultuur in Mexico.

Alles van hout

Onderweg kwamen we door één groot dorp, Tzintzuntzan. De streek heeft diepgewortelde Indiaanse tradities en de meeste plaatsnamen hebben ook een Indiaanse oorsprong. Deze plaatsnaam betekent 'plaats van de kolibries'.

Cafeetje van 6 vierkante meter

We aten bij een stalletje langs de weg, een zeevruchtencoctail met garnalen en inktvis, die heel goed smaakte. Ook vonden we een piepklein koffietentje. Er konden met een beetje goede wil vier mensen zitten, maar een tafel ontbrak. De koffie was niettemin uitstekend.

Op een gegeven moment hoorden en zagen we tijdens onze wandeling door Tzintzuntzan een muziekgroepje voorbij komen, die een naar ons gevoel opgewekt deuntje speelde. Dat bleek evenwel het begin van een zeer lange begrafenisstoet te zijn, met naar schatting 300 mensen.

Begrafenisstoet

Tzintzuntzan is een centrum van houtbewerking en pitrietverwerking. Veel dorpen rond dit meer hebben van oudsher een specialiteit als het om ambachten gaat, zoals koper, aardewerk, muziekinstrumenten. We zagen heel wat mensen die met houten voorwerpen onder de arm vertrokken. Niet onze smaak, maar hier blijkbaar geliefd.

Pátzcuaro (2)

La Casa de los 11 Patios

Deze stad heeft een lange geschiedenis en die is nog goed zichtbaar. Soms waan je je in een levend openluchtmuseum.

La Casa de los 11 Patios

Er wordt ook wel wat aan gedaan om de oude glorie te tonen. De gebouwen zien er over het algemeen goed uit en het is blijkbaar verplicht alle panden in dezelfde roodbruine en witte kleuren te schilderen. Zo bont gekleurd als Guanajuato is, zo ingetogen is Pátzcuaro. 

Ook bijzonder is dat alle reclameuitingen in rode en zwarte letters moeten. Zelfs de grote supermarktketen Bodega die normaal gifgroen van uiterlijk is, heeft zich moeten aanpassen. 

We lunchten heerlijk in la Casa del Naranjo, inderdaad met een sinaasappelboom op de binnenplaats. 

Het restaurant

Verder wandelden we door het centrum en kwamen onder andere in het Huis van de 11 Patio’s. Er zijn diverse winkeltjes gevestigd met de mooiste handgemaakte spullen. 

Pátzcuaro heeft ook twee mooie en gezellige pleinen. Het is leuk om daar een tijdje het rondwandelende publiek te observeren.