Puerto Tranquilo (2)

De kleuren en vormen van de marmergrotten van Puerto Río Tranquilo

Eigenlijk heet de plaats Puerto Río Tranquilo, maar wordt vaak afgekort tot Puerto Tranquilo of Tranquilo. We hebben er uiteindelijk twee overnachtingen van gemaakt want gisteren was het bewolkt en winderig en daarom minder geschikt om de Cuevas de Marmol te bezoeken. We hebben wel een wandeling gedaan vanuit het dorp naar een uitzichtpunt.

We raakten niet uitgekeken

Vandaag was het echter prima weer zodat we met negen anderen in een boot om 9 uur vertrokken. De marmergrotten zijn een grote bezienswaardigheid en we kunnen helemaal onderschrijven dat je dit gezien moet hebben.

Dergelijke formaties zijn niet uniek in de wereld, maar wel in zoetwater

Tijdens onze 2,5 uur durende boottocht kregen we alles nauwgezet te zien en er was uitleg in het Spaans en Engels. Prima georganiseerd. Diverse formaties hebben namen van dieren gekregen zoals schildpad, olifant en hondensnuit. We werden ook nog gewezen op een condor die zich zat op the warmen op een hoge rotspunt. Later zagen we er een vliegen. 

Vroeger werd er in dit gebied aan mijnbouw gedaan; deze schepen herinneren aan die tijd

Na de lunch zijn we 120 km over de nog steeds onverharde Carretera Austral verder gereden en aangekomen in Villa Cerro Castillo. Het is warm geworden met 25 graden, maar de nachten zijn uitgesproken koel.

Niet alle 150 foto's laten we hier zien, maar deze dan als afsluiting

Puerto Tranquilo

100 km onverharde weg tussen Chile Chico en Puerto Guadal

We zijn begonnen aan het langste onverharde traject tot nu toe. We hebben inmiddels al 165 km ripio achter de rug, eigenlijk steeds langs het enorme meer Lago General Carrera, nog steeds het zelfde meer dat in Argentinië Lago Buenos Aires heet. Zoals gezegd is dit het op een na grootste meer van Zuid-Amerika. Wat opvalt is het intens blauwe oppervlak, tegen de achtergrond van de gedeeltelijk besneeuwde bergen. 

Geregeld stoppen we voor een foto

De weg loopt vaak vlak langs het meer waardoor je prachtige uitzichten hebt. Dat vergoedt de pijn van het wasbordprofiel, of zoals de Duitsers zeggen, Wellblech, golfplaat. Tot nu toe hebben we het overleefd, evenals de auto. 

We zien constant besneeuwde bergtoppen in de verte

Vandaag kwamen we op de beroemde Carretera Austral (zuidelijke weg). We zullen daarover honderden kilometers afleggen, gelukkig niet alles onverhard. 

Een hangbrug in de Carretera Austral overspant de uitstroom van het Lago General Carrera

Eco-camping in Puerto Guadal

Gisteren kwamen we na 100 prachtige kilometers tot het dorp Puerto Guadal, waar we een eco-camping vonden. Het zag er erg verzorgd en verantwoord uit. Misschien te verantwoord want er waren weinig bezoekers. We stonden op een heuvel met mooi uitzicht over het dorp en het meer. 

Hoe blauw wil je het hebben?

Vandaag kwamen we aan in Puerto Tranquilo en dat is een stuk toeristischer omdat vanaf hier excursies vertrekken over het meer en naar gletsjers. We willen morgen ook een boottocht doen, want het schijnt wel bijzonder te zijn. We lunchten vanmiddag bij een oosters restaurantje met slechts een paar tafeltjes. Het is vooral een sushi-afhaalrestaurant maar wij bestelden beiden een Thais wokgerecht en het was heerlijk.

We staan nu eigenlijk op het strand van het meer, samen met enkele andere campers.

Het weer is elke dag overwegend zonnig en de temperatuur rond de 21 graden. Komende week wordt het warmer. De wind valt mee. 

Overzicht van Puerto Tranquilo en Lago General Carrera

Uitzicht vanuit de camper om half 10 's avonds. 

Chile Chico (Chili)

Kersenfestival in Los Antiguos

Klein Chili, zo heet deze grensplaats. Het was maar 15 km vanaf de vorige camping. 

De grenspassage verliep bijzonder snel. Er waren geen wachtenden voor ons. Wel moesten we wat overgebleven groente inleveren. Chili verbiedt het binnenbrengen van verse producten en er werd hier relatief grondig gezocht in de camper. De eieren hadden we gekookt en die mochten we houden. Allerlei ingrediënten voor de müsli hadden we voor de zekerheid ver weggestopt. 

Kamperen in de boomgaard

In Los Antiguos zijn we min of meer het jaarlijkse Fiesta de la Cereza (kersenfestival) ontvlucht. We hadden niet zo'n zin in braderieën, optredens en optochten. Afgelopen nacht ging het op een van de podia tot in de kleine uurtjes door. Ook het belabberde internet deed ons besluiten vandaag naar Chili te gaan.

Voor vertrek hebben we nog wel even wat goedkope boodschappen gedaan en goedkope diesel getankt. Die is nog steeds rond de € 0,70 per liter en in Chili het dubbele. En we hadden ook nog een pond kersen gekocht natuurlijk, die we wel voor de grens moesten opeten.

Deze originele overnachtingsplek is ook op het campingterrein

In Chile Chico staan we op een kleine camping tussen de appelbomen en op sappig groen gras. Het is een camping naar ons hart, met goede en schone voorzieningen en lekker rustig. De meeste decibels komen van de wind door de populieren. Het is overwegend zonnig vandaag en ongeveer 23 graden. 

Het kaartje toont de gereden route sinds 1 januari in Punta Arenas. Het was in werkelijkheid bijna 2000 km met alle extra omwegen. 

In totaal hebben we nu bijna 8000 km afgelegd in Zuid-Amerika. Dat vinden we wel erg veel voor twee maanden, maar in dit deel van het continent liggen de bezienswaardigheden nu eenmaal ver uiteen. 

Los Antiguos

We zijn na ongeveer een week al weer terug bij de Chileense grens, in het dorp Los Antiguos, nog net in Argentinië. Gisteren was een vrij lange dag rijden met 400 km, waarvan 350 km met de zelfde Tsjechische lifter als de dag ervoor. Het was een van de eenzaamste trajecten tot nu toe. Tijdens 350 km was er welgeteld één stop, een hotel-café met benzinepomp. 

Op de gratis camping La Ascención

We eindigden gisteren bij een landgoed, in Argentinië estancia genoemd, dat onlangs is toegevoegd aan nationaal park Patagonia. Het heet La Ascención en er is een kampeerterrein op een steenworp afstand van het grote meer Lago Buenos Aires. We hoorden de golfslag in onze camper en de duisternis liet een mooie sterrenhemel toe.

Nu eens niet spectaculair maar wel ontspannen

Ja, dan vandaag. We deden een flinke wandeling van 12 km in het natuurgebied en reden daarna naar de gemeentecamping van Los Antiguos.

Een medialuna voor nieuwe energie

De zomervakantie is in volle gang, zoveel is wel duidelijk. Deze grote camping staat behoorlijk vol en van alle kanten, vanaf de camping en daarbuiten, horen we muziek. Rust hoort niet bij het vakantievieren van de meeste Argentijnen. 

Het internet laat ons wat in de steek. De beloofde wifi van de camping doet vrijwel niets en 4g werkte aanvankelijk ook niet op deze camping. Later mondjesmaat. Het is soms wat behelpen in de uithoeken van het uitgestrekte land. 

El Chaltén

Fitz Roy is een bergwereld van de buitencategorie

We bleven uiteindelijk drie nachten in El Calafate, op de camperplaats bij het benzinestation. We bezochten zondag een lokaal natuurterreintje waar we een wandeling deden langs twee plassen met bijzonder veel vogels, waaronder flamingo's. We lunchten in de stad maar we hadden daarna geen zin meer om verder te rijden. Dat deden we maandag.

Veel klimmen bij het begin

Het volgende hoogtepunt is het Fitz Roy massief bij het toeristendorp El Chaltén. We deden diezelfde middag nog een wandeling van 8 kilometer met behoorlijk wat klimmen en dalen. De omstandigheden waren optimaal. 

 

Het verste punt was bij het meertje Capri waar je geweldig uitzicht hebt op de Fitz Roy en naastgelegen pieken. De naamgever van deze berg was de kapitein van de Beagle, het schip waarmee Charles Darwin naar Amerika voer.

Het was een drukte van belang op deze wandelroute. Er zijn mensen die nog een stuk verder wandelen zodat ze 20 km volmaken. Er zijn er ook die een rugzak met kampeeruitrusting meenemen want er zijn enkele kampeerterreintjes. 

We overnachtten op het enige terrein in El Chaltén waar dat officieel is toegestaan. We zagen er meer Europeanen dan anders. Onder andere spraken we weer met het Duitse stel, Alina en Timo, dat we eerder ontmoet hadden bij een grensovergang.

La Torre helemaal rechts, meer dan 3000 meter

Vandaag deden we een andere, ongeveer even lange wandeling die leidt naar een punt waar je goed uitzicht hebt op La Torre, een extreem spitse bergtop, die ze van ons evengoed naald hadden kunnen noemen. 

 

Ook nu zagen we weer tientallen medewandelaars. De drukte is eigenlijk het enige minpunt van dit erg mooie wandelgebied. 

Fitz Roy afgebeeld en in het echt;
je hoeft het dorp niet eens uit

In het dorp lunchten we en vervolgens gingen we weer 300 km rijden. De routeplanner vertelde ons dat dit 4 uur zou duren. Halverwege bleek waarom, want we kwamen op een tientallen kilometers lang stuk ripio (grindweg). De RN 40 was vroeger berucht om zijn onverharde gedeelten en die zijn dus nog niet helemaal verdwenen.

Intussen hadden we een Tsjechische lifter in de auto, die 200 km met ons meereed. De laatste 70 km kwam daar nog een Frans stel bij, dus het was lekker vol met 5 mensen en heel veel rugzakken. 

In het dorp Gobernador Gregores staan we nu op een kleine camping annex hostel. Het is in het lege midden van Patagonië. De dichtstbijzijnde grotere dorpen of steden liggen alle op meer dan 250 km. 

El Calafate (Argentinië)

De gletsjer Perito Moreno (panorama)

Na het monteren van een nieuwe reserveband konden we gisteren weer op weg, een flink stuk naar El Calafate over voornamelijk saaie wegen. De fameuze Ruta 40, de Argentijnse noord-zuid-verbinding die maar liefst 5224 km lang is, was onze route een deel van de dag. Dat is dus niet altijd een onverdeeld genoegen, maar het was in elk geval super rustig en er lag goed asfalt. En de grensovergang was nu snel geregeld, binnen een halfuur.

Wachten op spektakel

En dan kom je opeens in de toeristenkermis van El Calafate. Het is een gezellig stadje en de mensen komen eigenlijk allemaal voor de Perito Moreno gletsjer. 

De campings leken dit weekend allemaal volgeboekt en we hadden ook niet zo veel zin in een drukke camping met feestvierders. Gelukkig is net buiten de stad een YPF benzinestation met een gratis camperplaats. Er is zelfs elektriciteit en water, een restaurant met toiletten en douches. Er is veel belangstelling voor want er staan wel 15 tot 20 camperbussen en auto's met daktenten. Het valt op dat er erg veel Brazilianen in campers en busjes onderweg zijn in Patagonië en dat is voor hen ook al snel 4000 km van huis verwijderd. 

Op het meer varen boten met toeristen

Vandaag dus bezochten we de Perito Moreno gletsjer, beroemd in de hele wereld. Het was nog wel even 80 km voor we er waren, maar de moeite en het entreegeld worden meer dan beloond. Je staat er echt met de neus bovenop. De gletsjer mondt uit in een meer en er vallen regelmatig grote of kleine brokstukken in het water. We zagen wel enkele kleine stukken vallen maar de grote klapper bleef tijdens ons bezoek uit. Sommige mensen hebben meer geduld en blijven urenlang zitten.

Het was echt druk, ook al gingen we pas in de middag, maar op de wandelpaden viel het toch wel mee. De voorzieningen zijn erg goed en uitgebreid. 

Wat meewerkte was het fraaie weer. Er was weinig wind en veel zon en de temperatuur was boven de 20 graden.  Intussen had een wasserette in El Calafate zich over onze was ontfermd. 

De Perito Moreno is een van de weinige gletsjers ter wereld die niet kleiner wordt

Torres del Paine

Eerst enkele foto's om duidelijk te maken waar we zijn geweest.

Los Cuernos

Los Cuernos

Las Torres

Ons plan was om 3 dagen in het park te zijn en dat hebben we ook gedaan. 

Dag 1

Een strandwal is de verbinding met het eiland waar het uitzichtpunt Mirador Grey is

Vanuit Puerto Natales reden we 100 km naar de eerste overnachtingsplek. Van ver zie je het markante gebergte al oprijzen uit de lagere bergen. Met circa 3000 meter en bijna loodrechte wanden zijn het de meest indrukwekkende landschappen die we ooit hebben gezien. 

Een ijsberg drijft in het meer

Iedereen heeft z'n eigen manier van het beleven van dit park. Je kunt bijvoorbeeld meerdaagse wandelingen langs berghutten doen of je met een boot ergens laten afzetten.  

Wij deden het op de meer simpele manier: ergens parkeren en dan een wandeling doen. 

De eerste dag wandelden we naar de Mirador Grey, waar je van flinke afstand de gletsjer Grey kunt zien. In het gelijknamige meer drijven enkele ijsbergen. 

Deze eerste dag kende een ongemeen heftige wind. Op bepaalde punten moest je flink oppassen. De stokken kwamen goed van pas om je evenwicht te bewaren. 

We sliepen op het parkeerterrein waar toiletten de hele nacht beschikbaar blijven. Vanwege de wind en de regen hielden we het hefdak omlaag. Er stonden hier nog 6 andere voertuigen waar mensen in sliepen.

Dag 2

Rustpauze tijdens de wandeling naar Mirador Cuernos

Met nog steeds harde wind reden we naar Salto Grande (een waterval) en deden de wandeling naar de Mirador Cuernos. De bergpieken aan deze kant zijn zo puntig dat men ze cuernos is gaan noemen, oftewel hoorns. 

Salto Grande

De wandeling was bijzonder mooi. Er waren windsnelheden van 80 km/u, stond aangegeven, nog net verantwoord. 

De tweede overnachting was aan een meer

We blijven nog even bezig over de wind, want de plek waar we wilden overnachten, bij een café en toiletten en aan een meer, is berucht vanwege extreem harde windstoten. In het verleden zijn er zelfs campers omgewaaid en autoruiten gebroken. Ook nu weer hielden we het dak omlaag maar evengoed stonden we te schudden. Vanuit het meer werd het water opgespat in onze richting. 

Toch hebben we wel goed geslapen, want in de loop van de nacht werd het minder.

Dag 3 bracht niet echt regen, maar wel een regenboog

Dag 3

Vier lifters

Vandaag deden we de langste wandeling maar het duurde even voor we van start konden gaan. We moesten 28 km rijden naar de plek genaamd Las Torres, met o.a. een café en een tentcamping. Tien km voor we er waren werden we gestopt door een tegemoetkomend groepje wandelaars waaronder een Nederlands echtpaar. Ze moesten eigenlijk ook naar Las Torres, maar de bus die ze had afgezet, 8 km er vandaan, was doodleuk weggereden met hun bagage er in. Ze waren vervolgens de bus achterna gelopen want die zou gaan naar de plek waar wij vandaan kwamen, wat een zinloos idee was (20 km). 

Het lijkt dom om een band zo kapot te rijden; lijkt...

Op hun verzoek brachten we de vier daar naar toe, zodat we minstens 40 km gravelweg extra hebben gereden. 

Het hele park heeft alleen maar gravelwegen, grindwegen en vooral veel "wasbord". Het is een regelrechte aanslag op voertuigen en inzittenden. 

Dat bleek bij aankomst op het parkeerterrein. Een achterband was total loss gereden. Door het wasbord rammelt de auto zo erg dat je pas merkt dat de band leeg is als het al te laat is. 

Het reservewiel was snel gemonteerd, dus we kunnen voorlopig verder.

 

De wandeling vandaag was ook weer fraai en een stuk langer dan de vorige. De wind was vrijwel afwezig en de temperatuur met 23 graden aan de hoge kant. Heerlijk dus. Ook troffen we op deze wandeling weinig anderen. De meeste mensen doen de meerdaagse wandeling of naar het lastig bereiken uitzichtpunt van Las Torres. Dat duurt al snel 7 uur en dat doen we onszelf (nog) niet aan. 

Het einddoel van de wandeling was een idyllisch meertje

Vanwege de band die we zo snel mogelijk willen vervangen zijn we teruggereden naar Puerto Natales en dat betekent dat we circa 120 km moeten omrijden. Chili lijkt een stuk gemakkelijker te zijn voor banden dan Argentinië. Dus eerst morgen een band krijgen en dan de grens over naar Argentinië.

Voor de mensen die de atlas er niet bij hebben: over land kun je de rest van Chili niet bereiken, je moet via Argentinië. 

Voor de laatste keer een blik op Torres del Paine

Puerto Natales

Uitzicht vanaf de kade in Puerto Natales

Voor het eerst rijden we echt naar het noorden, 250 km tot Puerto Natales. Het is zogezegd de uitvalsbasis voor Torres del Paine en daarom goed voorzien van hotels en hostels. 

Vanaf de camping uitzicht naar de bergen aan de overkant

Wij staan op een kleine camping waar ook heel wat rugzaktoeristen en fietsers staan met hun tentje. Er zijn lage schuttingen gebouwd om nog wat beschutting tegen de wind te geven. Er is ook een kantine met een keuken waar veelvuldig gebruik van wordt gemaakt.

We zijn vandaag naar het centrum gelopen maar het lijkt nog een feestdag te zijn, want er is vrijwel niets open. Met moeite vonden we een café waar we naar binnen konden.

Het kunstnijverheidmarktje is vandaag dicht

Het dorp is mooi gelegen aan een zeearm. Aan de overkant zien we bergen waar een laag sneeuw op ligt. Ook vanaf de camping heb je dat mooie uitzicht. 

Kunst aan de kade

Het waait bijna onophoudelijk fors en af en toe regent het een beetje terwijl de temperatuur blijft steken op 15 graden. Morgen rijden we 100 km naar het Nationale Park Torres del Paine en we hopen dat het dan iets aangenamer zal zijn. We hebben waarschijnlijk geen internet of hooguit heel beperkt, zodat we pas over een paar dagen weer van ons laten horen.