Barichara

De camping Guaimaro in Barichara is vernoemd naar deze boom

Tijdens de wandeling vandaag

Na Villa de Leyva hebben we een soortgelijk dorp op onze route, hoewel met een kleine omweg. Barichara is wat minder bekend, iets minder toeristisch maar ook authentiek.

 

Voor we hier aankwamen verbleven we nog op de camping van de Zwitserse Marina en haar man.  Ze hebben drie jaar in Zuid-Amerika op motoren gereisd en sinds kort zijn ze een camping begonnen op een gehuurd stuk grond met huis. Het is allemaal prima voor elkaar en via de app iOverlander komen er regelmatig bezoekers op hun camping La Cabra Gris. Hoewel het 's nachts flink regende hebben we genoten van de camping met de vele bloemen en fruitbomen. We deden een wandeling vanaf de camping naar een watervalletje. 

Nu waren er ook nog andere reizigers, een Brits stel in een Landrover. Ze zijn een paar maanden geleden in Cartagena begonnen en willen een groot deel van het continent bereizen en daarna doorgaan naar Zuid-Afrika. Ze hadden een tijd in Nederland gewoond, dus "goedemorgen" konden ze in elk geval zeggen.

Op een plateau ligt het door de Spanjaarden gestichte Barichara

Gisteren reden we 150 km verder naar Barichara, aan een zijweg vanaf San Gil. Het is hier een stuk warmer en droger, een echt subtropisch klimaat, wat je ook aan de plantengroei kunt zien, want cactussen en allerlei vetplanten gedijen hier goed.

Mooi plekje op camping Guaimaro

We zijn te gast op de camping van Juul en Joep, Nederlanders die hier sinds 2011 wonen en sinds enkele jaren een camping hebben. Hier klopt alles: goede wifi, warme douches, in de open lucht, en een mooi ruim terrein met bomen, waar je elkaar niet in de weg zit. En een gezellige ruimte met hangmatten en een keuken. 

Steile straatjes in Barichara

Vanochtend zijn we naar het dorp gelopen, ongeveer 2,5 km over een rotsachtig pad. Het is een mooie omgeving met grootse vergezichten. Het dorp wordt deze zondag druk bezocht en het heeft inderdaad veel charme. De weg terug ging per tuktuk. 

De kerk aan het centrale plein

Helaas bleek gisteren dat we een lekke band hebben. Er zit een stuk metaal in. Inmiddels is het reservewiel gemonteerd en moeten we de band gerepareerd zien te krijgen. Dat zal morgen misschien niet lukken omdat er een nationale vrije dag is. Toch willen we morgen wel verder want het is een paar dagen rijden naar de Caribische kust waar we ook nog een tijdje willen zijn, voordat we op 4 april in Cartagena moeten zijn voor een afspraak met verschepingsagent. 

Het aftellen voor de terugvlucht is begonnen, nog vijf weken. 

 

Villa de Leyva

Plaza Mayor, Villa de Leyva

Ongeveer 180 km ten noorden van Bogotá ligt een door de Spanjaarden gesticht dorp dat zijn oorspronkelijke karakter mooi heeft bewaard. Het zijn de kasseienstraten en witte geschilderde panden, vaak met houten balkons, die het dorp karakteriseren. 

Bovenal is het toch de Plaza Mayor, het enorme hoofdplein, wat Villa de Leyva bekendheid heeft bezorgd. Het is 120 bij 120 meter en helemaal bedekt met kasseien, met in het midden een bron. Er omheen staan mooi bewaard gebleven gebouwen. 

Camping

Wij staan op een camping, zo'n 300 meter van dit plein vandaan. Het is een ruim grasveld waar wij het rijk alleen hebben. Het is er 's nachts heerlijk rustig. We hebben goede sanitaire voorzieningen en wifi, dus prima. 

Wandelpad, meer rots dan pad

Typerend zijn de balkons en witte muren

Vandaag, op Janny's verjaardag, probeerden we een wandeling te doen naar een 300 meter hoger liggend uitzichtpunt. Het was toch iets te veel gevraagd over de rotsen, zodat we halverwege terugkeerden. 

We lunchten bij de Happy Monkey, een restaurant dat hoog gewaardeerd wordt. En waar wordt een aap gelukkig van? Precies, van bananen. De meeste gerechten hebben de bakbanaan als basisingrediënt. Zo hadden we vegetarische lasagne met vellen bakbanaan en het andere gerecht had een krokante bodem van bakbanaan. Het smaakte allemaal uitstekend. 

Verjaardagslunch

Het weer is lenteachtig met veel zon, droog en een lekkere temperatuur. Het is hier een stuk warmer dan in Bogotá waar we de verwarming in het appartement wel misten en waar het ook heel wat regende. 

Bogotá (2)

Een voorbeeld van politieke graffiti; deze (een deel op de foto) is aangebracht ten tijde van en ter
ondersteuning van de vredesbesprekingen tussen de guerrillaorganisatie Farc en de regering;
De tekst luidt: ik koos niet voor de oorlog maar werd geboren als strijder

Gisteren deden we een wandeltour langs de graffiti in de stad, samen met een Amerikaans stel. De gids leidde ons langs allerlei plekken met bijzondere straatkunst maar soms ook muurschilderingen die in opdracht zijn aangebracht.

Deze schildering toont hoe de inheemsen gebruik maken van de grote rivier Magdalena
en wat de natuur hen brengt

De graffitigemeenschap is in Bogotá heel sterk en heeft deels een politieke inspiratie, deels een kunstzinnige en heeft deels een egocentrische inslag. In een deel het de binnenstad waar wij rondliepen is het overweldigend, zoveel je ziet. Onze gids José wist overal wel een boeiend verhaal bij te houden.

Werk van de internationaal bekende 
Carlos Trilleras, die inheemsen met een 
zelfbewuste uitstraling weergeeft

Helaas was het deze ochtend ronduit regenachtig en hadden we onze paraplu's haast constant nodig. We vonden het zeer de moeite waard en we kwamen op deze manier langs plekken waar je normaal gesproken aan voorbijloopt. 

Ook zijn onze gedachten over graffiti bijgesteld. Straatkunst is wel degelijk kunst en meningsuiting en is voor de stadsbevolking ook van waarde. Dat was vooral het geval nadat in 2017 een graffitikunstenaar per ongeluk door de politie werd neergeschoten. Toen ging men er echt over nadenken en werd de waardering een stuk groter. Ook heeft de gemeente geen actief verwijderingsbeleid meer en graffitikunstenaars worden ook niet gearresteerd en kunnen hun werk ongestoord doen.

We bezochten na de lunch nog de kapper voor een nodige knipbeurt. 

Het appartement waar we verblijven is goedkoop, simpel en niet zo goed onderhouden en ingericht, maar goed genoeg voor een paar nachten. Helaas geen verwarming, zodat Janny met de jas aan zit, maar verder wel comfortabel.

José geeft uitleg bij een muurschildering binnen

"Het volk geeft niet op", staat er. De Colombiaanse bevolking telt o.a. inheemse culturen en
ook veel Afrikaanse afstammelingen; gemaakt door DJLU, die ook architect aan de universiteit is

Vandaag, tijdens onze laatste dag, bezochten we het goudmuseum, el Museo de Oro. Het is een van de meest vooraanstaande musea in Colombia. Het gaat om kunstvoorwerpen uit Colombia uit de precolumbiaanse periode, tot wel 2000-3000 jaar geleden. We zagen hoe de culturen destijds de kunst van het delven en smelten van metalen beheersten en vooral hoe ze er legeringen van konden maken en zeer gedetailleerde voorwerpen, zowel gebruiksvoorwerpen als kunst. 

Gouden dodenmasker van duizenden jaren oud

In de hoofdstraat van Bogotá, de 7e Carrera, een voetgangersstraat, was een groot deel van de dag een demonstratie waaraan duizenden mensen meededen. Het verliep allemaal zeer gedisciplineerd, maar wel met het nodige lawaai. De demonstratie was een ondersteuning voor de linkse president Gustavo Petro, die zijn wetsvoorstel voor arbeidshervorming getorpedeerd zag door de rechtse oppositie.  

Demonstratie ter ondersteuning van de president

Bogotá

Straattekenaar in Bogotá

Ook de hoofdstad van Colombia vereren we met een bezoek. Acht miljoen inwoners, dus een enorm grote stad is het.

Om een stuk af te snijden namen we een pontje met 
buitenboordmotor; er konden twee auto's op

Toch was de weg er naar toe moeizamer dan het rijden in de stad zelf, want het lijkt wel of alle doorgaande wegen in Colombia opnieuw worden aangelegd. Het aantal bouwplaatsen is niet te tellen. 

Daarbij komt dat er soms ook nog blokkades zijn door demonstranten. Dat zou opnieuw het geval zijn op weg naar Bogotá, maar gelukkig bleek dat niet meer het geval. Toch deden we over de laatste 100 kilometer zo'n drie uur. 

Uitzicht vanaf onze kamer in Hotel Spotty

Ook in deze stad hebben we weer een hotel om comfortabel en veilig te kunnen verblijven. Door omstandigheden verhuizen we na twee dagen nog naar een appartement. De auto kun je redelijk probleemloos kwijt op een van de vele particuliere bewaakte parkeerterreinen. 

Zaterdag stond onder andere het Boteromuseum op het programma. Fernando Botero was de bekendste moderne kunstenaar van Colombia. Hij overleed in 2023. Zijn schilderijen en beelden zijn in een typerende en heel herkenbare stijl. De figuren zijn gedetailleerd maar niet natuurgetrouw. Delen van het lichaam worden sterk benadrukt zodat het altijd een karikatuur lijkt. De mond daarentegen is altijd te klein en heeft vrijwel steeds de zelfde zuinige uitdrukking. De vrouwen hebben altijd een horloge om.

Botero schonk zijn kunstverzameling van impressionisten als Degas, Picasso en Toulouse Lautrec en zijn eigen werken aan het museum zodat er een zeer interessante collectie te bewonderen is en dat voor een gratis entree, hetgeen hij als voorwaarde had gesteld bij de schenking. Toch zullen de meesten komen voor het werk van Botero zelf.

 

 

Zondag moesten we dus verhuizen naar een appartement vlakbij het hotel.  We dachten voor twaalf uur nog wel even de steile berg Cerro de Monserrate te kunnen bezoeken maar we hadden niet op de enorme toestroom gerekend. Je kunt met een kabelbaan omhoog maar we moesten zeker een uur in de rij staan voor we meekonden. Bovenaan is het een labyrint van van toeristenwinkeltjes en eetstalletjes waar de menigte zich in traag tempo langs beweegt. Na een ijsje en wat foto's moesten we al weer naar beneden met dezelfde kabelbaan om nog enigszins op tijd te zijn voor de checkout in het hotel. 

Uitzicht over de miljoenenstad

Een wand van het 25 verdiepingen hoge Spotty hotel heeft gigantische kindergezichten

Vanaf Quito hebben we 1500 km gereden tot Bogotá in 22 dagen;
inclusief de dagen dat we stilstaan rijden we circa 90 km per dag gemiddeld deze reis

Villavieja

De Tatacoa woestijn

Villavieja is de toegangspoort tot de Tatacoa woestijn. Wij hebben natuurlijk al enorme woestijnen in Chili en Peru gezien, dus een miniwoestijn in Colombia kan ons niet echt verrassen, denken wij. 

 

Een groot verschil is dat het er wel eens flink regent. Dat overkwam ons gisteren toen we op een kleine camping stonden, een paar honderd meter van de asfaltweg. Als het regent wordt het meteen modder en wordt rijden over de onverharde toegangsweg onmogelijk. Het regende afgelopen nacht urenlang behoorlijk door en dus zaten we min of meer gevangen op de camping. Vandaag scheen de zon weer en was het 30 graden en kon de omgeving weer wat opdrogen. Toen er 's middags ook nog een 4WD pick-up aan kwam rijden en een spoor maakte, konden we het er op wagen en kwamen we inderdaad weer op de asfaltweg. 

 

Een langere wandeling door het gebied was om de zelfde reden ook niet mogelijk: te veel modder.

Maar van bovenaf hadden we mooi zicht op de rode woestijn, die we zelf "badlands" zouden noemen, zoals we eerder in de VS hebben gezien. 

Behalve op de camping in de woestijn hebben we de dag ervoor en nu de dag erna bij een hostel in het dorp gestaan. Het is het inmiddels gebruikelijke recept dat we op de afgesloten parkeerplaats kunnen staan en gebruik maken van wifi en de sanitaire voorzieningen, die hier heel goed zijn. Wel koude douche, maar dat is in het warme en klamme klimaat hier juist welkom. 

De camping waar de regen ons overviel

Nog een dag terug stonden we bij een woonhuis met boomgaard, ook prima.  

San Agustin (2)

Vandaag hebben we de dichtstbijzijnde archeologische site annex museum bezocht. We werden niet teleurgesteld. Wat je te zien krijgt is een aantal grafheuvels met bijbehorende grafwachters. Deze beelden zijn uniek in de wereld en ook onderling allemaal verschillend. Er zijn er een paar honderd gevonden. Ze dateren van zo'n 2000 tot 3000 jaar geleden.

Hunebed in Colombia

De graven zelf doen erg denken aan de Drentse hunebedden, maar het grote verschil zit natuurlijk in de grafwachters.

Een van de beelden in het museum

We bezochten eerst het museum waar de mooiste beelden staan opgesteld, daarna door het beeldenbos waar ze buiten staan en vervolgens wandelden we zo'n 4 kilometer door het oerwoud langs de diverse grafheuvels met nog meer beelden. 

Van veel details weet men nog steeds niet wat de betekenis is, bijvoorbeeld de hoektanden

San Agustin is een toeristisch dorp. We zien er enkele buitenlandse toeristen rondlopen. Het is er op zaterdag erg druk met een onafzienbare stroom brommers.

Vrijwel iedereen verplaatst zich zo, eventueel met z'n drieën erop. 

Het dorp is erg kleurig met alle kleuren van de regenboog op de voorgevels en ook hier weer diverse muurschilderingen. 

Eenmaal terug in de tuin van het hotel blijkt dat er een bandje is komen spelen. Het lijkt authentieke Colombiaanse muziek te zijn, geen salsa trouwens. We genieten lekker mee. 

San Agustin

In de diepte zien we het vervolg van de route

Er zijn twee noord-zuid-routes in Colombia. Om van de Panamericana naar de oostelijke route te komen moet je enkele bergpassen over via een onverharde en vaak smalle weg. Deze wordt de trampoline des doods genoemd.

Diverse keren door het water

Maar zo erg is het nu ook weer niet, vooral omdat je niet erg snel kunt rijden vanwege de vele onoverzichtelijke bochten en het onverharde wegdek. Af en toe reden we ook nog in de wolken en hadden we slecht zicht.

Het onverharde deel was 60 km lang en we deden daar 2:30 uur over. Overigens zagen we onderweg wel een vrachtauto die tegen de bergwand was aangereden.

De route is heel mooi door het oerwoud en de soms diepe afgronden. We daalden uiteindelijk flink af richting Mocoa tot zo'n 500 meter boven zeeniveau. Daar was het ook meteen zompig warm. 

We kampeerden bij een restaurant annex vakantiehuisjes, gratis als je eet in het restaurant. Dat deden we met plezier. 

 

De volgende dag liepen we naar een door een inheemse coöperatie beheerd park met een indrukwekkende waterval van 100 meter hoog en nog een paar waterbekkens in de rivier waarin je kunt zwemmen. Fin del Mundo, einde van de wereld, heet het hier.

De twee uur durende wandeling naar de waterval was pittig, vooral door de glibberige omstandigheden en de vele traptreden. Het gaat wel dwars door het oerwoud. Het laatste stuk werden we begeleid door een parkwachter die je bij de waterval laat genieten van het zicht van bovenaf, maar wel nadat je eerst aan een stevig tuig en touwen bent gezekerd. Je zou maar eens iets te ver over de rand gaan hangen. 

 

Helaas ging het op de terugweg regenen zodat het nog iets glibberiger werd en je heel geconcentreerd je stappen moest zetten. Toch een leuke ervaring.

We reden dezelfde middag verder naar een restaurant aan de noord-zuid-route. Dat was die dag niet open maar de eigenaar liet ons met genoegen kamperen naast het gebouw met gebruikmaking van de toiletten en de wifi. We merken dat mobiel internet langs de hoofdwegen lang niet overal aanwezig is. 

De weg is een aaneenschakeling van bouwputten. Heel wat keren werd het verkeer tegengehouden omdat maar een weghelft gebruikt kan worden. Over 80 km deden we bijna drie uur. 

Vrijdag namen we de afslag naar het toeristische San Agustin. Er zijn daar meerdere beroemde archeologische vindplaatsen. We vonden in het dorp een bijzonder goed vegetarisch restaurant, Tomate geheten. De camping die we vervolgens wilden aandoen bleek gesloten maar het nabijgelegen hotel bood ons weer een leuke kampeerplek aan. In een van de kamers mogen we douche en wc gebruiken. Een warme douche ook nog en dat is in Colombia zeker niet vanzelfsprekend. 

Het is hier goed weer, maar elke avond en nacht valt er wel een tijd regen. 

Laguna de la Cocha (Colombia)

Las Lajas

De grens naar Colombia was niet de meest eenvoudige passage maar na 1,5 uur is het gelukt. Vooral het verkrijgen van een tijdelijk invoervergunning was gecompliceerd. Vervolgens reden we naar de stad Ipiales om geld te pinnen, telefoonkaarten te kopen en een verzekering voor de auto te regelen.

Daarna hadden we voldoende tijd om naar Las Lajas te rijden en met de kabelbaan af te dalen naar de kloof waarin het heiligdom van Nuestra Señora de Las Lajas is gebouwd. Het is een 100 jaar oude kerk die tegen de rotswand is gebouwd met een voorplein boven de snelstromende rivier. 

We hadden een rustige nacht op de parkeerplaats van het gebouw van de kabelbaan, waar de hele nacht bewaking is. Een andere camper die we al eerder hadden gezien kwam later ook. 

Cocha

Vandaag reden we ruim 100 km naar het meer van de Cocha, waar een schilderachtig dorpje aan ligt. Je waant je in Giethoorn met grachten, bootjes en boogbruggen.

Het Giethoorn van Colombia

De huizen zijn allemaal van hout en vaak kleurig geschilderd. Er zijn natuurlijk ettelijke restaurants en souvenirwinkels. 

Wij kozen ervoor om een paar kilometer verderop aan het meer bij een restaurant forel te eten, want we mogen daar ook overnachten. Het eten was heerlijk, drie gangen en vruchtensap voor 7 euro. Ook in Colombia kun je voor weinig geld goed eten. 

Helaas is het de hele dag regenachtig. 

We houden de moed er in ondanks de regen

Ibarra (2)

We wandelden rond het meer Yahuarcocha; de naam vergeten we meteen weer

De grens is weer open en maandag gaan we weer op pad. De groep van 15 campers is inmiddels vertrokken zodat de camping niet meer overvol is maar er zijn evenwel nu 9 campers. 

Wij hadden relaxte dagen met veel lezen, een bezoek aan de stad en een wandeling rond het meer (10 kilometer). Dat laatste was vandaag. We verbaasden ons over de grote aantallen mensen die recreëren, terwijl er strikt genomen niet zoveel te doen is. Er is wel een dorpje met tientallen restaurants waar massa's mensen op afkomen deze zondag. Er wordt overal tilapia geserveerd, die naar wij aannemen, in het meer wordt gevangen. 

Exotische vruchten

Terugblikkend op onze reis door Ecuador, kunnen we ook over dit land positief zijn. We waren er niet in de meest gunstige tijd want het is de regentijd. Toch hebben we voornamelijk droge dagen gehad en viel de regen 's avond en 's nachts. De lagere delen van het land hadden lekkere temperaturen maar in Quito en de natuurparken hadden we het niet bepaald altijd warm. 

De mensen zijn ook hier ontzettend aardig en je kunt ze zelden voorbij lopen zonder vriendelijk gegroet te worden. 

We waren 25 dagen in Ecuador en de afgelegde afstand is ongeveer 1350 kilometer. We waren acht dagen in een hotel of hostel en verder steeds op campings. De campings vonden wij over het algemeen prima hoewel we soms een koude douche hadden.