San Agustin (2)

Vandaag hebben we de dichtstbijzijnde archeologische site annex museum bezocht. We werden niet teleurgesteld. Wat je te zien krijgt is een aantal grafheuvels met bijbehorende grafwachters. Deze beelden zijn uniek in de wereld en ook onderling allemaal verschillend. Er zijn er een paar honderd gevonden. Ze dateren van zo'n 2000 tot 3000 jaar geleden.

Hunebed in Colombia

De graven zelf doen erg denken aan de Drentse hunebedden, maar het grote verschil zit natuurlijk in de grafwachters.

Een van de beelden in het museum

We bezochten eerst het museum waar de mooiste beelden staan opgesteld, daarna door het beeldenbos waar ze buiten staan en vervolgens wandelden we zo'n 4 kilometer door het oerwoud langs de diverse grafheuvels met nog meer beelden. 

Van veel details weet men nog steeds niet wat de betekenis is, bijvoorbeeld de hoektanden

San Agustin is een toeristisch dorp. We zien er enkele buitenlandse toeristen rondlopen. Het is er op zaterdag erg druk met een onafzienbare stroom brommers.

Vrijwel iedereen verplaatst zich zo, eventueel met z'n drieën erop. 

Het dorp is erg kleurig met alle kleuren van de regenboog op de voorgevels en ook hier weer diverse muurschilderingen. 

Eenmaal terug in de tuin van het hotel blijkt dat er een bandje is komen spelen. Het lijkt authentieke Colombiaanse muziek te zijn, geen salsa trouwens. We genieten lekker mee. 

San Agustin

In de diepte zien we het vervolg van de route

Er zijn twee noord-zuid-routes in Colombia. Om van de Panamericana naar de oostelijke route te komen moet je enkele bergpassen over via een onverharde en vaak smalle weg. Deze wordt de trampoline des doods genoemd.

Diverse keren door het water

Maar zo erg is het nu ook weer niet, vooral omdat je niet erg snel kunt rijden vanwege de vele onoverzichtelijke bochten en het onverharde wegdek. Af en toe reden we ook nog in de wolken en hadden we slecht zicht.

Het onverharde deel was 60 km lang en we deden daar 2:30 uur over. Overigens zagen we onderweg wel een vrachtauto die tegen de bergwand was aangereden.

De route is heel mooi door het oerwoud en de soms diepe afgronden. We daalden uiteindelijk flink af richting Mocoa tot zo'n 500 meter boven zeeniveau. Daar was het ook meteen zompig warm. 

We kampeerden bij een restaurant annex vakantiehuisjes, gratis als je eet in het restaurant. Dat deden we met plezier. 

 

De volgende dag liepen we naar een door een inheemse coöperatie beheerd park met een indrukwekkende waterval van 100 meter hoog en nog een paar waterbekkens in de rivier waarin je kunt zwemmen. Fin del Mundo, einde van de wereld, heet het hier.

De twee uur durende wandeling naar de waterval was pittig, vooral door de glibberige omstandigheden en de vele traptreden. Het gaat wel dwars door het oerwoud. Het laatste stuk werden we begeleid door een parkwachter die je bij de waterval laat genieten van het zicht van bovenaf, maar wel nadat je eerst aan een stevig tuig en touwen bent gezekerd. Je zou maar eens iets te ver over de rand gaan hangen. 

 

Helaas ging het op de terugweg regenen zodat het nog iets glibberiger werd en je heel geconcentreerd je stappen moest zetten. Toch een leuke ervaring.

We reden dezelfde middag verder naar een restaurant aan de noord-zuid-route. Dat was die dag niet open maar de eigenaar liet ons met genoegen kamperen naast het gebouw met gebruikmaking van de toiletten en de wifi. We merken dat mobiel internet langs de hoofdwegen lang niet overal aanwezig is. 

De weg is een aaneenschakeling van bouwputten. Heel wat keren werd het verkeer tegengehouden omdat maar een weghelft gebruikt kan worden. Over 80 km deden we bijna drie uur. 

Vrijdag namen we de afslag naar het toeristische San Agustin. Er zijn daar meerdere beroemde archeologische vindplaatsen. We vonden in het dorp een bijzonder goed vegetarisch restaurant, Tomate geheten. De camping die we vervolgens wilden aandoen bleek gesloten maar het nabijgelegen hotel bood ons weer een leuke kampeerplek aan. In een van de kamers mogen we douche en wc gebruiken. Een warme douche ook nog en dat is in Colombia zeker niet vanzelfsprekend. 

Het is hier goed weer, maar elke avond en nacht valt er wel een tijd regen. 

Laguna de la Cocha (Colombia)

Las Lajas

De grens naar Colombia was niet de meest eenvoudige passage maar na 1,5 uur is het gelukt. Vooral het verkrijgen van een tijdelijk invoervergunning was gecompliceerd. Vervolgens reden we naar de stad Ipiales om geld te pinnen, telefoonkaarten te kopen en een verzekering voor de auto te regelen.

Daarna hadden we voldoende tijd om naar Las Lajas te rijden en met de kabelbaan af te dalen naar de kloof waarin het heiligdom van Nuestra Señora de Las Lajas is gebouwd. Het is een 100 jaar oude kerk die tegen de rotswand is gebouwd met een voorplein boven de snelstromende rivier. 

We hadden een rustige nacht op de parkeerplaats van het gebouw van de kabelbaan, waar de hele nacht bewaking is. Een andere camper die we al eerder hadden gezien kwam later ook. 

Cocha

Vandaag reden we ruim 100 km naar het meer van de Cocha, waar een schilderachtig dorpje aan ligt. Je waant je in Giethoorn met grachten, bootjes en boogbruggen.

Het Giethoorn van Colombia

De huizen zijn allemaal van hout en vaak kleurig geschilderd. Er zijn natuurlijk ettelijke restaurants en souvenirwinkels. 

Wij kozen ervoor om een paar kilometer verderop aan het meer bij een restaurant forel te eten, want we mogen daar ook overnachten. Het eten was heerlijk, drie gangen en vruchtensap voor 7 euro. Ook in Colombia kun je voor weinig geld goed eten. 

Helaas is het de hele dag regenachtig. 

We houden de moed er in ondanks de regen

Ibarra (2)

We wandelden rond het meer Yahuarcocha; de naam vergeten we meteen weer

De grens is weer open en maandag gaan we weer op pad. De groep van 15 campers is inmiddels vertrokken zodat de camping niet meer overvol is maar er zijn evenwel nu 9 campers. 

Wij hadden relaxte dagen met veel lezen, een bezoek aan de stad en een wandeling rond het meer (10 kilometer). Dat laatste was vandaag. We verbaasden ons over de grote aantallen mensen die recreëren, terwijl er strikt genomen niet zoveel te doen is. Er is wel een dorpje met tientallen restaurants waar massa's mensen op afkomen deze zondag. Er wordt overal tilapia geserveerd, die naar wij aannemen, in het meer wordt gevangen. 

Exotische vruchten

Terugblikkend op onze reis door Ecuador, kunnen we ook over dit land positief zijn. We waren er niet in de meest gunstige tijd want het is de regentijd. Toch hebben we voornamelijk droge dagen gehad en viel de regen 's avond en 's nachts. De lagere delen van het land hadden lekkere temperaturen maar in Quito en de natuurparken hadden we het niet bepaald altijd warm. 

De mensen zijn ook hier ontzettend aardig en je kunt ze zelden voorbij lopen zonder vriendelijk gegroet te worden. 

We waren 25 dagen in Ecuador en de afgelegde afstand is ongeveer 1350 kilometer. We waren acht dagen in een hotel of hostel en verder steeds op campings. De campings vonden wij over het algemeen prima hoewel we soms een koude douche hadden. 

Ibarra

Camping Sommerwind

Wij zitten vast! We komen op dit moment Colombia niet in omdat de grensovergang geblokkeerd is wegens demonstraties. In Zuid-Amerika is het in meerdere landen zo dat onvrede over iets kracht bij gezet wordt door wegblokkades. Omdat er vaak geen alternatieve routes zijn is dat heel effectief om de regering onder druk te zetten. Het schijnt dat er onderhandelingen zijn met de actievoerders die de grensbrug hebben bezet, maar hoe lang dit gaat duren is niet bekend. In het weekend gaan we sowieso de grens niet over omdat we in Colombia een verzekering moeten afsluiten en dat kan alleen op werkdagen. 

Een alternatieve route zou misschien mogelijk zijn maar is een omweg van vele honderden kilometers.

Lekker in de zon

Wij zitten wel op een gunstige plek, nabij Ibarra, nog 100 km voor de grens. We staan namelijk op een goede camping, een Duitse enclave in Ecuador. De eigenaar is Duits en behalve de camping is er ook een Biergarten en een restaurant met typische Duitse kost. Er staan nu meerdere campers uit Europa, maar later vandaag breekt de hel los als er een groep van 15 Duitse campers aankomt. Die doen een georganiseerde reis van 200 dagen door Zuid- en Midden-Amerika met de organisatie Seabridge. Zo'n reis kost alles bij elkaar al gauw 50.000 euro voor twee personen. Voor dat bedrag reizen wij ongeveer vier keer zo lang. 

Tussen de camping en het meer ligt een racecircuit

Naast ons staat een Duitser met een zelfde Volkswagenbus als de onze. Hij heeft pech, want zijn koppeling is kapot. Inmiddels is alles op de camping uitgebouwd en wacht hij op de monteur die het weer moet inbouwen, een tijdrovende klus, zoals wij weten en al helemaal als de bus niet in een garage staat. 

Een Frans stel met een grote truck heeft ook al veel pech. Zij is herstellende van een beenbreuk en hij heeft tijdens de reis ook al een gebroken been gehad. Ze willen hun truck nu tijdelijk achterlaten en terugvliegen.

Zo bezien is ons gedwongen verlengde verblijf hier maar een kleinigheid. Het weer is goed, aardig wat zon, geen regen en rond de 20 graden.

Inmiddels bereiden wij ons ook voor op de terugreis. De camper gaat in een container naar Rotterdam, vanuit Cartagena, waarschijnlijk op 17 april. Wij vliegen zelf terug op 24 april. 

Laguna Cuicocha

Laguna Cuicocha

Het is maar 20 kilometer van Otavalo naar het kratermeer Cuicocha. Het is een krater aan de voet van de vulkaan Cotacachi, die we al eerder zagen vanaf onze vorige camping. Opmerkelijk is dat in de krater ook nog twee kleine vulkaantjes zijn ontstaan die nu dus eilandjes vormen. 

 

Ecuador is het land met op twee na meeste vulkanen ter wereld. In deze omgeving zijn ze overigens al lang geleden gedoofd, maar er zijn ook actieve vulkanen in het land. 

We reden vanochtend naar een leuke camping vlakbij het wandelpad dat om het meer leidt. We wilden de 12,5 kilometer lange wandeling zo vroeg mogelijk beginnen om eventuele regen voor te zijn. 

 

Om kwart voor tien gingen we van start. Het pad is goed onderhouden maar er zitten behoorlijke hoogteverschillen in die meest met traptreden overbrugd worden. In totaal was het zo'n 600 meter klimmen. Dat maakte het voor ons senioren toch tot een vermoeiende wandeling, die ruim 5 uur in beslag nam.

 

 

Maar het is absoluut de moeite waard. Het uitzicht op het meer en de twee eilandjes is grandioos en de bloemenpracht is echt ongekend. Uiteindelijk kregen we ook de top van de vulkaan nog te zien, want die was het grootste deel van de tijd door wolken aan het zicht onttrokken. 

Eindelijk is de top van de vulkaan Cotacachi zichtbaar

Otavalo

Een heerlijke minicamping met beneden het dorp Otavalo

Het grote dorp Otavalo is vooral bekend van de enorme zaterdagmarkt die het hele dorp op z'n kop zet. Helaas kwamen we zaterdagmiddag om 5 uur hier aan, dus dat hebben we gemist.

Kunst uit sloophout

Maar ook zondag en maandag is er een drukbezocht centrum. Ook dan zijn de gewone markten open, evenals de meeste winkels en restaurants. We zijn duidelijk in een streek waar veel inheemse mensen wonen. We herkennen hen aan hun kleine gestalte, klederdrachten en veel mannen met een lange paardenstaart. 

Een stevige wandeling omhoog; 
de vulkaan, Cotacachi (4944m), zien we af en toe helemaal

We zijn op een camping gestationeerd, een kilometer buiten het centrum en het bevalt ons prima hier. Het is klein, zoals altijd in deze landen, maar we zijn ook nu weer de enigen. Aan de overkant van de straat heeft de eigenaar José ook een hostel, zodat hij niet van de camping hoeft te leven. Alle voorzieningen zijn er, internet, warme douche, wc's, een keuken en zelfs een salon, waar we geen gebruik van maken. 

We hebben beide dagen naar het centrum gewandeld en boodschappen gedaan en wat andere belangrijke spullen gekocht. De terugweg is een enorm steil keienweggetje. Zo houden we de conditie op peil.

We verbazen ons steeds weer dat buiten de deur eten zo goedkoop is. We hadden in Quito een vegetarisch menu met soep, hoofdgerecht en twee drankjes voor 3 dollar. Gisteren betaalden we 5 dollar per persoon. Veel meer wordt het niet en je ziet dan ook enorm veel pretentieloze restaurantjes waar je een goedkope hap van rond de 2 dollar kunt bestellen en daar maken veel mensen gebruik van. Wat meer verfijndere restaurants zie je heel weinig. 

Bij binnenkomst in Otavalo

Het weer is onverwacht goed de laatste dagen. Hier hebben we nauwelijks nog regen en af en toe schijnt de zon zelfs en kunnen we lekker voor de camper zitten. Daarom zijn we hier ook drie nachten. 

Vlindertuin Mindo

Bij ons vertrek zaterdag uit Mindo zijn we in een vlindertuin geweest. Je bent daar verzekerd van kleurige plaatjes. 

 

We zijn nu definitief terug op het noordelijke halfrond. Zaterdag bezochten we de plek aan de Panamericana route waar een monument is gemaakt, exact op 0,0000 graden Noorderbreedte, dus de evenaar. 

Even tegelijk in twee verschillende halfronden

Mindo

Kolibries

Het afdalen heeft inderdaad hogere temperaturen opgeleverd. In Mindo kunnen we weer zonder jas rondlopen, hoewel ook hier regelmatig een regenbui overtrekt. Het is echt oerwoud hier, ook wel nevelwoud genoemd in dit geval omdat er vaak bewolking en mist is en weinig zon. 

 

Mindo is bekend als vogelparadijs en we horen inderdaad veel vogels al zie je ze niet veel. Wel kolibries en ook toekans hebben we gezien. Op sommige plekken worden kolibries gelokt met gezoet water en dan komen ze zelfs op je hand. 

We hebben de eerste nacht op een soort finca verbleven waar leuke vakantieaccommodaties zijn maar waar de eigenaar ook overlanders ontvangt. Het regende 's middags en 's avonds langdurig.

 Geen bomen maar planten

De volgende dag reden we naar Mindo zelf en we hebben hier een prachtige en ruime kamer in een klein hostel geboekt. Beneden is een keuken om zelf te kunnen koken. We horen de snelstromende rivier vlakbij en veel vogelgeluiden en krekels. Een geweldige atmosfeer heerst hier. We zijn trouwens helemaal alleen hier, alsof je een heel huis voor jezelf hebt. Alleen 's ochtends komt iemand voor ons het ontbijt klaarmaken. Het dorp is op een aantrekkelijke manier toeristisch.  

 

Vandaag deden we een stevige wandeling naar een aantal watervallen. Het waren twaalfduizend stappen, met veel traptreden. Twee keer werden we nat door een korte regenbui, maar het lopen door het oerwoud heeft wel zijn charme. 

 

Eergisteren bezochten we bij het verlaten van Quito nog een kunstmuseum en kwamen we langs Mitad del Mundo, de bekendste plek in Ecuador waar de evenaar loopt. Hier zullen we morgen nog terugkeren en dan de plek echt bezoeken. 

Centro de Arte Contemporáneo, Quito

We hebben 1650 km afgelegd in de afgelopen 23 dagen

Quito

De Cotopaxi vulkaan; 5 minuten later alweer onzichtbaar

Voor warm, zonnig en droog weer moet je niet in Quito zijn, terwijl de hoofdstad van Ecuador dicht tegen de evenaar aanligt. Het is hier zwaar bewolkt, fris en er valt veel regen. 

Cotopaxi Nationaal Park

Het begon zaterdag al toen we het naburige natuurpark Cotopaxi bezochten met de gelijknamige vulkaan. We kwamen daar met regen aan en 's nachts werd het wel droog maar met 5 graden ook behoorlijk koud. We hoopten 's ochtends vanaf de camping de vulkaan in volle glorie te kunnen zien, maar helaas was het zicht door een wolk rond berg matig. We vonden het opvallend druk in dit park, ondanks het slechte weer. 

 

In het bezoekerscentrum zagen we dat de vulkaan nog steeds af en toe actief is en de top bedekt is met ijs. Dat gletsjerijs is de laatste 30 jaar met 45% afgenomen. Hier doet de opwarming ook zijn werk.

We hebben nog wel een leuke wandeling gedaan rond een meertje, toen het een paar uur droog was.

Veilig geparkeerd op een eeuwenoude binnenplaats;
daar boven zijn de kamers

Daarna reisden we naar de hoofdstad om onze intrek te nemen in een 300 jaar oud huis in het centrum. We hebben er een zeer royale kamer maar verwarming ontbreekt. Vrijwel iedereen loopt hier ook met een jas aan, ook binnen, zoals in restaurants.

De stad ligt op 2800 meter hoogte en heeft 2 miljoen inwoners. Door de ligging tussen twee bergruggen is Quito smal en langgerekt. 

Er is een historisch centrum met mooie gebouwen, veelal met een binnenplaats, net als waar wij verblijven. 

Er is 160 jaar gewerkt aan deze kerk

Het pronkstuk van Quito is de eeuwenoude Iglesia de la Compañía de Jesús. De hele kerk is van binnen bedekt met schilderingen en verguld beeldhouwwerk. In Ecuador zegt men dat het de mooiste kerk van het land is, misschien wel van Zuid-Amerika. 

La Virgen de El Panecillo

Vandaag beklommen we een heuvel nabij het centrum waarop een groot beeld staat. Het was heel wat traptreden naar boven. Ook nu weer was het zwaar bewolkt en was het uitzicht niet zo geweldig. Na de lunch bezochten we nog het museumhuis van een rijke vrouw en weldoener uit Quito. 

De weersvooruitzichten zijn nog steeds niet goed, maar morgen gaat de reis verder en we zoeken weer wat lagere delen op met hogere temperaturen. 

Baños

Wandeling met hond

Na Cuenca zijn we een flink stuk naar het noorden gereden tot we in het dorp Alausí aankwamen. We stonden bij een landhuis waar overlanders vaak verblijven. Er zijn goede voorzieningen en zelfs een keuken om zelf te koken. We bleven twee nachten en de tussenliggende dag gebruikten we om een wandeling te doen. Een van de honden van de eigenaar liep met ons mee en weigerde hardnekkig om terug te gaan. 

De wandeling volgde op afstand de spoorlijn diep onder ons. De spoorlijn Quito - Guayaquil is grotendeels in onbruik maar hier diende een kort en spectaculair traject tot 2022 nog als toeristenlijn. De treinen staan nog mooi geverfd opgesteld bij het station in Alausí, dus misschien gaan ze nog wel eens weer rijden. 

Noeste arbeid

We zagen onderweg vrouwen handmatig de steile akkers bewerken. Voor machines is het te steil, maar met de hand hier werken leek ons erg zwaar. Er wordt voornamelijk mais verbouwd.

De toeristentrein rijdt niet meer

Op de terugweg gingen we naar het dorp Alausí en we dachten er goed aan te doen de hond die ons nog steeds volgde aan een touw mee te nemen door het dorp want we wisten niet of hij autoverkeer is gewend. Maar hij weigerde daarop met ons mee te lopen. Uiteindelijk maar weer losgemaakt en toen hij door had op weg naar huis te zijn liep hij weer trouw achter ons aan. Wij zijn geen hondenfans maar deze labrador deed alle moeite om onze harten te stelen.

De donderdagmarkt in Guamote

Gisteren bezochten we eerst de enorm grote regionale markt in Guamote, die elke donderdag wordt gehouden. We keken onze ogen uit bij het zien van de honderden prachtig uitgedoste plattelanders in hun veelkleurige kleding. 

We reden vervolgens naar het flink lager gelegen dorp Baños. Het is hier logischerwijs ook weer een stuk warmer, zo'n 21 graden. Ook hier regent het 's nachts vooral, maar overdag is het heerlijk. De naam verwijst naar de thermen want baños betekent baden (maar ook wel badkamers). Vooral de baden van La Virgen zijn populair en die liggen naast de waterval met de zelfde naam. Die waterval wordt 's avonds verlicht met steeds wisselende kleuren. We bezochten gisteravond het complex en genoten van het heerlijk warme water in de open lucht en het uitzicht op de waterval. 

Onvoorstelbaar veel (verschillende soorten) bloemen onderweg

Vandaag deden we een flinke wandeling door het bos waarmee de steile berghelling boven het dorp is bedekt. Na de vermoeiende klim met prachtige bloemenweiden kwamen we uit bij een luxueus restaurant annex zwembad met een fraai uitzicht over de vallei. We bestelden er pancakes met slagroom en vruchten en we zaten zo vol dat we voor de rest van de dag wel zo ongeveer genoeg hadden. De 400 meter afdalen was ook niet bepaald eenvoudig hoewel we twee trailrunners voorbij zagen komen die zo'n pad met ogenschijnlijk gemak op en af rennen.