Molinos

Het recept: meng door elkaar stenen, kiezel en zand en maak er een weg van.

De Argentijnen noemen dat ripio. Als je geluk hebt is zo´n weg vastgereden en kun je er redelijk op fietsen. Sommige gedeelten zijn echter zo zanderig of hebben wasbord, dat je maar moeilijk vooruit komt. Als de weg dan ook nog eens op en neer golft, dan wordt het echt moeilijk, zeker met zoveel bagage aan/achter de fiets.
Gisteren hadden we na Cafayate nog 30 km asfalt, maar daarna begon de 45 km ripioweg. Vooral de laatste 10 km was erg zwaar. Het daggemiddelde bleef steken op 12,6 km/u. Ook de temperatuur die opliep tot 35 graden werkte niet echt mee.

Het landschap was wel erg mooi, maar je zou iets relaxter moeten kunnen fietsen om er echt van te genieten. We rijden overigens over de beroemde Ruta 40, een soort Argentijnse Route 66. De weg loopt van het uiterste zuiden tot de noordgrens. We zijn nu bij kilometerpaal 4400. Het is dus een weg die lang niet overal geasfalteerd is. Het stuk dat we nu fietsen gaat door een vallei die bevloeid wordt en dus opvallend groen is. De weg loopt echter meestal iets hoger, door de woestijn.
Aangekomen in Angastaco, een van de twee dorpen langs deze route vóór Cachi, kwamen we in het pension waar we overnachtten, twee Spaanse fietsers tegen die deze weg in omgekeerde richting fietsen.
Zoals elke dag konden we ook in dit onooglijke dorp, dat alleen uit zandwegen bestaat, een restaurantje vinden, met de keuze uit precies één menu. Maar we laten het ons weer prima smaken.

Vandaag ging het allemaal een stuk gemakkelijker.

De 44 km ripio tot Molinos waren veel beter te fietsen en de temperatuur bleef ruim onder de 30 graden onder een grotendeels bewolkte hemel. Ook nu weer een fraai landschap en op regelmatige afstanden een primitief huisje, een kerkje of een school. Bij een zo´n kerkje stopten we voor een koffiepauze.

Het bouwmateriaal is hier blokken van gedroogde klei vermengd met stro. Een eeuwenoude simpele techniek, die nog steeds voldoet. Op de foto een ´steenfabriek´.
In Molinos, een wat groter dorp, zitten we nu in een pensionnetje. Tot onze grote verrassing is hier een internetcafé, dat ook nog eens goed functioneert.
We hebben net ook gegeten, een steak, kip, salade, frites en een liter bier voor samen €6. De vegetariërs komen hier niet aan hun trekken.

Cafayate

We hebben al weer twee zware dagen achter de rug en vandaag vieren we onze prestaties met een rustdag in het prettige dorp Cafayate, het is per slot van rekening zondag. Om maar even bij het begin te beginen, vrijdag legden we 53 km af van Tafí naar Amaicha del Valle over een 3050 meter hoge pas. Dat was dus een klim van zo´n 1100 meter, niet erg steil en alles over asfalt, maar dankzij de dag ervoor toch niet zo gemakkelijk. Het weer werkte deze keer mee, met zon, lekkere temperatuur en een beetje rugwind.

Boven zagen voor het eerst lama´s. De afdaling was door een prachtig en afwisselend landschap, met o.a. een uitgestrekt gebied met beschermde cardones, meters hoge catussen. In het dorp Amaicha zetten we voor het eerst onze tent op, maar de camping was niet geweldig. Maar wat mag je verwachten voor een prijs van €2,80.
We eten tot nu toe elke dag in restaurants, want het is hier lekker eten voor een spotprijs. Het loont gewoon niet de moeite om te gaan koken.

Gisteren leek een gemakkelijke dag te worden, want we zouden 350m dalen over een asfaltweg. Het pakte echter anders uit. Allereerst werd de temperatuur met 34 graden en alleen maar zon toch iets hoger dan aangenaam. Verder moesten we 10 km over een gravelweg om de ruïnes van Quilmes te bezoeken.

De ruïnes waren zeker imposant en we hebben er een uurtje rondgelopen onder de hete zon. Daarna gegeten in het naastliggende sfeervolle restaurant. Daarna begonnen de inspanningen pas goed want de laatste 45 km waren erg zwaar door de hitte, de heuvels en vooral de tegenwind. Janny was bij aankomst ziek, door de hitte bevangen, zullen we maar zeggen. De totale afstand was 75 km en we haalden een schamel gemiddelde van 15,6 k/u. Nu dus een rustdag. We hebben een bodega bezocht, want het is hier een beroemde wijnstreek.

Tafí del Valle

Pfff, dat was me wel een klim, 1600 meters hoogteverschil moesten we overwinnen om hier te komen. Het positieve was dat het niet warm was. Nou ja, met zo´n 8 graden was het eigenlijk gewoon koud. Tijdens het fietsen was dat OK, maar even eten onderweg was niet bepaald een pretje. De hele route was zonder dorpen.

Pas 11 km voor het eind was er een bar waar we koffie konden krijgen. De route was beslist mooi, eerst nog 20 km vlak en dan de eindeloze klim door een dal met regenwoud. Bovenaan veranderde het landschap ineens volledig. Kale bergen en grootse vergezichten, als de wolken tenminste niet in de weg zaten. In totaal hebben we vandaag 65 km gefietst met een gemiddelde van 10,5 km per uur.

We zitten nu in een redelijk luxe hotel, als beloning die we ons zelf hebben gegeven.
Gisteren reden we een totaal andere route, namelijk door de vlakte van Tucumán naar Monteros, 50 km, dus een makkie. We waren al om 12 uur op de plaats van bestemming, een hotel met een kamer van niet al te beste kwaliteit. Ook toen was het weer matig, met af en toe regen en zo´n 18 graden. We stuitten onderweg enkele keren op een wegblokkade, maar we werden als fietsers gewoon doorgelaten. We hebben niet gevraagd waar die blokkades voor waren. Tot nu toe hebben we nog niet gekampeerd, of omdat er geen camping is of omdat we geen zin hebben in kamperen. Maar dat zal nog wel gebeuren.

Tucumán

Na 25 uur in de trein zijn we aangeland in de stad Tucumán, waar het ineens snikheet is, 30 graden en alleen maar zon. De treinreis verliep prettig, maar wat wil je als je voor jezelf een slaapcabine hebt. De trein schudde wel erg en reed langzaam, reken maar uit het was een afstand van 1600 km. Onderweg kregen we het landelijke Argentinië te zien, eindeloze vlakten met extensieve veeteelt, landbouw en hier rond Tucumán veel suikerriet. Elk dorp en elke stad heeft een sloppenwijk, zagen we vanuit de trein. Zoveel armoede hadden we niet verwacht in dit land. De welvaartsverschillen zijn hier gigantisch, want Argentinië staat ook bekend om zijn grootgrondbezit.

We zijn nu aan de rand van een bergachtig gebied. Vanuit Tucumán moeten we dus omhoog... en bovendien is er regen voorspeld, dus de eerste fietsdag zal waarschijnlijk niet de gemakkelijkste zijn.
Tot nu toe hebben we alleen nog maar wat door steden gefietst en dat is niet zo erg prettig. Toch zie je hier heel wat mensen fietsen. We hebben een leuk hostalletje gevonden, dus een aangename nachtrust is weer verzekerd, hopen we.

Buenos Aires (4)

Ons verblijf in de hoofdstad is bijna ten einde. Tijd voor een balans. We zijn normaal niet van die grote-stadsmensen, dus het is altijd even wennen. Zo ook Buenos Aires met zijn extreem brede wegen (16 banen is geen uitzondering), de vele stinkende bussen en soms erg oude auto´s. De economische crisis heeft zijn sporen achtergelaten, maar langzaamaan komt de welvaart terug. Je ziet nog wel heel wat zwervers, bedelaars en straatverkopers, maar in welke grote stad niet?

Het leven is voor de westerse toerist wel aangenaam goedkoop, maar ook dat is al behoorlijk veranderd de laatste jaren.

Zoals gezegd hebben we vandaag de wijk San Telmo bezocht. Het valt op dat San Telmo, Palermo e.d. wijken prettiger overkomen dan het centrum. Er is laagbouw en er zijn gezellige straten, soms met kinderkopjes nog.

Fietsers zie je ook in deze wijken meer dan in het centrum, maar nog altijd stelt het weinig voor. Wel opvallend is het hoge aantal fietskoeriers. De fietsen hier zijn over het algemeen goedkoop en simpel. We hebben één fietswinkel gezien en de duurste fiets daar was zo`n 250 euro.

De Argentijnen zijn voor ons helaas moeilijk verstaanbaar. Het Spaans hier is toch behoorlijk afwijkend qua uitspraak en woordenschat. Maar met een beetje begrip over en weer lukt het altijd wel. Ze zijn beslist behulpzaam en aardig.

Gisteravond hebben we een zgn. confiteria bezocht waar na middernacht uren lang optredens waren van zangers en muzikanten. Leuke sfeer, die op een gegeven moment bedorven werd door een vrouw die stennis maakte over het een of ander.

Ze werd tot twee keer toe met het nodige geduw en getrek en na hevige woordenwisselingen buiten de deur gezet. Vurige mensen die porteños (inwoners van de hoofdstad).

We hebben ook kennis gemaakt met een echte traditie hier, die van de mate (foto). Het is een soort bittere kruidenthee, die echt overal wordt gedronken, bij voorkeur in gezelschap. Niet verkeerd, die mate.

Buenos Aires (3)

Nog steeds fietsen we niet, wat we wel een beetje jammer vinden. We zijn van hotel veranderd omdat we het andere uit moesten. Ze hadden onze kamer aan anderen gegeven voordat we de kans hadden om te verlengen. Zo gaat dat hier. Deze dagen gaan we alle interessante wijken van de stad langs, zoals Recoleta (o.a. het graf van Evita (zie foto) en musea) en Palermo (een oude laagbouwwijk die de laatste jaren heel trendy is geworden). Morgen nog San Telmo, waar we o.a. tangodansers en een antiekmarkt hopen te zien. Donderdag hebben we de (groot)moeders op de Plaza de Mayo gezien, waar ze elke week hun protestronde nog houden.

Vandaag ontmoetten we zowaar een ander stel fietsers, Fransen die al bijna de hele wereld zijn rond gefietst. Ze herkenden ons als fietsers aan onze stuurtassen die we altijd bij ons hebben.
Het weer is nu helaas matig, nogal koud (17 gr.) en weinig zon.

Buenos Aires (2)

Vandaag hebben we aan een stadswandeling meegedaan die vanuit het hotel werd georganiseerd. Het bleek er een te zijn met veel geschiedenis en politiek, dus niet alle Argentijnen hebben een taboe voor politiek, want ook de zwarte bladzijden kwamen aan bod.

Daarna hebben we de parrillada geprobeerd, maar misschien was dat ook meteen de laatste keer, want zo´n berg geroosterd vlees zijn we in Europa niet zo gewend. Het was ook meer kwantiteit dan kwaliteit.
We hebben de treinreis naar Tucumán kunnen regelen, maar helaas niet vrijdag, maar maandag. We blijven dus een paar dagen langer in deze grote stad. Er is gelukkig genoeg te zien en te doen.

Buenos Aires

Dat is toch een behoorlijk stukje vliegen! We vertrokken al om 5 uur vanuit ons hotel bij Schiphol en na o.a. een uur in de rij gestaan te hebben voor de bagagecontrole, langer dan ooit, hadden we een reis die bijna geheel volgens schema verliep. Over te veel bagage hadden we ons niet druk hoeven maken want de fietsdozen werden niet eens gewogen! Fietsen gaan dus gratis mee, terwijl ze officieel wel binnen de bagagelimiet moeten vallen van 20 kilo.

In totaal hadden wij zeker 50 kilo en ook nog eens 20 kilo handbagage, van forse afmetingen, maar er werd niet moeilijk gedaan. In Buenos Aires kwam ook alle bagage netjes aan, dus niets dan lof over Iberia.
We zijn nu in Hostal Portal del Sur, oud, gezellig met alleen maar backpackers en midden in het centrum. We gaan nu eerst maar eens de stad verkennen. Het is hier warm, zeg maar heet, en zonnig.
Hierbij een foto van onze bagage die we opgestapeld hadden in ons hotel bij Schiphol. Men was zo aardig ons een extra grote kamer te geven, de invalidenkamer. Dat vonden we wel grappig.

Nog een dag in Nederland

Alles is ingepakt en vandaag zijn we op familiebezoek. Morgen worden we met ons kampeerbusje naar een hotel bij Schiphol gebracht. De chauffeur wordt bij deze bedankt evenals de de persoon die zo aardig is ons gratis een autostalling voor 2 maanden aan te bieden!
Dinsdag zullen we om 8 uur 's ochtends vertrekken en via Madrid naar Buenos Aires vliegen. Binnenkort hopelijk wat foto's van ons verblijf daar. We hebben gereserveerd bij hostal Portal del Sur. Op het laatste moment hebben we toch de kamer gekregen waar we om gevraagd hadden. De treinreis naar Tucumán hebben we niet vooraf kunnen regelen, dus afwachten of er plaats is.
We zijn in gespannen afwachting wat Argentinië ons gaat brengen en hoe ons de 12 uur durende vlucht tussen Madrid en Buenos Aires zal bevallen. Binnenkort weer meer en dan van de overkant van de oceaan.

Nog 2 weken

Op vakantie gaan leidt altijd tot enige chaos en lichte paniek, zo ook nu. Zeker nu, want ruim 2 maanden weg gaan brengt toch wel meer geregel met zich mee dan 14 dagen. Nu vlak voor vertrek hebben we nog even een week ons huis in Denia verhuurd en overnachten we in het kampeerbusje, al dan niet op de camping. Een paar dagen na ons vertrek komen vrienden in ons huis, voor 3 weken. En rond de kerst is het huis weer voor 14 dagen verhuurd. Intussen moet er van alles geregeld worden met sleutels, met overname van ons werk, afronding van allerlei werkzaamheden, het voorbereiden van projekten volgend jaar en nog het een en ander. Gelukkig heeft de camping Los Pinos in Denia tegenwoordig WiFi, zodat we deze week online kunnen blijven.
Als we zaterdag weer in ons huis kunnen, resten er nog 3 zeer druk bezette dagen. O.a. moeten de fietsen nog grondig worden schoongemaakt, want die zijn nu verhuurd. En dan rijden we 30 oktober eerst naar Nederland. Een paar dagen zullen we allerlei vrienden en familieleden bezoeken, de laatste reisbenodigdheden inslaan, de auto laten keuren, naar een schoolreünie en nog 10 andere dingen. Het verblijf in Nederland is bijna van uur tot uur gepland...
(volgende berichten: klik op november 2007)

Nog een maand voor we gaan

Eigenlijk valt er niet eens zo heel veel te regelen. Je bestelt op internet tickets, je pakt je spullen in en je gaat...
Voor Argentinië zijn geen prikken nodig als je niet in de tropische streken komt langs de grens met Bolivia en Paraguay. Visa zijn ook niet nodig, alleen een paspoort is voldoende.
Onze voorbereiding op de reis bestaat voornamelijk uit het lezen van reisverhalen van anderen en het bestuderen van reisgidsen. We hebben op goed geluk de Lonely Planet gekocht, om mee te nemen.
Een punt van onzekerheid is de trein van Buenos Aires naar Tucumán, die we enkele dagen na aankomst willen nemen. De website is al wekenlang onbereikbaar en we hebben gehoord dat deze trein vaak volgeboekt is. Mogelijk kan een persoon in Buenos Aires die we viavia kennen de kaartjes voor ons kopen.
We hebben nog in beraad of we een nieuwe digitale camera kopen, omdat de camera die we hebben, een Canon Powershot A70, wat kuren heeft. Waarschijnlijk toch nog even uitstellen. En we overwegen een mp3-speler met opnamemogelijk te kopen. De meeste hebben echter een slechte opnamekwaliteit en de goede kosten honderden euro's.

Wat onze uitrusting verder betreft:
Tent
Die nemen we mee, een Birdland Ellips, want hoewel de hotels goedkoop zijn zullen we toch diverse keren (moeten) kamperen.
Brander
De 12 jaar oude MSR Whisperlite doet het nog steeds, zo blijkt na het testen, die gaat dus ook mee, samen met één brandstoffles. We moeten dus op tijd benzine tanken.
Tassen
De stuurtassen van Ortlieb zijn al vele jaren oud, maar ze gaan waarschijnlijk nog wel de Argentijnse gravelwegen overleven. Op de ene Cannondale zit een rekje van Blackburn, dat ook nog geen krimp geeft evenmin als de achtertassen van Ortlieb.
Fietsen
De Cannondale F500 heeft onlangs een revisie gehad waarbij cassette, ketting, middenblad en trapaslager zijn vernieuwd en de Fatty-vering is nagekeken. De fiets wordt voorzien van nieuwe Schwalbe Marathon XR banden. De Cannondale Caad 2, een oudere dus, krijgt ook een revisie van het veersysteem. Er komen gewone Marathonbanden op. Het voordeel is dat je bij deze fietsen de vering kunt uitzetten met een knop op je stuur.
De Bob Yak aanhanger is nog vrijwel niet gebruikt, dus alleen een reserve binnenbandje kopen moet voldoende zijn.
Slapen
We hebben jarenlang de slimme Bever lakenzak gebruikt. Je hebt dan maar een slaapzak, dekenmodel, nodig. Voor de nieuwe slaapzak was een nieuwe soortgelijke lakenzak nodig, waar je de dikkere matjes in kunt schuiven. We zijn benieuwd of we daarmee de koude nachten op de Puna (Argentijnse hoogvlakte) kunnen trotseren.

We gaan weer fietsen!

Onze laatste grote fietsreis is al weer even geleden. In 2002 hebben we een stuk gefietst van de Great Divide Mountain Bike Route, in Colorado en New Mexico en in 2003 deden we een rondje in het oosten van Spanje.
We zijn meestal te druk met andere dingen om tijd te hebben voor een fietsvakantie van een maand of langer. Maar dit jaar gaat het dan toch gebeuren. In de laatste 2 maanden van 2007 staat onze reis naar Argentinië gepland. De vluchten zijn geboekt en de route staat in grote lijnen vast. We vliegen met Iberia van Amsterdam naar Buenos Aires. Met de trein of een bus gaan we eerst 1600 km naar Tucumán. We gaan vervolgens in het noordwesten van het land fietsen, in het gebied tussen de steden Tucumán, Salta, Jujuy en Mendoza. Vanuit Mendoza vliegen we dan via Santiago de Chile terug.

Naar schatting zullen we zo'n 3000 km afleggen in verschillende klimaten en op verschillende hoogtes. Volgens de verhalen van andere fietsers die ons zijn voorgegaan zijn er prachtige landschappen en boeiende steden en dorpen. Delen van de route liggen boven de 3000 meter en we moeten dus serieus rekening houden met hoogteziekte. Ook zullen delen van de route gravelwegen zijn.
De keuze voor Argentinië is mede ingegeven door wens naar een Spaanstalig land te willen. Ook is Argentinië momenteel goedkoop en er zijn niet echt inentingen nodig. Kortom, we hebben er echt zin in!

Anders dan andere keren
De meeste keren gingen onze fietsreizen met onze Giant Expeditions, die we vanaf 1994 hebben gebruikt. Alleen in 2002 gingen we met mountainbikes.
Ook deze keer gebruiken we mountainbikes, o.a. omdat één van de Giants gestolen is.

De mtb's zijn Cannondales. Janny heeft aan haar fiets twee Ortliebtassen hangen (op de foto op Ibiza maar eentje) en heeft verder een stuurtas en voor extra spullen een kanotas. Jan heeft een BOB aanhanger en een stuurtas. We streven er naar niet meer dan 30 kg bagage in totaal mee te nemen.

Voor deze reis hebben we enkele investeringen gedaan, namelijk nieuwe Thermarest matjes, namelijk wat dikkere dan de ultralites die we jaren gebruikt hebben. Dat is voor een betere isolatie, want op grote hoogte kan het wel eens koud zijn. Om dezelfde reden hebben we een donzen slaapzak gekocht. Voor de rest doen we het met onze vertrouwde spulletjes. Binnenkort meer over onze voorbereidingen (klik op oktober 2007).

Spanje 2003 (fiets)

Onze route voor deze kleine ronde door Oost-Spanje gaat door 3 deelstaten, Comunidad Valenciana, Castilla-La Mancha en Navarra. In totaal fietsen we 1078 km. Het hoogste punt is 1600 meter. Het is een afwisselende route met mooie bergwegen, hoogvlakte en vlak kustgebied. Je komt door rivierkloven, sinaasappelplantages, bossen en bergpassen. Ook doen we enkele fraaie steden aan zoals Cuenca en Teruel.  Alcalá de Jucar, Alarcón en Albarracín zijn middeleeuwse stadjes met veel sfeer. Kortom van harte aanbevolen.

25 augustus

De eerste dag vertrekken we pas laat in de ochtend. We verlaten de kustplaats Denia en via Pedreguer, Alcalalí en Callosa d'en Sarrià bereiken we enkele kilometers voor Guadalest een eenvoudige kampeerterrein van een Nederlander. Onderweg is de Coll de Rates van 540 meter hoogte de eerste echte beproeving. Gefietst: 56 km.

26 augustus

Guadalest is een excursieplaats waar de toeristen vanuit Benidorm worden aangevoerd om voornamelijk de toeristenwinkeltjes te bezoeken. Via Muro d'Alcoi klimmen we tot we bij Agres komen. Vanaf de doorgaande weg nemen we een afslag die naar een bron leidt. Het laatste stuk is zo steil dat we moeten afstappen. Bij de parkeerplaats is een soort groepskampeerterrein waar we de tent opzetten. Afstand: 56 km.

27 augustus

De volgende dag is de boswachter zo vriendelijk om ons te wekken. Hij deelt ons echter mee dat we hier niet mogen blijven. Wegens ziekte van een van ons waren we dat echter wel van plan. Dan moesten we een speciale vergunning halen op het gemeentehuis. Dat blijkt echter gesloten te zijn. Als de boswachter later terugkomt en we de vergunning niet kunnen laten zien dreigt hij met een boete als we de tent niet snel afbreken. We nemen daarop onze intrek in het plaatselijke, overigens heel nette hotel. Afstand: 5 km.

28 augustus

Vandaag moet het weer lukken met het fietsen. In La Font de Figuera (of ook wel: Higuera) komen we op een drukke vrachtverkeerroute, die we gelukkig na 2 kilometer weer kunnen verlaten. Na een forse klim naar het afgelegen Navalon bereiken we een typisch Spaanse camping met veel seizoenplaatsen en veel drukte. Van een behulpzame Spanjaard krijgen we ongevraagd een hark om ons kampeerplekje te egaliseren. Afstand: 65 km.

29 augustus

Het eerste stuk is over een hoogvlakte met af en toe een forse afdaling en dito klim. De streek is vrijwel volledig verlaten. Pas in Ayora is er weer bebouwing. Dit is een gezellig plaatsje waar we een paar uur blijven. Via de N330 komen we in Jarafuel waar een camping is. Afstand vandaag: 49 km.

30 augustus

Alcalá del Júcar

De route gaat verder westwaards. Eerst nog door natuurgebied, maar als we de grens van Castilla - la Mancha oversteken wordt het steeds vlakker en zien omgeploegde graanvelden en af en toe olijfbomen of wijnbouw. De vergezichten zijn enorm. In dit gebied zien we ook grote windparken. Er worden volop nieuwe windmolens gebouwd. Van de historische windmolentjes zien we er onderweg maar één. Plotseling wordt de vlakte onderbroken door de kloof van de rivier de Júcar. We komen in het stadje Alcalá del Júcar, terecht een echte toeristentrekker. Op het plaatselijke toeristenbureau vragen we naar een camping. Maar de aangewezen camping vlak bij het stadje blijkt gesloten en is zo te zien dit jaar ook nog niet open geweest. We gaan daarom via de mooie weg langs de Jucár verder naar het westen en komen bij La Recueja. Daar vragen we naar een overnachtingsplek. We krijgen van iemand een plekje gewezen in een "jardin" vlakbij, een kleine wijngaard. Afstand: 60 km.

31 augustus

We komen door Cuba aan de Júcar, een leuk dorpje bekend door de vele woningen die tegen de rotsen zijn gebouwd en soms gedeeltelijk in de rotsen zijn uitgehakt. Daarna klimmen we het dal uit en komen weer op de vlakte. Die is hier niet zo inspirerend. In Quintanar del Rey, industrie- en landbouwstadje met veel champignonkwekerijen overnachten we in het plaatselijke "hostal". Afstand vandaag: 63 km.

1 september

Alarcón

We gaan verder over de N320 en de NIII naar het mooie vestingplaatsje Alarcón. Het is er bijna uitgestorven. We moeten een eindje dezelfde weg terug om daarna via de CM9255 op de CM2100 uit te komen die naar Oldemilla de Alarcón leidt, waar een camping is. Het toeristenseizoen is al voorbij, zodat de camping bijna leeg is. Afstand: 66 km.

2 september

Het landschap krijgt wat meer heuvels. Bij Valera komen we het vreemde fenomeen tegen van tientallen deuren- en kozijnenfabrieken. Vervolgens gaat de weg door een mooie kloof, die bij Valeria uitkomt bij een Romeinse ruïne.

Casa Colgadas

Eindpunt vandaag is Cuenca. Deze schitterende stad is bekend om de Casas Colgadas, de hangende huizen. Maar de hele binnenstad, die hoog boven het dal ligt, is de moeite van een wandeling waard. Als je bovenaan (bij het kasteel) door de poort de stad uitrijdt kun je hoog boven de oostelijke oever van de Jucár naar het noorden rijden. Na ca. 5 kilometer komen we bij de camping van Cuenca aan, een van de mooiste van Spanje.

Afstand: 77 km.

3 september

Ciudad Encantada

Wij gaan verder in noordelijke richting vanaf de camping in Cuenca. We nemen de route naar Ciudad Encantada, de betoverde stad. In werkelijkheid zijn dit sterk geërodeerde kalksteenformaties, die allerlei passende namen hebben gekregen. Op een pashoogte kamperen we in de bossen. Gefietst: 68 km.

4 september

Albarracín

Het weer is vandaag slecht. We hebben wat regen en het is eerst koud. Later als we lager komen, wordt het wat beter. Aan de route ligt het niet. We rijden door een mooi landschap en passeren o.a. een waterval.

We komen uiteindelijk uit in het zeer fraaie stadje Albarracin. Op ons gemak bekijken we de smalle straatjes en de imposante verdedigingswerken. Vanaf hier zullen we enkele dagen de historische Camino del Cid volgen, zoals beschreven door Bert Sitters in zijn gelijknamige boekje.

Camping Albarracín

Albarracin heeft een mooie gemeentecamping met gedeeltelijk uitzicht op de stad. Afstand: 45 km.

5 september

Het is een gemakkelijke route om rechtstreeks naar Teruel te gaan, maar we volgen de minder gemakkelijke maar wel mooie route via Bezas. Vrij snel na Albarracin volgen een aantal locaties waar prehistorisch schilderingen zijn te zien. We bezoeken er één. We maken ook een wandeling naar de rand van een kloof met een schitterend uitzicht. Ook de weg zelf leidt door een fraai landschap.

Los Amantes

Na Bezas wordt het vlak en komt langzamerhand Teruel in zicht. In deze mooie stad willen we overnachten, zodat we de tijd hebben om er rond te kijken. Teruel is vooral bekend om Los Amantes, de geliefden die elkaar nooit hebben gekregen, getuige de handen van de beelden die elkaar net niet raken. Teruel is verder bekend van de vele bouwwerken in mudéjar stijl. We overnachten in een hotel. Afstand: 43 km.

6 september

Vanuit Teruel klimmen we naar de Cabigordo pas, een stevige klim van 700 meter hoogteverschil. We rijden weer door een afgelegen gebied, met maar heel weinig dorpen. Bij één zo'n dorp, Villaroya, zoeken en vinden we kampeerplekje onder hoge bomen. Afstand: 57 km.

7 september

Het mooiste dorp onderweg is vandaag Cantaviega. Hoewel het zondag is blijkt het toeristenbureau open te zijn.

We worden hier getipt over een fiësta een dorp verderop. In dat dorp, Iglesuela del Cid, wordt voor iedereen die maar wil paella gemaakt in een buitensporig grote pan. In het gebouw is ruimte voor meer dan duizend mensen, die het bord paella aanvullen met allerlei lekkere hapjes en dranken. We eten en drinken lekker mee. In het volgende dorp, Villafranca del Cid, is een camping, maar deze blijkt gesloten. Het hek kan echter open en de toiletgebouwen zijn gewoon open. We zetten maar gewoon de tent neer. Afstand vandaag: 63 km.

8 september

Via Culla en la Torre d'en Bésora komen we in Onda. We overnachten in een hotel. Afstand: 100 km.

9 september

Via hoofdzakelijk vlakke wegen komen we dwars door Valencia. Het is veel drukker dan we gewend waren, maar ook in de grote Spaanse stad Valencia kun je fietsen. Een goede plattegrond is daarbij wel belangrijk. We hadden wat moeite om de goede weg naar El Saler te vinden, de badplaats ten zuiden van de stad. Het probleem is dat de meeste borden je richting de voor fietsers verboden snelweg sturen. Afstand vandaag: 110 km.

10 september

We willen langs de kust vandaag weer in Denia komen. De route is vlak en afwisselender dan we gedacht hadden. Opvallend is de filevorming van de vele forenzen die naar Valancia willen komen. Later wordt het rustiger. Tussen Cullera en Gandía rijden we een heel stuk over een secundaire weg tussen de sinaasappelplantages. Afstand: 95 km.

Informatie

Wegen / verkeer

De beschreven route is vrijwel steeds over rustige wegen. Drukkere wegen, zoals sommige N-wegen hebben vaak wel vluchtstroken.

Kaarten

De Michelinkaarten 1:400.000 zijn prima. Voor de Costa Blanca bestaat sinds kort ook een 1:130.000 kaart van Michelin voor meer details. Voor Valencia heb je een stadsplattegrond nodig.

Fietsen

De wegen zijn goed. Fietsen geschikt voor de weg en voor bagage zijn goed. In de bergen heb je veel schakelmogelijkheden nodig. Bij voorkeur 21 versnellingen of meer. Bedenk dat in het binnenland van Spanje een fietsenmaker wel eens 100 of 200 kilometer verderop kan zijn.

Onze fietsen waren een Giant Expedition (8 jaar oud) en een Giant mountainbike (1 jaar oud). Onderweg hadden we geen problemen.

Voorzieningen

Er is geen volledig dekkend netwerk van campings voor fietsreizen door Spanje. Buiten het hoogseizoen zijn veel campings in het binnenland gesloten. Af en toe moet je dus vrij kamperen of naar een hotel. Er zijn ook zonas acampadas, maar deze zijn ook dun gezaaid. Voorzieningen daar variëren. Soms is er drinkwater, soms een toilet.

Campings kosten voor 2 fietskampeerders tussen €8 en €13. Eenvoudige hotels tussen €30 en €40.

In kleine dorpen is niet altijd een levensmiddelenwinkel of een bakker. En als deze er wel is, soms moeilijk te vinden. Vragen helpt. Spaanse barretjes zijn een ervaring op zich. De inrichting is vaak zeer kaal, maar er zijn vrijwel altijd bezoekers voor een kop koffie of een borrel. Voor fietsers is dat een prettige onderbreking van de lange stukken door onbewoonde streken.

Taal

Andere talen dan Spaans of Catalaans worden nauwelijks gesproken. Dus probeer je verstaanbaar te maken in de taal van het land. Het idee dat toeristen ook met Duits of Engels terecht kunnen is alleen van toepassing op de toeristenplaatsen aan de kust.

Colorado en New Mexico 2002 (MTB)

De GDMBR, Great Divide Mountainbike Route

Ons plan voor de jaarlijkse fietstocht was in 2002 een stukje van de Great Divide Mountainbike Route te fietsen. Om precies te zijn van Denver naar Albuquerque. Deze route is in kaart gebracht door de Amerikaanse organisatie Adventure Cycling. We waren van plan om ongeveer 1300 km te fietsen in bijna 3 weken over voornamelijk bergachtige gravelwegen. Het beloofde een zware tocht te worden met veel klimmen, hitte, droogte, tekort aan drinkwater en hobbelig wegdek. Dat kwam allemaal uit. Onderweg hebben we twee keer van de route moeten afwijken vanwege gebrek aan water en materiaalpech. Desondanks hebben we in 18 dagen 793 mijl afgelegd, ongeveer 1270 kilometer.

Als je niet opziet tegen eenzaamheid, primitief kamperen, enige ontberingen en flinke inspanningen is de Great Divide route fantastisch om te doen. De hele route is 4000 kilometer van de Canadese tot de Mexicaanse grens. Je passeert dan tientallen keren de Continental Divide, de waterscheiding tussen de Atlantische en Stille Oceaan. En dat voor 90% over allerlei soorten onverharde en halfverharde wegen en paden.

Colorado

11 augustus

Denver Airport

Het begin van onze route is op het vliegveld van Denver. De fietsen zijn gekocht in Boulder, in de buurt van Denver. Het is een Cannondale F500 en een Giant Yukon, beide met alleen voorvering. Alle bagage en tassen zijn meegenomen vanuit Nederland.

Omdat het vliegveld aan de oostkant van de stad ligt en de bergen westelijk, moeten we de eerste dag de hele stad door. Dat gaat eigenlijk heel gemakkelijk. Een deel van de route voert langs de South Platte River, waar fietspaden zijn aangelegd. We vormen met onze bagage een uitzondering tussen alle zondagtrimmers.

Hoewel onze fietsen nagelnieuw zijn krijgen we al na 40 km een lekke band. Onderweg komen we langs een Mexicaans restaurant en dat komt precies op tijd voor een welverdiende lunch. We zullen voorlopig niet al te veel moeite doen om zelf te koken.

Na 55 km houden we het voor gezien. Op een statepark camping net buiten de stadsgrenzen zetten we onze tent op.

12 augustus

De volgende dag gaat het pas echt beginnen. We moeten in één dag over 80 km zo'n 1400 meter hoger komen. Denver (de mile high city) ligt op 1600 meter en de Kenosha Pass waar we weer een eenvoudige camping hopen te vinden ligt op 3000 meter. Vooral het eerste deel valt ons niet mee. Maar we redden het en dat terwijl we toch geen training tevoren hebben gedaan. De route gaat over de US285, die over het algemeen behoorlijke vluchtstroken heeft en niet al te steil is. In het begin is er behoorlijk wat verkeer, maar dat wordt steeds minder naarmate de dag vordert. We gebruiken de Colorado Bicycling Map, een prachtige gratis kaart van de hele staat, gedrukt op kunsstof en met informatie over verkeersdrukte en breedte van de shoulder.

Zo'n hele dag klimmen kost grote hoeveelheden drinkwater. Gelukkig zijn er benzinestations en restaurants e.d. waar onze bidons kunnen worden bijgevuld. In Bailey vonden we een chinees restaurant voor de lunch. Het kampeerterrein boven op de pas is primitief (wel een pomp voor drinkwater) en koud.

13 augustus

Naar beneden rijden vroeg in de ochtend is op deze hoogte geen pretje, maar vrij snel doet de zon weer zijn werk. Ter hoogte van Como komen we op de eigenlijke Great Divide Mountainbike Route en komen we op onverharde wegen. Het eerste traject tot Hartsel is niet al te moeilijk en we zijn al met lunchtijd op de plaats van bestemming. Hartsel ziet zwart van de bisons die daar worden gehouden en het restaurant serveert dus...buffaloburgers.

Cabin

Er is geen camping, maar wel huisjes die verhuurd worden. Niet goedkoop maar wel comfortabel. Afstand: 79 km.

14 augustus

Wat zwaarder en verder dan gisteren en aan het eind van de dag ook tegenwind. De hele dag nu gravel en behoorlijk forse klimmetjes.

Het laatste stuk naar Salida (spreek uit selaida) gaat bergafwaarts naar een weids dal. In Salida is alles te vinden, zelfs een WalMart. Net daar tegenover vinden we een comfortabele camping. Afstand: 93 km.

15 augustus

Marshall Pass

Er staat ons een forse klim te wachten, zo blijkt uit de kaart van Adventure Cycling. We moeten weer naar ruim 3000 meter. Deze werkelijk voortreffelijke kaarten geven je zoveel informatie dat er niet veel te raden overblijft over de route.

De route over de Marshall Pass gaat via een voormalige spoorlijn, zoals die nog veel te vinden zijn in Colorado. Dat heeft als voordeel dat er nergens steilere hellingen zijn dan 4%.

O'Haver Lake

Ook in landschappelijk opzicht is dit één van de hoogtepunten van onze fietsroute. We komen op dit traject ook heel wat fietsers tegen die de pas als dagtocht doen. In de ochtend nog komen we langs O'Haver Lake, met een idyllisch gelegen kampeerterrein.

Helaas laat ons schema niet toe hier te overnachten.

Beverdammen

Zonder al te veel moeite bereiken we de pashoogte en dalen we langs een spectaculaire reeks van beverdammen langzaam weer af tot we in een klein dorpje komen, Sargents.

Er is hier maar één restaurant, dat helaas gesloten blijkt. De benzinepomp annex winkel en de drie eenvoudige kamers, alles van dezelfde eigenaar, blijken gelukkig wel open. We nemen een kamer en bereiden met de schaarse artikelen die in de winkel te krijgen zijn een eenvoudige maaltijd en we hebben zelfs nog wat kunnen vinden om morgen weer te kunnen koken, want morgen komen we niet meer in de bewoonde wereld. Afstand: 60 km.

16 augustus

Cochetopa Pass

We zijn inmiddels gewend aan het fietsen, maar nog niet aan de grote temperatuurverschillen. Overdag is het lekker om met blote voeten in sandalen te fietsen. Als je dat 's ochtends doet net bij zonsopkomst blijkt dat helemaal niet lekker te zijn. Toen we op thermometer keken bleek het 0 graden celcius te zijn. Geen wonder...

Ook deze dag staat ons weer een fikse pas te wachten, namelijk de Cochetopa Pass. Deze blijkt wel wat lastiger zijn dan de vorige. Bovendien geeft onze planning aan dat we twee keer moeten overnachten op een primitief kampeerterrein waarvan we niet kunnen achterhalen of er drinkwater is. Hoewel we waterzakken hebben en in totaal 16 liter mee kunnen nemen, is dat voor het overbruggen van twee en een halve dag erg krap. Een filter hebben we niet, wel zuiveringstabletten (maar die geven een onprettige smaak). We bereiken de Cotchetopa Pass en vrij snel daarna komt onze eerste overnachtingsplek. Er staat nog een tent en de eigenaren geven ons wat water (ze zitten zelf ook vrij krap).

Er is ook een minuscuul bronnetje, dat we als "douche" gebruiken en we vullen een bidon met dit water met daarin een tablet. We zien ook nog een stel dat ook een deel van de Divide Route doet. Ze hebben echter een hoger tempo dan wij en doen langere dagetappes. Afstand: 80 km.

17 augustus

Gary (midden)

De volgende dag besluiten we toch van de route af te wijken en naar Saguache te fietsen. Daar zijn allerlei voorzieningen, zoals winkel, restaurant en camping. We nemen echter niet de asfaltweg, maar een omweg via gravelwegen. Met enige moeite kunnen we de juiste weg vinden, nu we niet van de kaart van Adventure Cycling gebruik kunnen maken.

De camping in Saguache (spreek uit: Sóewatsj) is simpel en slecht onderhouden. We moeten zelf het toiletgebouwtje schoonmaken want dat was zeker twee weken niet meer gebeurd. Er staat niemand anders tot een paar uur later een fietser verschijnt. Nadat hij zijn tent opgezet heeft, raken we met hem aan de praat. Hij heet Gary, is 67 en maakt een rondtoer door Colorado via asfaltwegen. De komende uren maken we kennis met zijn verhalen. Hij is een echte spraakwaterval. Hij heeft al in heel wat landen gereisd en ook gefietst, onder andere in Nederland. Afstand vandaag: 61 km.

18 augustus

Op weg naar Del Norte

Wij fietsen vandaag met Gary naar Del Norte. Eerst een stuk over de US 285 en daarna via gravelwegen naar La Garita en Del Norte. Inmiddels laat de Cannondale alarmerende geluiden horen ter hoogte van de trapas. Met eigen gereedschap lukt het niet om dat geluid er uit te krijgen. Het plaatselijke cafeetje in La Garita heeft heerlijke taart en we praten lang met de lokale gasten. Deze raken even uitzinnig als het gaat regenen. Want de droogte is het gesprek van de dag. Helaas voor hen en gelukkig voor ons duurt de bui nog geen 5 minuten. We eten 's avonds met z'n drieën in Del Norte en vertellen nog meer fietsverhalen aan elkaar. Afstand: 63 km.

19 augustus

Gary heeft zich voorgenomen een tattoo te laten aanbrengen en Del Norte heeft zowaar een tattooshop. Hij wil daarna zijn weg vervolgen in zuidwestelijke richting, naar Pagosa Springs. Wij moeten een fietsenmaker hebben en die blijkt er nu juist weer niet te zijn in Del Norte. We nemen daarom nog een asfaltomweg, naar Alamosa. Onze wegen gaan derhalve uit elkaar.

Na het bezoek aan de fietsenmaker gaan we tegen de wind in verder naar Antonito, weer over de US285. Zeven km verderop vinden we een fraaie camping. Afstand: 113 km.

New Mexico

20 augustus

Cumbres and Toltec Railroad

Na nog eens 50 km asfalt komen we weer op de route van de Great Divide. We klimmen verder naar de La Manga Pass, die ook bijna 3000 meter hoog is. We worden tot stoppen gebracht door twee mannen in een auto, die ons willen voorzien van voedsel en drank. Het blijken een soort ambulante klusjesmannen te zijn die het land doorgaan op zoek naar aangenomen werk. Na hun bananen en thee zetten we de afdeling in en dan blijkt dat we precies op tijd zijn om te zien hoe de stoomtrein van de Cumbres and Toltec Railroad op de lijn Antonito - Chama een grote lus door het dal maakt.

Daarna komt de grenspassage met New Mexico en moet er nog veel geklommen worden voor we aankomen bij een eenvoudig kampeerterreintje zonder voorzieningen. Onderweg zag het er al steeds dreigend uit, maar als de tent staat komt de onvermijdelijke onweersbui toch over ons heen. De eerste en enige deze vakantie. Afstand: 80 km.

21 augustus

De eerste overnachting op het grondgebied van New Mexico op de Lower Campground was ronduit nat en koud. Maar gelukkig verloopt de dag verder droog en redelijk zonnig. Vandaag brengt ons de gravelweg en daarna nog een pittige klim over asfalt bij Hopewell Lake. Het was volgens onze informatie een camping maar het is nu een dagcamping. Voor ons maakt het geen verschil. Alleen jammer dat ook hier geen drinkwater is. Afstand: 58 km.

22 augustus

Vandaag is de derde van drie dagen dat we niet in een dorp of stad komen, geen winkel, geen restaurant, alleen maar eenzame gravelwegen, met heel af en toe een verbaasde moderne cowboy in zijn pick-up truck. Pas in de loop van deze dag komen we in een dorp met een winkel: El Rito. Daarna gaat het langzaam naar beneden over een asfaltweg naar Abiquiu. Daar hoopten we een hotel te vinden, maar dat was vol. Door deze en gene te vragen komen we uiteindelijk terecht bij een echtpaar dat kamers verhuurt met ontbijt. Dat comfort weten we te waarderen na drie dagen zonder douche.

Abiquiu is een historisch adobe stadje. Het trekt allerlei mensen aan die in deze omgeving gaan wonen vanwege het klimaat en de bijzondere woestijnachtige omgeving. Niet iedereen bouwt hier echter op een verantwoorde manier. Er verschijnen ook bouwsels op plaatsen die naar ons idee echt niet kunnen. Maar niemand lijkt zich daar echt aan te storen. Afstand: 96 km.

23 augustus

Abiquiu Lake

Na het uitgebreide ontbijt fietsen we een kort stukje naar Abiquiu Lake, waar een mooi gelegen kampeerterrein is. Het meer is niet zo geschikt voor strandplezier, maar het biedt wel een mooi uitzicht. Vandaag doen we het verder rustig aan.

24 augustus

Vanaf de camping gaan we op en neer naar de Ghost Ranch. Dat is een conferentiecentrum, waar je ook aardige wandelingen kunt maken.

Box Spring

Eén daarvan gaat naar de Box Spring. Via een idyllische canyon kom je na anderhalf uur bij een doosvormige ruimte waar de beek ontspringt.

We besluiten de route naar Cuba niet te vervolgen. We missen dan wel het beste Mexicaanse restaurant van New-Mexico (zegt men) maar we zien een beetje op tegen weer een paar zware passen. Dat betekent dat hier voor ons de Great Divide Mountainbike Route ophoudt. We zullen de route naar Albuquerque voornamelijk via asfaltwegen vervolgen.

Afstand: 27 km.

25 augustus

Het eerstvolgende traject is naar Espagnola aan de Rio Grande. Het zit vandaag niet mee, twee lekke banden maar liefst. En de camping waar we willen overnachten heeft een sanitair gebouw met een codeslot, terwijl de receptie gesloten is. Een paar uur later lukt het toch om van de eigenaar de code te krijgen. Even later komt op de camping een stel fietsers aan die al lange tijd onderweg zijn, een Duits meisje en een Amerikaanse jongen. Ze zijn aan de oostkust begonnen en willen stoppen in Santa Fé. Dat betekent hun op één na laatste dag. Dat doet ons erg denken aan onze eigen coast-to-coast fietstocht van 6 jaar geleden.

Afstand: 62 km.

26 augustus

Rio Grande

Vandaag willen we naar het Bandelier National Monument. Dat is wel behoorlijk om vergeleken met de kortste weg naar Albuquerque en bovendien door de bergen. Ook deze laatste dagen moeten we er nog echt aan geloven, maar het is wel over asfalt. Het alternatief over de snelweg is bovendien niet aanlokkelijk.

Onderweg komen we langs de plaats White Rock, waar een spectaculair uitzichtpunt is op de Rio Grande. Daar zien we in westelijke richting inmiddels ook twee grote rookpluimen, die van bosbranden afkomstig blijken te zijn.

Bandelier NM

Daarmee wordt het wat onzeker of we de route over de State Highway 4 wel kunnen vervolgen naar Albuquerque. Voorlopig gaan we gewoon door.

Het Bandelier National Monument is één van de plaatsen in dit deel van de VS waar indiaanse nederzettingen te vinden zijn. In dit geval zijn het rotswoningen en de resten van uit klei opgetrokken woningen. Hoewel de indianen tegenwoordig niet met veel égards worden behandeld worden de nederzettingen van hun voorouders zorgvuldig in stand gehouden. Bijzonder de moeite waard. Er is ook een camping in dit park waar we overnachten.

Afstand: 61 km.

27 augustus

Dit wordt een spannende dag. Kunnen we langs de bosbranden, die nog in alle hevigheid woeden? De parkrangers zeggen dat het kan, maar het blijkt uren lang geen pretje om onder de rook van een bosbrand te moeten fietsen. Bovendien moeten we een bijzonder steile pas nemen en ook verderop zijn er nog veel klimmetjes. Op de plek waar de afslag naar Cuba is zijn alle brandweerlieden, politieagenten en journalisten verzameld. We zitten daar een paar kilometer vanaf de brandhaard. Bij een picknick terreintje stoppen voor een koffiepauze, maar we zijn al gespot door een televisiejournalist die het kennelijk interessant vond om nu eens een keer fietsers te interviewen. Het blijkt iemand van de spaanstalige zender Noticias te zijn. Gelukkig mogen we de vragen ook in het Engels beantwoorden.

Camping Jemez Springs

Vanaf dit punt gaat het in vliegende vaart naar beneden en is de rook voorbij.

Iets voorbij het plaatsje Jemez Springs vinden we een fraai kampeerterrein. Het is de laatste keer dat we de tent opzetten. Vanaf hier is het nog één dag naar Albuquerque, waar we in een motel overnachten. Afstand: 72 km.

28 augustus

Laatste traject naar Albuquerque.

Afstand: 100 km.

Informatie

Fietsen

Voor het fietsen in de Rocky Mountains op onverharde wegen heb je goede mountainbikes nodig, het liefst met voorvering.

We hebben ter plaatse onze fietsen en achterrekjes gekocht. De prijzen zijn in de VS iets lager dan in Nederland. De Cannondale F500 met LX/XT onderdelen kostte 950 dollar. De eenvoudiger afgemonteerde Giant Yukon was 430 dollar. Dit type is in Nederland niet te krijgen. We zagen enkele keren mensen op de route die hun bagage in een Bob-trailer (aanhanger) vervoerden. Ze zeiden dat het erg goed beviel. Wij kozen ervoor om achterrekjes te monteren en onze Ortliebtassen te gebruiken. Op beide fietsen hadden we ook een kanotas achterop en een stuurtas. Het gewicht is hiermee natuurlijk niet echt goed verdeeld, maar door slechts het meest noodzakelijk mee te nemen ging het wel.

De fietsen hielden zich over deze 1250 kilometers goed, met uitzondering van een loszittende cranck en enkele lekke banden.

Kamperen

We hadden onze Birdland Ellips 390 tent meegenomen. Soms gebruikten we alleen de binnentent. Verder twee Thermarest Ultralight en slaapzakken. We hadden naast onze 4 bidons nog twee waterzakken van 8 en 4 liter. We gebruikten een MSR Whisperlite brander met daarin Coleman fuel. Koken deden we alleen als we geen voorzieningen waren tegengekomen onderweg. Koffie zetten hoort er voor ons wel elke dag bij.

De kampeerterreinen zijn alle eenvoudig. Informeer zo mogelijk bij rangers of er water beschikbaar is. De kampeerterreinen in Salida, Saguache, Del Norte en Abiquiu Lake hadden douches.

Kaarten

De kaarten van Adventure Cycling zijn ook te bestellen bij de Fietsvakantiewinkel. Ze bieden behalve een routekaart ook een beschrijving. Alles uiteraard in mijlen, zodat een fietscomputer ingesteld op mijlen wel handig is. De kaarten en de beschrijving zijn zeer nauwkeurig. We zijn nooit verkeerd gereden.

Voorzieningen onderweg

Op het gedeelte van de route dat wij reden kwamen we slechts twee serieuze dorpen tegen, Salida en Del Norte. Door van de route af te wijken kun je meer dorpen met voorzieningen aandoen. De overige plaatsjes op de route waren zo klein dat er hooguit een winkeltje of een eenvoudig restaurant was. De kaarten van AC geven daarover nuttige informatie.

Internet

In de VS hebben vrijwel alle bibliotheken gratis internetcomputers. Wij hebben onderweg onze webmail kunnen bijwerken in Salida en Del Norte en Abiquiu Lake (bij de Ghost Ranch).