Camp Verde

Tonto Natural Bridge NM

Gisteren hebben we eerst het Tonto Natural Bridge National Monument bezocht. Deze natuurlijke brug is een van grootste ter wereld. We namen een wandelpad door de rivierbedding dat lastiger was dan verwacht.

Tonto Natural Bridge NM

Het was wandelen op handen en voeten en goed balanceren over de rotsblokken. De natuurlijke brug is echt spectaculair.

De natuurlijk brug

Daarna reden we door naar een eenvoudig kampeerterrein in de buurt van Camp Verde.

Montezuma Castle

Vandaag bezochten we Montezuma Castle. Het heeft niets met Montezuma te maken, maar het zijn de mooi bewaard gebleven overblijfselen van een indiaanse nederzetting, die tegen de rotswand is aangeplakt.

Het weer is vandaag niet zo mooi als we gewend zijn. Koeler en bewolkt. Vannacht was het echt koud, maar we kamperen nog steeds in ons tentje met veel plezier.

Roosevelt Lake

Tonto NM

Vannacht hebben we gekampeerd op een fraaie camping met uitzicht over het meer. Daarvoor hebben we het Tonto National Monument bezocht een zogenaamde cliff dwelling, rotswoningen, die 600 jaar geleden door indianen zijn gebouwd en waarvan nog enkele ruïnes resteren. De steile wandeling er naar toe is zeer de moeite waard.

Roosevelt Lake

Camping Cholla met goede picknickfaciliteiten

Het weer is nog steeds prima met lenteachtige temperaturen overdag en koele nachten. We genieten van de overvloedige zonneschijn.

Inmiddels zijn we in Payson en we vervolgen zo meteen onze weg in de richting van Camp Verde.

Globe

Na een fors uitgevallen ontbijt kunnen we op weg

Over een opnieuw fraaie route zijn we in Globe aangekomen. Dat ligt veel lager en hier is het daarom veel warmer, boven de 20 graden C.

Mooie landschappen onderweg

We hebben hier een interessante archeologische vindplaats bezocht, de 700 jaar oude ruïnes van Besh-Ba-Gowah.

De historische nederzetting Besh-Ba-Gowah bij Globe

We zijn van plan hierna nog naar het Roosevelt stuwmeer te rijden om daar een camping te zoeken.

Onderweg is nog een indiaanse nederzetting, Tonto NM.

Show Low

Roper Lake SP

Gisteren zijn we naar Safford gereden en daar in de buurt hebben we overnacht op Roper Lake SP camping. Jammer dat het hard waaide, want het was een leuke plek aan het meertje. Bijzonder hier was dat er een hot tub is, die met bronwater van ongeveer 38 graden C wordt gevuld. We hadden toch onze zwemkleding mee moeten nemen...

'Mac Wifi'

Na nog een bezoekje aan 'MacWifi' bleek dat eindelijk onze zakelijke website weer bereikbaar is.

Picknick aan de US191, Coronado Trail

We besloten een omweg door de bergen te maken via de US191 naar Springerville en dan naar Show Low, waar we inmiddels in een motel zijn. We waren 5 uur onderweg.

Het is een bochtige route die tot 3000 m hoogte gaat. Gelukkig is er niet recent sneeuw gevallen zodat de weg overal droog was.

Sneeuw langs de Coronado Trail

Langs de weg lag er nog wel veel sneeuw. We zijn dus in een totaal andere omgeving gekomen, hoogvlakte en hoge bergen.

De route was erg mooi en in deze tijd van het jaar grotendeels bijzonder rustig.

Morgen dalen we af in zuidwestelijke richting, dichter bij Phoenix, waar het weer boven de 25 graden C komt.

Het gaat goed met ons. Janny krijgt steeds meer haar normale eetlust en energie terug. We genieten van elke dag.

De vreemde naam Show Low (in het Nederlands is het iets als "Toon Laag" schijnt ontleend te zijn aan een legendarische vete tussen twee pokeraars, waarbij ze elkaar tenslotte uitdaagden om de laagste kaart te tonen.

Chiricahua NM

 

Voor het Chiricahua National Monument kom je superlatieven tekort. Je houdt hier nooit op met foto's maken. Ons bezoek van een paar uur was eigenlijk te kort. We hebben wel een schitterende wandeling gemaakt van ongeveer twee uur.

Hierna reden we ruim 100 km naar Safford, om vanuit de Mac weer te internetten. Hier in de buurt is een state park camping.

 

We zijn veel tijd bezig om te regelen dat onze website www.villamundo.net weer zichtbaar wordt. Ze hebben zonder aankondiging het IP-adres veranderd zodat niemand, ook wij zelf niet, er nog op kunnen kijken. Heel vervelend en het duurt al een week.
Hierbij enkele foto's van vandaag.

 

 

Bisbee

De Laverder Pit

We hebben Tombstone verlaten en zojuist Bisbee bezocht. Het is een mijnstadje met een glorierijk verleden en tegenwoordig wordt het beeld bepaald door toeristen, galeries en restaurants.
Het ligt mooi gelegen in een kloof. er zijn diverse mooie gebouwen uit de beginperiode van Bisbee, een eeuw geleden.
Je kunt met een treintje de oude mijn in, maar voor vandaag was alles volgeboekt.
Later ging de koperwinning vanuit een dagbouwmijn, de reusachtige Lavender Pit, een gat van 300 meter diep. Ook die mijn is nu uitgeput.

We lunchten in een eenvoudig restaurantje, dat lekker eten opdiende.

Alles is klassiek in Lowell

Even buiten Bisbee kregen we in Lowell een ongekend Route 66-gevoel. Het is een straatje met zo'n 15 garages die alle in 40 jaar niet veranderd lijken en die alle in antieke voertuigen lijken te doen.

 

Het is zondag, dus er was geen activiteit.
Lowell is eigenlijk een ghosttown. Het was vroeger een mijnwerkersdorp en werd verlaten toen de mijnen sloten. Een deel van Lowell is opgeofferd aan de Lavender Pit.

 

Daarna reden we naar de grensstad Douglas om vanuit de MacDonalds te internetten. We zien hier alleen Mexicanen en horen vooramelijk spaans. We zien hier ook de ijzeren muur die moet voorkomen dat mensen illegal de grens oversteken.
We zijn van plan hierna naar een nationaal park te gaan.

Het weer laat ons wat in de steek, want we bereiken maar 18 graden C. Vannacht heeft het even geregend en het is nu meest bewolkt.

Tombstone

Het historische Courthouse in Tombstone

Een pionier dacht omstreeks 1870 hier zilver of goud te vinden maar men zei hem dat hij dankzij de indianen alleen maar zijn grafsteen zou vinden, tombstone dus. Zo kwam het dorp aan zijn naam. Hij vond zilver en verkocht zijn grond voor niet zoveel geld en een paar jaar later werd er voor vele miljoenen zilver gewonnen. Tombstone had een paar jaar een zilverkoorts tot de mijnen onder water liepen.

Hier wordt de schietpartij nagespeeld

Het dorp staat nu vooral in het teken van een schietpartij die rond 1880 plaatsvond tussen vier mannen van het gezag, de Earp Brothers, en vier cowboys. Bijna elke Amerikaan weet ervan. Op verschillende plaatsen wordt deze schietpartij nagespeeld.

We hebben nog niet gekeken, maar wel het straatfeest gezien dat deze dagen wordt gehouden en waar allerlei shows worden opgevoerd met ėėn vast gegeven: een schietpartij.

Aan het bier

Straatshow

Verder is het een dorp dat veel toeristen trekt, dus diverse restaurants en winkeltjes telt. Je kunt het museum bezoeken in het oude gerechtsgebouw (hebben we gedaan) en je rond laten rijden in een postkoets (hebben we niet gedaan).

Het is vandaag grotendeels bewolkt en ongeveer 19 graden C.

Kartchner Caverns State Park

State Park camping

Voor het eerst in vijf dagen hebben we weer gekampeerd en dat ging redelijk. Het is toch een groot verschil tussen een hotelbed en Thermarest matrasjes van 2,5 cm dun.
De sterrenhemel is overweldigend.
We hebben de ondergrondse attractie overgeslagen. Druipsteengrotten hebben we al ongeveer acht keer in ons leven bezocht, hebben we bedacht.

Wandelen is ook leuk

In plaats daarvan hebben we een wandeling van vier km gedaan en dat ging voor Janny redelijk goed. Langzamerhand keren de krachten terug, maar haar eetlust is nog niet helemaal normaal.

We gaan nu op weg naar Tombstone, een van de meest toeristische plaatsen in zuidelijk Arizona.

Dit bericht komt opnieuw vanuit een MacDonalds. We eten er niet maar we hebben wifi nodig voor ons werk en om ons blog bij te houden.

Nogales

Het goede nieuws is dat Janny weer eetlust heeft en de koorts is gezakt.

We hebben meerdere keren contact gehad met de reisverzekering, maar ze konden tegen de eerdere belofte in nog geen uitsluitsel geven. Het hoofdkantoor moest gebeld worden, maar de dienstdoende persoon was al weg.

De RAM pick-up truck

Er restte ons na enkele uren wachten niets anders dan voor een dag een auto te huren in Nogales. Helaas waren alle auto's op, slechts een belachelijk grote pickup truck mocht voor een dag gehuurd worden. Jan kreeg een lift naar Nogales, haalde de auto op en reed daarmee op en neer naar Patagonia om Janny, de fietsen en de bagage op te halen.

We namen afscheid van Fritz van het B&B, een zeer aardige en behulpzame man. We bedankten hem hartelijk. Janny kreeg nog een stichtelijk boek van hem, want hij is van de mormonen. Fritz heeft een auto, maar kan niet meer rijden; hij heeft ernstige staar. Jan raadde hem aan zich te laten opereren, maar Fritz wil eerst naar een Braziliaanse gebedsgenezer.

Nu zijn we in een hotel in Nogales,  4 km vanaf de Mexicaanse grens.
We hebben gegeten in IHOP, International House Of Pancakes, maar het hoeft niet pannekoeken te zijn.

Hopelijk krijgen we morgen wel bericht van de verzekering.

Zo gaat de reis verder: Toyota Corolla en kamperen in onze tent
De fietsen passen precies in de auto; alle bagage er bovenop

Update: de verzekering is akkoord met het voortzetten van de reis per huurauto. We gaan nu een (kleinere) auto huren.

We zijn van plan de komende dagen vaak te gaan kamperen in state parks. We zullen waarschijnlijk niet elke dag iets kunnen schrijven op het blog.

Update:
Op weg naar Kartchner Caverns SP nog een berichtje vanuit een MacDonalds.
We hebben een Toyota Corolla gehuurd voor de komende 19 dagen. De fietsen en alle bagage passen er in. We hebben er weer zin in.
Hoewel het nog steeds zonnig is, staat er vandaag een frisse wind. Hierna wordt het weer warmer.

Patagonia (2)

Benzinepomp PIGS in Patagonia

We gebruiken onze rustdag in Patagonia om allerlei dingen te regelen. Allereerst hebben we voor vandaag een afspraak met de dokter. Het lijkt ons goed dat er toch gekeken wordt. Bovendien is een doktersverklaring noodzakelijk om eventueel een claim op onze reisverzekering te kunnen doen. Hopelijk is de verzekering bereid om de kosten van een huurauto te vergoeden. Of anders van een vervroegde terugreis, maar dat is niet onze keuze. De mensen hier van het B&B zijn bereid om ons of alleen Jan naar Nogales te brengen. Jan zou ook kunnen fietsen naar Nogales, maar we zien morgen wel hoe het verder loopt. Janny voelt zich erg slap en ze is ook nog verkouden. Ze voelt haar nek wel, maar het is niet vergelijkbaar met wanneer ze op de fiets zit.
Patagonia is een aardig dorp met veel bomen en oude huizen. Er is een oud station, maar de spoorlijn is al lang verdwenen.

Het voormalige station, Patagonia

Update:
De dokter vermoedt een ontsteking van een hoge halswervelschijf. Hij schrijft een ontstekingsremmer voor en beslist de komende weken niet fietsen.
Nu gaan we zijn brief voorleggen aan de reisverzekering en wachten we af wat zij er van vinden.

Morgen gaan we in elk geval naar Nogales per auto met medeneming van de fietsen en alle bagage.

B&B in Patagonia

Patagonia

B&B adres in Rio Rico

Onze gastvrouw Julie ging al vroeg weg, maar we mochten nemen voor ons ontbijt wat we nodig hadden. We namen er de tijd voor op het het terras in de ochtendzon. Er moest ook nog een lekke band worden gerepareerd, maar om ca. 11 uur vertrokken we dan voor een korte rit naar Patagonia.

De route was prima en niet al te zwaar, maar aan het eind hebben we besloten om te stoppen met de onze fietstocht. Het bleek dat de laatste vier dagen Janny steeds meer last kreeg van haar nek, eigenlijk alleen als ze op de fiets zit, verder niet. We hebben diverse dingen veranderd aan de fiets, maar niets helpt. Pijnstillers helpen ook niet. Extra vervelend is dat ze letterlijk misselijk wordt van de pijn en moet overgeven. Ze heeft daardoor totaal geen energie meer en komt haast niet meer vooruit. Vandaag was de kortste afstand tot nu toe, maar het kostte heel veel inspanning om het te volbrengen. Voor degenen die meedenken, het is geen spierpijn, misschien een hernia.

We zijn in Patagonia in een zeer fraai huis, feitelijk een bed&breakfast. Het gaat trouwens overmorgen verhuizen, dus wij zijn de laatste gasten.

We hebben hier een rustdag gepland, maar ook na een rustdag verwachten we niet dat we verder kunnen met de fietstocht.

 Hoe nu verder? We denken dat we nu het beste een auto kunnen huren in Nogales en deze inleveren in Phoenix. We gaan dan onze geplande route (en meer) doen per auto. De fietsen en de bagage moeten dan in die auto passen.

De laatste fietsvakantie voor Janny?

Het enige probleem is misschien hoe we in Nogales komen, 32 km. Misschien vragen we iemand om ons te brengen of eventueel toch fietsen. Vandaag hebben we 42 km gefietst.

Rio Rico

Vanmorgen hebben we afscheid genomen van Rudy en Anne en broer Willem. Omdat ze nog maar zo kort in Arizona wonen, wilden veel vrienden en familie langskomen. Ook op de dag van ons vertrek zouden nieuwe gasten komen. Nog extra veel dank dus dat ze tijd voor ons inruimden.

We hebben de route iets veranderd. We gaan niet naar Arivaca, maar we nemen de meer directe weg naar Nogales. Onderweg komen we langs het kunstenaarsdorp Tubac waar deze dagen het jaarlijkse festival wordt gehouden. Er zijn vele tientallen stalletjes naast de winkeltjes die er normaal al zijn. Als vakantiefietsers met beperkte bagage kopen we niets, al is er zeker wel wat moois te koop. Langs en deels over de snelweg I19 komen we nog niet in Nogales maar we stoppen in Rio Rico waar we via Airbnb onderdak hebben gereseveerd bij Julie. We legden vandaag 50 km af en we hadden het vrij gemakkelijk met 300 hoogtemeters.

Green Valley

We verlieten het park vandaag in zuidelijke richting. We namen de Mission Road, genoemd naar de San Xavier Mission. Het is een mooi bewaarde, ruim 300 jaar oude missiekerk. In dit deel van Amerika probeerden de Spaanse missionarissen de Indianen tot het katholieke geloof te brengen. Veel van deze missieposten in Californië, Arizona en Mexico zijn er nog steeds.
Toen wij er aankwamen was er een bruiloft. Het bruidspaar en een grote groep genodigden kwamen aan, allen fraai uitgedost.
De Mission Road bleek langzaam steeds verder te stijgen naar een mijngebouwgebied. Hier worden enorme gaten gemaakt waaruit erts wordt gewonnen.

De Saguarita Road bleek 10 km lang omlaag te gaan tot we een bord tegenkwamen dat aangaf dat het nog 1 km naar de snelweg was. Kilometer? Ja, er is een klein stukje Arizona waar borden met kilometers zijn te vinden, het restant van een mislukte overgang op het metrische stelsel, zo werd ons later verteld.

Green Valley is een uitgestrekt dorp met vrijwel allen 60-plussers. We hadden opnieuw een warmshowers-adres, ditmaal Rudy en Anne. Rudy is een Nederlander die op jonge leeftijd als avonturier naar de VS ging en er zijn hele leven is gebleven. Samen met zijn Amerikaanse vrouw Anne zijn ze onlangs naar Arizona getrokken vanwege de omgeving en het klimaat. Rudy is fanatiek fietser en doet lange fietsvakanties nu hij is gepensioneerd.

Een broer en een vriend waren ook aanwezig en we brachten de avond gezellig door met heerlijk eten, drinken en kletsen.

Vandaag reden we 67 km en hadden ongeveer 500 hoogtemeters.

Saguaro National Park

De saguaro cactus is het symbool van de staat Arizona. In dit park staan er duizenden. We deden een mooie route, gedeeltelijk onverhard.
Het is hier woestijn maar het toch opvallend groen, mede vanwege recente regens.
Deze cactussen zijn tot 12 meter hoog en ze krijgen pas na 75 jaar zijtakken. Ze worden uiteindelijk zo'n 200 jaar oud.
We fietsten 42 km met 450 hoogtemeters. Ongeveer 10 km was onverhard.

Na de rondrit overnachtten we op de Gilbert Ray camping, mooi gelegen, met fraaie zonsondergang en sterrenhemel.
We zijn inmiddels het park uit en zitten bij een MacDonalds dit bericht te typen.

Oro Valley

Ons onderkomen in Oro Valley

Ons motel serveert geen ontbijt en in de omgeving konden we niets beters vinden dan Mac Donalds. Een normale supermarkt zagen we ook niet. Geen idee waar mensen hier hun boodschappen doen. Dus kochten we wat donuts en müslibars bij een benzinepomp, zodat we onderweg wat te eten hadden.
De belangrijkste bron van inkomsten van Florence (wat in niets lijkt op het Italiaanse Florence, hoewel er een aardig historisch centrum is) is de misdaad. De misdaad, want rond het dorp staan wel vier gevangenissen.
De weg naar het zuiden is vrijwel recht en niet erg afwisselend. Waar we niet op gerekend hadden was dat het 60 km lang langzaam omhoog loopt, zodat je je benen toch wel voelt. Daarna volgde de vierbaans afdaling naar Oro Valley, een voorstad van Tuscon.
We zijn te gast bij Dave en Linda, die ons laten overnachten in een grote caravan, een 5th wheel. We komen aan hun adres door de warmshowers website.
Ze wonen in een prachtig Adobe huis op een enorm perceel van 50 acres en op wandelafstand van een winkelcentrum. Jammer dat het vlakbij de doorgaande weg is, dus veel verkeerslawaai, maar verder paradijselijk.
De route vandaag was langer dan gepland, 95 km. Mede door het langdurige valsplat vond Janny het aan de zware kant. Morgen in elk geval korter. Het weer is onveranderd schitterend, alleen zon, 24 graden en nauwelijks wind.
Omdat we naar een camping gaan zal er morgen waarschijnlijk geen bericht komen.

Florence

Op de brug over Salt River bij Tempe

Gisteren, dinsdag was onze eerste fietsdag. Zo'n 56 km legden we af door voornamelijk stedelijk gebied. Phoenix is met zijn voorsteden onvoorstelbaar uitgebreid. Vanaf het centrum in oostelijke richting waren we pas na 40 km de stad uit. Het weer is eigenlijk nog meer zomers dan voorjaars te noemen, want met alleen maar zon en ongeveer 23 graden hebben we absoluut niets te klagen, ook niet over wind, want die is er niet.
Vlak voor het eindpunt deden we nog even Goldfield aan. Het is wat de naam zegt, een voormalig goudzoekersdorp, later opnieuw opgebouwd, opgeknapt misschien. Maar het is nu een toeristische attractie met bijbehorende etablissementen.

De gevangenis in Goldfield

We overnachtten in Lost Dutchman State Park. Er is een fraai gelegen camping in een natuurlijke omgeving. Bijna alle plaatsen waren bezet, want het is nu eigenlijk hoogseizoen met veel overwinteraars. De naam van het park is ontleend aan de goudmijn die ook zo heette.
Op de achtergrond rijst een berg op met de naam Superstitious Mountain.
Het kamperen beviel redelijk; we hadden een paar jaar niet in een tent geslapen.
De nacht was helder en behoorlijk koud, maar van een sterrenhemel viel er vanwege de volle maan niet te genieten.

Camping Lost Dutchman

Nadat de zon achter de berg tevoorschijn kwam en de tent droog was van het condenswater, begon vandaag de tweede etappe naar Florence, 58 kilometer.
We namen een sluiproute vanaf het state park, om een stuk af te snijden, maar dat ging gedeeltelijk over onverharde wegen, o.a. een stukje van een mountainbikepad tussen de saguarocactussen door. Even daarna kregen we meteen al een flinke pech, want een van Jan's fietstassen raakte een spaak en die overleefde het niet, of eigenlijk de nippel in de velg brak af. Zo'n nippel hadden we bij ons en na een 20 minuten konden weer verder. De tassen zijn nu beter bevestigd zodat het niet nog een keer gebeurt.

Lost Dutchman State Park

Eenmaal op de vierbaans highway 60 werd het saai en de State Route 79 was niet veel beter. Vrij druk, maar gelukkig wel een verharde 'shoulder'.
In het plaatsje Florence zijn diverse restaurants en we overnachten in het Blue Mist Motel, gelukkig met goed wifi, want daar zijn we deze reis wel van afhankelijk voor onze communicatie.

Phoenix

In de trein naar Amersfoort

We zijn aangekomen in de hoofdstad van Arizona. Wakker worden met lentetemperaturen, heerlijk.
Het was een lange reis gisteren van deur tot deur 22 uur. Het verliep bijna vlekkeloos, maar het was zenuwslopend om op tijd op Schiphol te komen. Het spoorwegnet was weer eens voor een groot deel uitgevallen. Zowel naar Utrecht als naar Amersfoort reden geen treinen. Connexxion zette bussen in, dus met de fietsen onder in de bus konden we in Barneveld na veel vertraging op de trein stappen. In een slakkegangetje gingen we naar Schiphol, waar we net op tijd voor het sluiten van bagage checkin aankwamen. In Phoenix stonden we door een misverstand ook nog een half uur op een shuttlebus te wachten, maar dat noem je dan een peuleschil.

Onze bagage bij aankomst in Phoenix

Vandaag beginnen we dan te fietsen, in oostelijke richting naar Apache Junction waar we naar een State park camping gaan. Morgen waarschijnlijk geen berichtje van ons.

Fietsvakantie Arizona

In februari 2015 hebben wij een fietstocht van ongeveer 1600 km in zuidelijk Arizona gepland. We starten vanuit Phoenix en gaan eerst naar het zuiden langs de Mexicaanse grens en later naar het noorden tot Sedona.

We zijn van plan vaak te kamperen en zullen gravelwegen niet schuwen. We nemen mountainbikes mee en we hebben geprobeerd zo licht mogelijk te reizen. Het totale gewicht van de Cannondale van Janny is 21 kg, inclusief bagage dus. De Santos van Jan weegt 29 kg. Er komt later nog wel iets bij aan voedsel en water. 

Maandag 2 februari vliegen we van Schiphol naar Phoenix.